Politionele interventie als wanhoopmiddel

Ik ben jong en met mij zijn er nog vele anderen die ook jong zijn. Sommigen zijn totaal anders dan ik, zijn niet bezig met schrijven en het maatschappelijk debat. Neen, sommigen zijn bezig met hangen, blowen, rellen, overlast bezorgen. Al jaren schijnt dit een probleem te zijn in Nederland. Toch merk ik er zelf vrij weinig van. In eerste instantie, mijn wijk is niet de wijk die als netjes wordt bestempeld. Het is een wijk waar vooral in de jaren zeventig bijzonder veel overlast was. De gemeente had daarop besloten huizen te renoveren en straatnamen te veranderen. Met enig resultaat kan ik zeggen. De indruk die de wijk aan mij geeft is een typische jaren zeventig wijk voor de hogere arbeidersklasse. Ik hekel wel de term arbeidersklasse en hogere lagere klassen. We zijn gewoon gelijk, basta.

Terug naar de jongeren. In mijn wijk is het percentage jong relatief hoog. Het percentage drugsgebruik is relatief hoog, evenals de percentages overlast, agressiviteit en onveiligheid. Toch hebben wij vrij weinig problemen met mijn medejongeren. Ja, er zijn probleempjes, maar die hadden ‘we’ vroeger ook met de jongeren. De baldadigheden. Hier in mijn wijk gaat het er dan nog relatief rustig aan toe. Maar mocht er iets gebeuren dan breekt de hel duidelijk los. Buren beginnen te schreeuwen en al snel staan er mensen – waar wij er te weinig van hebben en dit gedoogkabinet van heeft gezegd dat er meer zullen komen – in blauwe uniformen om de rust weder te laten keren.
De problemen worden daar niet kleiner maar groter door. Er heerst een strijd tussen ‘zij’ en ‘wij’.

Ik schakel om, van mijn veilige wijk naar een ‘prachtwijk’ ergens in Utrecht, al had het ook Rotterdam, Den Haag of Amsterdam kunnen zijn. De spanning loopt hoog op tussen twee niet nader te noemen groepen. De één kan de ander niet hebben en regelmatig is dit tot een woordgemeen uit gekomen. Echter door het gebruik van woorden is de agressiviteit toegenomen. Bij het minste of geringste vliegen ze elkaar aan.
Het blijft kalm maar de spanningen in de wijk zijn duidelijk merkbaar. De gemeente krijgt hier lucht van. Wat doet de gemeente om de situatie te kalmeren? Juist! Politie!
Wederom werkt dit niet. Een simpele verklaring is hiervoor te geven. De huidige ‘machthebbers’, de generatie boven mij, de generatie van mijn ouders, zien nu pas in dat de strijd uit de jaren zestig en zeventig totaal geen zin had. De opvoeding laat tegenwoordig te wensen over, er ontsporen meer jongeren.  Dus wat doet die generatie? Poogt met de harde hand alles de kop in te drukken. Waren ze soms vergeten dat zij bij ditzelfde soort acties overgingen tot protesten en rellen? Juist. Daarom doen ‘wij’ dat ook.

Ik geef u gelijk. U heeft dat natuurlijk anders gedaan, u bent beleefd gebleven. Nooit met stenen gegooid en al helemaal geen ‘wout’ uitgedaagd tot een gevecht. Nee dat heeft u nooit gedaan, dat deden anderen.
De gehele geloofwaardigheid van een generatie hangt aan een zijden draadje. Zelf gevochten voor de vrijheden waar wij nu als jongeren, misschien wel op de verkeerde manier, gebruik van maken. Nu moet die generatie het oplossen met dezelfde middelen als toen. Politionele acties tegen een deel van de bevolking die tegen zichzelf beschermd en geholpen moet worden omdat zij de toekomst van dit land zijn. Of waren we vergeten dat we niet eeuwig te leven hebben?

Het probleem moet niet direct bij jongeren neergelegd worden. Enerzijds kunnen wij die verantwoordelijkheid niet volledig dragen, anderszijds omdat wij het product zijn van een productie. Te vaak komt het vingertje bij overlast en gaat de wijsrichting naar de jongeren. Een beschuldiging is makkelijk gemaakt, zeker richting jongeren. Zoek de schuld eens ergens anders, zoals ik net al zei: bij jezelf. Bij de idealen die niet blijken te werken voor jongeren. Met de vorige generatie is het goed gekomen omdat de revolutie nog gaande was en er nog sociale druk was. De hele maatschappij stond nog in de respectvolle stijl van de jaren vijftig. Nu, in het jaar 2011, zijn wij de maatschappij van contrasten en vrijheden. Een maatschappij waar termen als discriminatie, terrorisme en ‘schapenneukers’ een vanzelfsprekendheid zijn.

Wederom wijs ik op het feit dat politionele acties tegen jongeren niet helpen. We moeten het anders aan gaan pakken, zowel wij als jongeren als de generatie van de ouders. Als we na zoveel acties kunnen concluderen dat het niet helpt en toch maar blijven volhouden is er iets mis. Ik denk dat we het moeten zoeken in het zinvolle geweld. Wie niet horen wil moet maar voelen. Weet u nog, vroeger toen een schoolmeester ook nog een pak slaag mocht geven als je als leerling niet luisterde? De tijd dat je respect had voor je ouders, de dokter en de politieman. Gezag. Daar moeten we naar terug gaan, weg met het polderen en weg met de Jip en Janneke-taal. Weg met het eindeloos geneuzel van de zoveelste pedagogische trien die vind dat we moeten praten. Wie niet horen wil moet maar voelen. Alleen zo krijgen we de generatie weer in het gareel.

—
Nota bene: de auteur houdt niet per definitie van een pak slaag. Liefhebbers voor een pak slaag kunnen zich niet wenden tot de auteur.

Gerelateerde berichten:

1. PVV wil politionele actie in Nederlandsch Indië. De splijtende vragen van de oppositie tegen Bruin I zijn nog niet op gang gekomen, ondanks de voorzet van Krapuul....
2. Militaire interventie in Libië “Alléén de angel er uit graag.”...