Ten tijde van Pim Fortuyn was ik een kind van de oude politiek. Oude politiek die volgens velen nooit bestaan heeft. Laat ik dan eerst maar eens vertellen wat ik onder de oude politieke tijd versta. Toen Hans Janmaat bestookt werd met brandbommen en zijn vrouw daarbij haar been verloor nam niemand zijn aangifte serieus. Als je zo nodig de Nazi wilde spelen, moest je ook niet klagen als je een brandbom (uit de hand gelopen rookbom) in je nek kreeg. Een kort berichtje op tv en een stukje in de krant, maar niemand die erom maalde. Kun je het je voorstellen? Er zit nu een politicus te vergaderen en hij wordt dusdanig belaagd dat zijn vrouw haar been moet missen, en het haalt ternauwernood het nieuws? Een advocaat konden ze ook al niet vinden, want niemand wilde een Nazi verdedigen.
Tot de opkomst van Pim Fortuyn was het not done om negatief te praten over de multiculturele samenleving. Deed je dat wel, dan was je een racist en een fascist en die werden aangepakt.

Pim Fortuyn
Pim Fortuyn opende de discussie. Hij vond dat er van alles mis was in de maatschappij. Van wachtlijsten tot uitwassen van de multiculturele samenleving. Weer was ik geschokt. Daar had je er weer eentje. Op zich was Pim Fortuyn het probleem niet. Maar terwijl hij op intellectuele wijze de discussie wilde openen, vulden de tribunes van de praatprogramma’s zich met mensen die dachten dat er acht dagen in een week zaten. Deze meenden te weten wat Pim Fortuyn bedoelde en vertelden iedereen die het wilde weten dat het allemaal de schuld was van ‘hunnie’.
Er ontstond een rotsfeer in Nederland. Pim Fortuyn werd geprobeerd het zwijgen op te leggen door hem overal vijandig te bejegenen. In discussies werd hij er iedere keer fijntjes eraan herinnerd dat we een artikel 1 hadden van de grondwet, waarin staat dat je wordt geacht het niet over de dingen te hebben waar hij het over wilde hebben.
Toen Pim Fortuyn daarna opperde om dat artikel dan maar te schrappen liep bij mij en vele Nederlanders het bloed uit de oren. Bij een deel van de bevolking werd hij juist steeds populairder.

Gevangen
Zo kwam Pim Fortuyn klem te zitten tussen de gevestigde orde (alle andere partijen, inclusief de VVD) en een achterban die verkeerd begreep wat hij bedoelde. Natuurlijk werd hij niet gedemoniseerd. Er werd alleen gezegd dat hij een minderwaardig mens en extreem rechts was en er werd voorgelezen uit Anne Frank. Zijn woorden werden constant verdraaid en ieder interview kreeg hij vragen waarom hij toch zo extreem rechts was. Hij werd er doodziek van.
Ik hoorde allang niet meer wat hij zei. Ik zag alleen zijn mond nog maar bewegen en toen hij een taart met stront in zijn gezicht kreeg vond ik dit geweldig. Dat krijg je ervan als je een ophitser bent.
En toen werd hij vermoord.

Na de moord
Ik was stil. Ik was geschokt, net als iedereen. ‘s Avonds ben ik naar de stad gegaan, daar was een spontane demonstratie. Er hing een grimmige sfeer. Een Surinaamse vriendin van me voelde zich niet veilig en wilde naar huis, terwijl de menigte schreeuwde dat de PvdA-burgemeester zich moest komen verantwoorden voor de moord.
Nederland was hierna niet meer hetzelfde. Nog steeds is het hele gebeuren iets wat mij bezig houdt. Ik heb laatst alle beelden over Pim Fortuyn weer eens bekeken. Hoewel ik het nog steeds met veel dingen niet met hem eens ben, was hij helemaal niet extreem rechts. Waarom geloofde ik dat toen wel? Als je hoort wat hij zegt, is het een lachertje vergeleken bij wat je tegenwoordig in de Tweede Kamer hoort. Hierbij zeg ik er direct bij dat Geert Wilders geen Pim Fortuyn is. De enige gelijkenis is dat hij dezelfde achterban bedient. Maar Fortuyn hield van discussie en ging het niet uit de weg Verder had hij een ideaal en deed hij het niet om zijn zakken te vullen… Hij stak zich echter in een wespennest dat hij met de dood heeft moeten bekopen.

Mijn deel van de erfenis
Met de moord op Fortuyn ben ik erachter gekomen dat een terrorist een terrorist is. Links, rechts, Christen of Moslim. Het zijn idioten die een maatschappij onnoemelijk veel schade toebrengen. Nu luister ik eerst en tracht dan na te denken over wat er gezegd wordt. Hoe ik ooit het goedkeuren van een taart met stront kon goedkeuren is me nu totaal onduidelijk. En ik ben bang geworden dankzij Volkert. Voor hetzelfde schrijf ik iets waardoor een gek zich aangesproken voelt en tot een gestoorde daad over gaat.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0Share on LinkedIn0Share on Reddit0Email this to someone
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.