Nou in ieder geval, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Zouden er meer moeten doen.

Wij citeren maar even voordat het in het vergeetputje van het net wordt gespoeld:

Oliemaatschappijen zouden van elke druppel benzine bekend moeten maken hoeveel broeikasgassen die op zijn conto heeft. Met de regel wil de Europese Commissie het gebruik van olie afkomstig van teerzanden ontmoedigen, omdat bij de winning 22 procent meer CO2 wordt uitgestoten. (..) Nederland wil een afgezwakt alternatief indienen, waarbij de herkomst van olie alleen op nationaal niveau wordt uitgesplitst. Dat zou betekenen dat alle benzinemerken in een land hetzelfde etiket krijgen. Shell, dat veel heeft geïnvesteerd in Canadese teerzanden, zou daardoor minder last hebben van de richtlijn.

Kortweg: Rutte zet zich in voor de probleemloze verwoesting van Canada waar “onze” Shell bij betrokken is. Na Bolkestein, Bos en Kok – wie zou nu het Shellmannetje (-vrouwtje?) van het regime zijn?

Secretaris-Generaal Jagland gelooft daar om te beginnen al helemaal niets van:

“Ik ben bezorgd omdat het meldpunt een initiatief is van een politieke partij die gekoppeld is aan de regeringscoalitie.”

Dus ik zou zeggen probeer het nog eens met metaforen over stukken rood vlees, met agree-to-disagree enzovoorts, en kijk eens of het in Europa even grote sufkoppen zijn als in Nederland. Zorg er en passant wel voor dat wij niet het pleefiguur slaan waar Bolkestein destijds met Fortuyn zo bang voor was hè.

Liberalen en het gezonde volksgevoel, we kunnen er een dikke pil over schrijven langzamerhand.

De onbescháámdheid!

Schnabel noemt Wilders daarin heel anders dan wijlen Pim Fortuyn. ‘Die wilde vooral bemind worden en was daardoor kwetsbaar. Fortuyn wilde niet zozeer de premier van Nederland worden, als wel de Koningin.’

Och, met Wilders weten wij dat ook zo net nog niet…

Gewoon, omdat het kan

Twintig procent van de nieuwe patiënten met sociaal-psychiatrische problemen of een verslaving laat zich niet behandelen.

De eigen bijdrage van 200 euro die vanaf 1 januari voor deze hulp moet worden betaald, is een te hoge drempel. Sommige patiënten proberen nu via de huisarts hulp te krijgen.  (Parool)

Dit zag iedereen met gezond verstand al aankomen, de zwakkeren in de samenleving worden in een hoek geduwd. Je bent depressief, zoekt hulp en moet dan eerst zelf betalen voor je geholpen wordt. Het lijkt de VS wel. Wat gaat er met deze mensen, die nu geen hulp zoeken, gebeuren? Het is vaak al moeilijk genoeg om mensen die geestelijke zorg nodig hebben zich ook te laten behandelen. Als daar dan ook nog een barrière bij komt van een fikse eigen bijdrage, die niet iedereen kan opbrengen, krijg je mensen die zorg nodig hebben en deze niet krijgen. Deze mensen kunnen helemaal ontsporen, de weg kwijt raken, een drama voor henzelf en voor hen die van hen houden.

Ook voor dit rekenkabinet dat alleen maar met cijfers om kan gaan en niet met mensen, uiteindelijk gaat dit meer kosten dan het niet innen van die verdomde 200,– euro.

Foto: Stakende arbeiders bij de Hi-P computer-onderdelenfabriek in Shanghai, juni 2011.

Terwijl tanks in juni 1989 over het Tiananmen-plein reden en de opstand bloedig onderdrukten, verklaarde Deng Xiaoping, toenmalig leider van China: ‘Zelfs als we 10.000 tot 20.000 mensen moeten opofferen, moeten we controle over de situatie in het hele land houden. We zullen hier twintig jaar stabiliteit voor terugkrijgen.’ Maar nu is die tijd van relatieve rust voorbij. De afgelopen jaren hebben de meeste stakingen, demonstraties en andere protesten plaatsgevonden sinds eind jaren twintig.

Door Hessel Schaaf

Als er over het ‘Chinese wonder’ wordt gesproken, gaat het niet over de groepen die consequent van de vruchten van deze groei zijn uitgesloten. China blijft een land van extreme, en groeiende ongelijkheid. En terwijl de westerse media de aandacht vooral vestigen op strijd rondom Tibet, de Oeigoeren en het verzet van intellectuele dissidenten als Ai Weiwei, hangt met name de strijd van arbeiders en boeren sterk samen met de tegenstellingen binnen het moderne China.

Sinds het begin van de verregaande liberalisering in de jaren tachtig zijn de arbeidsomstandigheden in China enorm veranderd. Marktwerking kreeg prioriteit en veel staatsbedrijven werden verkocht, waarbij de gevolgen vandaag de dag steeds meer zichtbaar worden. In 2010 steeg het aantal dollarmiljardairs van 189 naar ten minste 271, terwijl parallel een groeiend aantal Chinezen wordt gedwongen in diepe armoede te leven.

Deze enorme verschillen vormen een vruchtbare voedingsbodem voor verzet. Het Chinese regime heerst al jarenlang met harde hand tegen elke vorm van protest, maar doordat de gevolgen van de wereldwijde crisis ook in China worden afgewenteld op arbeiders, staan de weinige veroverde rechten nu extra onder druk. Dit heeft het verzet in recente jaren een extra impuls gegeven.

Arbeidsleger

De Chinese arbeiders vormen het extreem uitgebuite arbeidsleger dat juist verantwoordelijk is voor de indrukwekkende groeicijfers van de economie. Door dreigende werkloosheid worden zij gedwongen hun arbeid aan de grote bedrijven te blijven verkopen voor de laagste prijs. Arbeiders die tussen de 60 en 120 dollar per maand verdienden, konden al weinig meer doen dan overleven.

Arbeidsomstandigheden in China nu zijn te vergelijken met het industrialiserende Europa van de negentiende eeuw of het China van de jaren twintig. Het werk is vaak gevaarlijk en de hygiëne is zeer slecht. Het management handhaaft extreme discipline, verplicht onbetaald overwerk is eerder regel dan uitzondering en zeven dagen per week 10 of 12 uur werken is niet ongewoon. In onderzoeken van mensenrechtenorganisaties en universiteiten worden fabrieken regelmatig ‘werkkampen’ genoemd.

Een voorbeeld van de gevolgen van deze uitzichtloze situatie is een zelfmoordgolf bij Foxconn, producent van onderdelen voor onder meer Apple, Sony en Nokia, die gedurende 2010-2011 bijna 20 jonge arbeiders het leven kostte. In deze fabrieken moeten werknemers per dag 4000 chips in elkaar zetten. Met een 40-urige werkweek verdient een gemiddelde arbeider 120 euro per maand, lang niet genoeg om een gezin te onderhouden. Daarom maakt iedereen constant overuren. Dit alles terwijl Foxconn jaarlijks voor 55 miljard aan producten exporteert en winst maakt. Nog krankzinniger wordt dit verhaal doordat Foxconn bekend staat als een bedrijf dat relatief goede arbeidsomstandigheden heeft. Dit geeft ook aan dat westerse bedrijven helemaal niet ‘humaner’ zijn.

Door de erbarmelijke situatie is het aantal arbeidsconflicten in een aantal jaren verdubbeld. In 2009 vonden er volgens officiële gegevens meer dan 90.000 ‘massa-incidenten’ plaats (een eufemisme dat de regering gebruikt voor sociale en politieke strijd). In 2010 waren er minstens 180.000 van deze ‘incidenten’. In de laatste dagen van 2011 alleen waren er meerdere stakingen waaraan meer dan 2000 mensen deelnamen. Een van deze stakingen duurde 28 dagen. Voor het eerst sinds het uitroepen van de ‘volksrepubliek’ China in 1949 zijn stakingen en protesten, ondanks repressie en censuur, weer permanent aanwezig.

Organisatie

De vraag is: zal dit verzet worden teruggeslagen, of zal het juist intensiveren? De economische ontwikkelingen dragen hoe dan ook bij aan een explosieve situatie waarvan het einde niet in zicht is. De Chinese staat is tot nu toe ook niet in staat gebleken de oorzaken aan te pakken. De opkomende strijd lijkt dus eerder een voorbode van grootschaliger verzet te zijn.

Daarbij is het zelfvertrouwen van arbeiders door de verscheidene acties enorm gestegen. Een voorbeeld hiervan is de toegenomen openheid. Waar arbeiders vroeger maskers droegen en geen vertegenwoordiging kozen om vervolging te voorkomen, komen ze nu openlijk uit voor hun identiteit en eisen. Een andere belangrijke verandering is dat staatsgeleide vakbonden die tot voor kort verzet juist afremden, snel aan invloed verliezen, of onder druk radicaliseren. Ook worden er vele pogingen ondernomen om onafhankelijke vakbonden op te bouwen.

De grote angst van het regime is een landelijke beweging met duidelijke en coherente eisen en acties. En hoewel acties nog altijd voornamelijk op fabrieks- of bedrijfsniveau plaatsvinden, is er sinds 2010 een toename van meer nationaal gecoördineerde protesten. Algemene politieke en economische eisen worden echter nog zelden gesteld. Als de arbeiders erin slagen meer coördinatie, samenwerking en richting tot stand te brengen, zal de nu nog versplinterde strijd tot een machtige arbeidersbeweging kunnen uitgroeien.

Dit stuk verscheen eerder op socialisme.nu

Iets mooiers schijnt er niet te bestaan. Wilders schijnt HET bijvoorbeeld honderden keren per jaar te doen. Daar hoor je dan nooit meer wat van. Willen we allemaal eigenlijk wel. Gewoon 300 keer aangifte doen van iets, dat justitie dat dan 300 keer uitgebreid voor je onderzoekt en dan in 299,99 gevallen niks vinden. Per jaar.

Ik zal gewoon voor de gein eens wat voorbeeldjes van stupide rechtse kansloze aangiftes opnoemen waarmee de rechtsen dag en nacht onze hermandad beschäftigen.

Jhim van Bemmel. De zatte naaktloper. Althans zo stond hij in de krant. Althans zo leek het. Want het was een grap. Nu komt het: ”De PVV’er beraadt zich op stappen tegen de onbekende twitteraar”. Is het niet schokkend? Ja niet dat dat verder ooit nog wat heeft opgeleverd, ben je gek. Het grappige is trouwens dat bij dat zelfde incidentje onze (rechtse) Telegraaf-vrienden ook al piswoest waren: “nu is ook de krant van plan de nepberichten juridisch aan te pakken”.

Nou en toen dus niks hè.

Okay lijkt op zichzelf staand incidentje. Ik noem er nog één op. Zo uit de losse pols. De aangifte van de Populistische Omroep Nederland tegen onder andere de VARA en Paul de Leeuw. Je denkt dat het hierbij blijft? Welnee, de (rechtse) Populistische Omroep Nederland deed in één moeite door ook nog aangifte tegen Peter R. de Vries, publicist Thomas van der Dunk, PvdA-politica Fatima Elatik, cartoonist Adriaan Soeterboek en blogger Michiel Blok. Ziehier.

Resultaat van al deze aangiftes van Populistische Omroep Nederland? NIHIL natuurlijk.

Ook leuk, deze: Hero Brinkman dreigt aangifte te doen tegen Elsevier. Elsevier had het namelijk in het kader van de Vrijheid van Meningsuiting aangedurfd om iets te zeggen dat Hero Brinkman niet beviel. En ja dat kan natuurlijk niet. Dus verscheen dit stoere bericht in de kranten. Maar Brinkman deed waarschijnlijk helemaal geen aangifte (zo achterlijk is waarschijnlijk zelfs Brinkman niet), hij stapte gewoon naar de Raad voor de Journalistiek. Maar Elsevier erkent die Raad helemaal niet, dus einde oefening zeg maar. Niks aangifte. Gewoon beetje stoere blabla over niks. Met nul gevolgen. Voor helemaal niemand!

U denkt dat er ooit een einde komt aan deze opsomming van kansloos, stupide, maar vooral rechts, aangiftegebral? Forget it but.

Ik doe gewoon nóg een voorbeeldje.

Het was een mooie rustige dag ongeveer een jaar geleden dus de PVV werd weer eens LAAIEND. Dit keer over een twitteraccount. Zie afbeelding onderaan dit artikel. Wat doe je dan als PVV? Áángifte natuurlijk en niet zo’n klein beetje ook! Zie. Denkt u dat deze aangifte iets opgeleverd heeft?

Nou en zo kan ik eindeloos doorgaan over dit Super Wonder Wapen van onze rechtse medemens, de kansloze stupide super-aangifte over niks.

Maar mijn blaadje is vol. Wordt vervolgd dus.

Volgens minister Schippers (VWS) praat haar ministerie vaker met de anti-rokenlobby dan met de tabaksindustrie. Uit documenten die zij openbaar heeft moeten maken, blijkt het tegendeel. VWS overlegt vrijwel nooit met Stivoro of met KWF Kankerbestrijding over beleidszaken. De tabaks-sector echter, praat binnen het ministerie in alle beslotenheid en op het hoogste niveau mee over het beleid. Dat staat haaks op een VN-verdrag dat Nederland ondertekende.

Lees verder in Trouw.

Vorig jaar schreef ik dit artikeltje; Martin Bosma (PVV) betreurt afschaffen Apartheid en geeft Links de “schuld”, en oh oh oh wat had ik het weer verkeerd gedaan. Op Twitter dan he, waar zogenaamde “invloedrijke tweeps” altijd hun uiterste best doen om de PVV salonfähig te maken.

“Bosma heeft dit niet gezegd” riepen de Paternottes in koor.

Nee, klopt. Maar een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg.

En in Zuid-Afrika hebben we dus te maken met goede verstaanders. Da’s mooi. Iemand moet het doen dat goede verstaan. Hier in NL ligt iedereen te maffen.

Maar waar niemand nog antwoord op heeft gegeven, waarom moest die man zijn ID-bewijs laten zien? Wat was hij aan het doen dat de koddebeiers wilden weten wie hij was?

De kantonrechter in Den Haag stelde hem in het gelijk. Die vond dat de godsdienstige plicht in dit geval zwaarder weegt dan de wet.

Let ook even op de woorden ‘in dit geval’, hier door mij zelf vet gemaakt. De rechter beweert dus niet dat in alle gevallen de godsdienstige plicht boven de wet gaat. Ook kon de identiteit met medewerking van de man zeer snel worden vastgesteld. Kortom, ik zou wel wat meer over de achtergrond van deze zaak willen weten. Wat is hier aan de hand? Of werd de man gewoon aangehouden omdat hij bidkrullen, een zwart pak en hoed droeg en de koddebeier dacht dat het een Marokkaan was? Of is het er zo een die ook gewoon een pesthekel heeft aan joden? Want ook die zijn er nog steeds. Alles wat anders is hebben ze een pesthekel aan, is gebrek aan opvoeding en inlevingsvermogen. Maar moet wel de wet handhaven in ons land. *zucht*

Gooi de voordeur achter je dicht, luister niet langer naar je hopeloos redelijke, theedrinkende ouders en zet koers naar Noord-Holland, alwaar die leuke oom Hero een heusche jongerendag voor oud-hollandsche jongeren zoals jij zal organiseren!

Ome Geert zal er evenwel niet bij zijn, maar dat komt omdat die niet tegen al die drukte van jongeren kan, laat die maar even met rust. Ook ome Bosma kan daar niet goed tegen, je kunt aan zijn hoofd zien dat hij permanent aan een soort van knarsende hoofdpijn moet leiden, ook al zonder het gedruis van enthousiast jong racisme, dus jullie moeten hem maar niet kwalijk nemen dat ook hij verstek zal laten gaan.

Maar afgezien daarvan zul je dus de hele dag met anderen kunnen praten over kutmarokkanen, kankernegers, linksch tuig en klotepolen zonder dat iemand ‘ja maar’ of ‘nounounou’ zegt of ook maar een wenkbrauw optrekt. Het wordt een geweldige dag!

Maar Erwin Lensink die niemand heeft verwond, nog niet eens een deuk in een gepantserd voertuig heeft gekregen, zit al meer dan 500 dagen vast. Hij zou een gevaar voor de samenleving zijn? Nou ik ken mensen die echt opgenomen moeten worden omdat ze het heel erg moeilijk hebben, stijf staan van de medicijnen, hun leven en dat van hun familie is een grote hel, en er is nergens plaats. Al twee jaar niet. Er wordt gewoon gewacht tot er echt iets ergs gebeurt.

Erwin zit als persoon met een ‘waanstoornis’ vast in penitentiaire inrichting, hij zit gewoon in de gevangenis omdat hij vindt dat Beatrix niet onze koningin kan zijn. Ik vind dat iemand in Nederland dat mag vinden. Dat hij dan een waxinelichthouder tegen een gepantserd voertuig gooit is wat dom, hij had beter ingezonden brieven kunnen schrijven of een website oprichten. Maar in tegenstelling tot anderen die voor dit soort dingen een boete kregen, moet Erwin in een gevangenis. Ja daar zal hij van opknappen als hij echt een ‘waanstoornis’ heeft. Ongetwijfeld krijgt hij ook gedwongen medicatie om hem stil te houden. Dit maakt dat ik vind dat recht krom is in Nederland. En dat maakt me buiten verdrietig ook razend!