Kan ik me wel iets bij voorstellen, net zoals ik me kan voorstellen dat het helaas een feit is dat er bij iedere in principe goede regeling altijd personen zullen zijn die er misbruik van (proberen te) maken.

Maar de Mei-Li Vos-stemmers op Krapuul (een stuk of 4) hebben inmiddels geleerd dat het een verloren strijd is om duidelijk te maken dat zij die “als” niet zien als “als”, maar hooguit als een “en bovendien…” – je hebt volgens mij nog meer kans om prof. dr. mr. ir. Richard de Mos (dat hij moge rusten in vrede) te laten toegeven dat de aarde opwarmt.

Ik heb altijd een zwak voor Sadet gehad. Benaderbaar, geeft altijd antwoord op mailtjes en vragen op Twitter, gevoel voor humor en ziet er nog leuk uit ook. Sadet als Minister van Integratie, dat lijkt me wel wat, alleen al om de PVV volledig over de rooie te jagen. Mei Li Vos neem ik al niet serieus sinds haar gekakel als oprichter van het Alternatief voor Vakbond. Soort vrouwelijke versie van Sywert van Lienden. Mei Li Vos als minister? Dan nog liever de lucht in.

Omdat de corrupte en inhalige politieke kaste de regels bepaald. De regels vallen dus in het voordeel van die kaste uit. Vrij simpel, volgens mij. Te hoog gegrepen voor brave, gezagsgetrouwe types als Kaaskijker, uiteraard.

Kamerleden die zich vrijwillig terugtrekken hebben dezelfde regels. Vertel mij waarom wij als samenleving voor deze kamerleden een andere regeling hebben dan voor alle andere werknemers in dit land.

Op zich opmerkelijk, de SP was tegen langdurig bijstandgerechtigden (zonder beperkingen) aan het werk te zetten in tuinbouwkassen. Werkvoorziening en arbeidsuren weer optrainen hoort óók bij een rechtvaardig arbeidsproces.

(Joop-debat)
SP-Kamerlid Sadet Karabulut wil politici aan het werk zetten als ze wachtgeld krijgen. Mei Li Vos is woedend en reageert op Joop.nl.

Mei Li Vos: “Een dieptepunt was de motie Karabulut over oud-politici die net als bijstandsgerechtigden zouden moeten koffieschenken en sneeuwruimen. Dieper was het punt, dat de motie die bedoeld was als sneer naar de regeringsplannen voor bijstandsgerechtigden werd aangenomen.”

“Het was een plaagstootje van Karabulut, bedoeld om de neerbuigende omgang met bijstandsgerechtigden door deze regering van een weerwoord te voorzien. Maar de bijstandsgerechtigde is er niet mee geholpen, en en passant worden oud-politici ook neergezet als nietsnutten die direct tot vrijwilligerswerk verplicht moeten worden. De minachting jegens bijstandsgerechtigden die de SP bestrijdt wordt zo evenredig uitgesmeerd over politici. Ik kan me niet voorstellen dat de fractie van GroenLinks het zinnig, rechtvaardig en terecht vindt dat Femke Halsema volgende week begint met sneeuwschuiven. Zoals ze zelf zei, na zoveel jaar hard werk wil ik even de tijd hebben om een zinvolle andere betrekking te vinden. Terecht, dat gunnen we ook aan andere werkzoekenden.”

Door alle rampspoed die eraan zou komen als ouderen niet langer doorwerken om de pensioenen ook voor de toekomst veilig te stellen, is er een klein groepje – meestal hoogopgeleid – dat blijft mopperen op de generatie van hun ouders. Omdat zij meegaan in de heersende mantra dat ‘we’ langer moeten werken, hebben zij alle aandacht en ruimte in de media gekregen. Sommigen zijn zelfs een ware kruistocht tegen hun ouders begonnen, tegen de babyboomers.

Onderstaand van de SP site geplukt:
Van hun ouders nemen ze dus volmondig afstand. Ze schelden op de mensen die hen in hun jeugd meenamen op vakantie naar verre oorden, die ervoor zorgden dat ze een goede opleiding konden volgen, kortom: die hen hebben opgevoed en grootgebracht. Aan deze kruistocht tegen de babyboomers valt trouwens op dat de kruisvaarders zelf geen jongeren zijn. Echte jongeren kwam je tot voor kort in de discussies nauwelijks tegen. Het zijn mensen als Mei Li Vos (40) en Martin Pikaart (42) die uit woede over de babyboomers het Alternatief voor Vakbond oprichtten, toen ze respectievelijk 35 en 37 jaar oud waren, en de kruistocht begonnen.

We leven in tijden van individualisme waar pensioen en AOW als bezit wordt gezien ipv als gezamenlijke oudedagvoorziening. Het is gewoon een feit dat beide generaties moeite hebben een stukje weelde op te geven. Maar het kan niet zonder wederzijds solidariteit tussen generaties. Solidariteit is discipline in socialisme gegoten. Dat kost moeite na jaren liberale opvoeding.