Arnold van der Kluft schreef onlangs op deze site: Sociaal-anarchisme of anarchistisch socialisme zijn wat mij betreft pleonasmen. Zogeheten individueel anarchisme is in de praktijk niet te onderscheiden van liberalisme, omdat het bestaande eigendomsverhoudingen niet ter discussie stelt.

Als ‘individueel anarchist’ (dat is iemand die het ‘ik’ als uitgangspunt neemt van alle handelen) vroeg ik me even af: ben ik nu afgeserveerd?

Is hier nog wel plaats voor mij?

Als ‘ik-anarchist’ stel ik de bestaande eigendomsverhoudingen wel degelijk ter discussie. Daar heb ik geen groep voor nodig, geen lidmaatschapskaart, geen zegen van het ‘echte’ anarchisme.

Jawel, het ‘liberale’ gedachtegoed is een mooi ding. Het is een van de twee pijlers waarop het anarchisme is gebaseerd: de mens is vrij, los, ontketend. De andere pijler, het socialisme, zegt: de mens is onderdeel van een groter geheel, hij is afhankelijk, hij is gelijk aan anderen.

Een anarchist weegt, ook de ‘ik-anarchist’ doet dat. En hij/zij zal de weegschaal laten doorslaan naar de vrijheidskant, maar dat hoeft helemaal niet ten koste te gaan van het gezamenlijke doel: een samenleving waarin het beste uit het liberale denken samen gaat met het beste uit de socialistische ideologie. Een samenleving waarin vrijheid en gelijkheid constant worden gewogen, waar eigen initiatief welkom is binnen het kader van de gelijkheid, waar gelijkheid niet wordt verward met gelijkschakeling.

Eigendomsverhoudingen zijn een eeuwige discussie. Dat moet blijven. Het kapitalisme is een andere vertaling van de standenmaatschappij, het is een verwoestend monster, het moet weg. Maar dat betekent niet dat bepaalde aspecten van het liberale gedachtegoed (de vrijheid om je uit te spreken, te handelen, het eigen leven vorm te geven) weg moeten.

Gelijkschakeling (iedereen hetzelfde, onder de hoede van staat of ‘revolutionaire raad’) is een horrorscenario. Gelijkschakeling is ouderwets marxisme, de ideologie die op grond van antidemocratische uitgangspunten (de voorhoedepartij, de dictatuur van het proletariaat) de wereld een halve eeuw lang heeft geterroriseerd.

Nee, ik zeg niet dat er niets goeds in zit, in het marxisme. Ik zeg dat het marxisme een totalitaire ideologie is, ondanks sommige juiste uitgangspunten. Anarchisten van alle stromingen hebben zich tegen het autoritaire karakter van het marxisme verzet.

Anarchisten verafschuwen autoriteit. Er zijn wat dat betreft geen vaste grenzen tussen de verschillende werelden van het anarchisme.

Het verschil zit in de tegenstelling individu versus collectiviteit. Ik sta aan de kant van ‘ik’, individu vind ik maar een raar woord.

Waarom geven we niet toe dat de mens een egoïst is?

Dat ik daarbij stuit op de ander is niet meer dan normaal. En dat die ander mij een halt toeroept, dat is mooi. Daar begint de communicatie, daar begint de ‘commune’.

Maar er moet wel ruimte zijn, om processen te starten, fouten te maken, te botsen, in alle vrijheid.

Mensen zijn geen pionnen waarmee kan worden geschoven in het strategische spel dat tot doel heeft de wereld te veranderen. Mensen zijn vooral heel verschillende ikken, met hun eigen verlangens en gevoelens.

Wat mij betreft gaat het anarchisme over het geluk van enkelingen, niet over het geprogrammeerde geluk van groepen.

Lucht hebben we nodig. Ruimte.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter
Twitter
3Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Reddit
Reddit
0Email this to someone
email
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.