Na de start van de vaak hartverscheurende, maar broodnodige actie #MeToo, waar vrouwen hun ervaringen met seksuele intimidatie delen, ontstond ook twijfel: waren al die verhalen wel echt?

Degenen onder ons die zich als vrouw identificeren, zullen die vraag direct herkennen. Het is het vreselijke dilemma waar je als vrouw noodgedwongen mee te maken krijgt: trek je je grote mond open, met als gevolg dat je niet geloofd wordt of laat je het maar weer van je afglijden? De kans dat iemand je gelooft, dat je überhaupt kunt bewijzen dat iemand ongevraagd met zijn gore poten aan je heeft gezeten, of opmerkingen heeft gemaakt die ongepast en binnen de bestaande machtsverhoudingen te ver zijn gegaan, zijn uiterst klein. En wel hierom: we zijn zo gewend geraakt aan alledaags seksisme, dat elk verweer van een vrouw voelt als het aantasten van een status quo. Je gaat recht tegen de bestaande machtsverhoudingen in en ontneemt mannen het gemak van hun privileges.

Dat is een ongemakkelijke waarheid: zeg je als vrouw dat je genoeg hebt van ongewenste intimiteiten, van vervelende bazen die opmerkingen maken, van docenten die iets te lang naar je borsten staren, van buurmannen die menen op de buurtborrel je bij je kont te moeten grijpen, dan ben je al snel een spelbreker. Omdat het spel nu eenmaal al eeuwenlang voor en door mannen is gemaakt. Onze plek als vrouw in de maatschappij opeisen, betekent dat er iets moet veranderen, en verandering schuurt nu eenmaal. We moeten weer op zoek gaan naar nieuwe vormen van omgaan met elkaar, juiste in dat schemerige grijze gebied.

De discussie over #MeToo is onderdeel van dat proces. In plaats van te focussen op allerlei arbitrair getrokken richtlijnen, luisteren we naar de verhalen van individuen. Zij bepalen waar die grens ligt en elk verhaal is anders, maar met een gemene deler: het ongemak en angst die vervelende seksuele toespelingen of toenaderingen kunnen zijn.

Wat  echter opvalt is dat er in het debat dat is ontstaan naar aanleiding van #MeToo zelden onderscheid gemaakt wordt tussen iemand valideren in haar ervaring als slachtoffer, het strafrechtelijk vervolgen en/ of aan de (sociale) mediaschandpaal opknopen. Wat nu gebeurt is dat via de media, slachtoffers zich uitspreken, en iedereen als een soort amateur-Baantjer achter de dader aan gaat. Zoals ook gebeurde met Jelle Brandt Corstius, die niet alleen vertelde verkracht te zijn, maar ook in welk bedrijf dat gebeurde. Waarop jacht werd gemaakt op de vermeende dader die zich vervolgens bekend maakte.

Het vervelende is dat daarmee het goede aan #MeToo, dreigt te verdwijnen. #MeToo was nu juist een baken van solidariteit. Gestart door Tarana Burke, oprichter van Just BE inc. een stichting die zich inzet voor het welzijn van meiden van kleur. Wat zij wilde met #MeToo was een stem geven aan slachtoffers, om tegen elkaar te zeggen: ik zie je, ik hoor je, ik begrijp je. Dat #MeToo nu gekaapt wordt door mensen die menen dat we vermeende daders standrechtelijk aan het sociale mediakruis moeten nagelen, raakt die solidariteit volkomen vertroebeld. We zijn niet langer bezig met een stuk verwerking en bewustwording, we zijn bezig met een potje ‘zoek de dader’.

Daarnaast trekt het ook alle energie die gericht was op het helen van slachtoffers, en bewustwording bij iedereen, naar de daders toe. En dat is een kant die we helemaal niet uit moeten gaan. De grote kracht van deze actie was nu juist de collectiviteit, dat het een proces op gang bracht en een stem geeft aan iedereen die slachtoffer is (geweest) van seksuele intimidatie en voorheen nauwelijks gehoord is.

Voor veel mensen is #MeToo een ongemakkelijke waarheid, een aantasting van de mannelijke status quo, van datgene waar ze zich voorheen nooit mee bezig hoefden te houden. Het privilege dat hen was komen aanwaaien daar wordt nu aan gewrikt en gemorreld. Het schuurt en het wringt en dat moet ook. We zijn tenslotte een systeem aan de kaak aan het stellen, van juist die zogenaamd ‘kleine’ vergrijpen, die de dagelijkse werkelijkheid is voor zoveel meisjes en vrouwen. We vergeten soms dat juist die dagelijkse ‘kleine’ aantastingen van onze waardigheid als mens, de soep is waarin dit allemaal zwemt: een systeem dat vrouwen anno 2017 nog steeds stelselmatig onderdrukt en angst aanjaagt. Een systeem dat ervoor zorgt dat we niet alleen over straat kunnen zonder bang te zijn, of ons in gezelschap van mannen niet altijd veilig voelen.

Dat systeem breken we niet met slachtoffers geloven in strafrechtelijke zin, of door voor eigen rechter spelen. Dat doen we door naar elkaar te luisteren en te delen. Door zonder oordeel te aanvaarden dat iemands ervaring ingrijpend is geweest. De aandacht moet dus uitgaan naar onze gedeelde ervaring. Die bewustwording kan helpen onszelf te bevrijden van het juk van het alledaags seksisme. Dat is allereerst een intern proces waar de dader (nog) niet in voor komt. Door de aandacht op de dader te vestigen, in- of expliciet, verwordt #MeToo tot een heksenjacht waarbij het alle tijd en energie laat wegvloeien die nu juist voor de slachtoffers was bedoeld.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter33Share on Facebook0Share on LinkedIn0Share on Reddit0Email this to someone
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.