220px-2006-04-02_Budweis_013Ooit heb ik mij begeven in het destijds nieuwe medium Twitter om à l’instant op de hoogte te zijn van ontwikkelingen op bepaalde actiegebieden. De vijftiende mei in Spanje met name – het is handig Spaans, Catalaans en Galicisch te kunnen lezen moet ik er misschien bij zeggen want als je, zoals bijvoorbeeld in het geval van Arabische landen afhankelijk bent van twitteraars die een Europese taal beheersen, heb je een vertekening die je niet kunt wegen.

Vijftien mei ging voorbij, Occupy is een term geworden voor – ja waarvoor eigenlijk? Na vannacht weet ik het niet meer. Er was de klopjacht, gekoppeld aan een complete staat van beleg in Boston, Massachusetts, een stad die ik een beetje ken en waarover ik het nieuws met ontsteltenis gevolgd heb. Er zijn overigens te veel plaatsen waar ik verbleven heb in grof geweld betrokken dezer dagen, Aleppo met name, het brengt het geweld dichterbij – ik weet dat het een gevoelskwestie is want Sarajewo en Belgrado liggen dichterbij om nog recente voorbeelden aan te halen. Ik wil niet dat dit gebeurt en aangezien het buiten mijn macht ligt het te doen stoppen wil ik er eigenlijk liever niet meer over horen/zien.

Boston was en is een voorbeeld van de ongelooflijke dubbele standaarden die in “het Noorden” gehanteerd worden over moorddadig geweld. Een aanslag bij de eindmeet van een marathon, drie doden en heel veel gewonden – nieuws over veel grotere slachtingen in Irak en Afghanistan, die niet plaatsgevonden zouden hebben zonder de bemoeienis van de imperialistische machten, waaronder Nederland, met deze streken. Over Mali horen we al helemaal niets meer om van Kongo maar te zwijgen. Moord en doodslag is voor “het Zuiden”.

De aanslag in Boston wordt gepresenteerd als een tweede Nine-Eleven, de nationale hysterie die altijd op de loer ligt in de Verenigde Staten wordt volledig uitgeleefd. Een van de verdachten werd alvast standrechtelijk geëxecuteerd, en zijn verdachte broer is vannacht meer dood dan levend gearresteerd. Het gaat hier om verdachten nog steeds, op mijn beurt vind ik het verdacht dat enkele dagen na de aanslag de verdachten bekend en vervolgd zijn. Er worden door agents provocateurs zoveel “aanslagen” bedacht in de Verenigde Staten dat het toch merkwaardig aandoet dat dit niet voorkomen is. Of geënsceneerd.

De verdachten zijn van Tsjetsjeense herkomst en laat het maar aan “Amerikanen” (VS-ingezetenen annexeren in hun zelfbenoeming altijd het hele continent) over om te laten blijken hoe goed ze op de hoogte zijn van de wereld die hun regime als geheel onder schot heeft. Een van de verdachte broers heet Tamerlane, naar de Mongoolse veroveraar, die in de VS-media gemakshalve maar enkel tot moslim wordt besneden, en Tsjetsjenië wordt herdoopt tot Tsjechië. Dat de meestgedronken paardenpis in de VS de naam draagt van een Tsjechische stad weet vrijwel niemand. Het evenzeer naar Tsjechië verwijzende woord “pils(ener)” is al helemaal onbekend. Men zou beide landen ook beslist niet op de kaart kunnen aanwijzen. Maar dat Tsjechen nu de Vijand zijn staat vast voor Joe Sixpack.
(Ironie: bleekroze mensen worden in de van racisme doordrenkte etnische registratie in de VS aangeduid als Kaukasisch, omdat de Kaukasus naar de racistische legendevorming het oerland van het “blanke ras” zou zijn. Nou, toevallig ligt Tsjetsjenië dan wel in de Kaukasus, maar men is er ook in doorsnee soefisch en dus Behorende Bij De Grote Vijand. “Blanke” Mooslims, onvoorstelbaar.)

Het is leerzaam om in de gelijktijdige nieuwsbegeleiding van twitter te vernemen hoe mensen van wie ik anderhalf, twee jaar geleden nog de Grote Kladderadatsj in de VS verwachtte reageren op de vangst door enorme legereenheden van een enkele Tsjetsjeense tiener. “We won” hoor ik uit Occupykringen. Hulde aan de politie van Boston. Laat nu Onze Rechtsstaat zijn werk doen. Ja hoor.
Als het er op aankomt blijk je toch met aartschauvinistische racisten te maken te hebben. Verhelderend.
Het stemt niet tot optimisme.

Geef je op voor de dagelijkse Krapuul nieuwsbrief en mis niets