Bijna anderhalf jaar na het begin van de opstand lijkt de Syrische revolutie in een beslissende fase te zijn. Ondanks de bloedige repressie van het regime-Assad blijven demonstranten de straat op gaan. Oppositiegroepen hebben terrein gewonnen op het regime, onder andere in de hoofdstad Damascus en een hele serie plaatsen aan de grenzen met Turkije en Irak.
Door Angela Ettema
Ook het grote aantal voormalige aanhangers dat Assad de rug toe keert, geeft aan dat het regime steeds verder verzwakt raakt. Wel bestaat het gevaar dat deze overlopers, die door het Westen beschouwd worden als mogelijke gesprekspartners, de weg openen voor meer westerse invloed.
Een opvallend verschil tussen de Tunesische en Egyptische revoluties en de revolutie in Syrië is de houding van links internationaal. Waar tijdens de opstanden in Egypte en Tunesië links in het Westen massaal de kant van de demonstranten koos, staan velen aarzelend of wantrouwend tegenover de beweging in Syrië. In het ergste geval wordt het verzet tegen Assad afgedaan als een complot van het Westen of Al-Qaida.
In Tunesië en Egypte slaagde een massale beweging er in korte tijd in om prowesterse dictators te verjagen. In Syrië dwong het bloeddorstig geweld van het regime de oppositiebeweging de strijd met wapens voort te zetten. Dat kun je een onprettig idee vinden, maar de bevolking in Syrië heeft weinig keus dan zich te verweren tegen het geweld van het regime. Sinds het begin van de opstand zijn al bijna 20.000 mensen omgekomen.
Voor anderen is de geopolitieke positie van het regime-Assad een aanleiding om de opstand niet te steunen: hoewel het er niet voor terugdeinsde tijdens de War on Terror voor het Westen verdachten te folteren in het kader van het rendition-programma is het geen prowesters regime. Maar het is wel een gewelddadige dictatuur die jarenlang de eigen bevolking heeft onderdrukt en uitgebuit om zijn eigen macht en rijkdom te vergroten. De Syrische revolutie is een terechte opstand van de bevolking tegen deze dictatuur en verdient de solidariteit van elke linkse activist.
Doodseskaders
Nu het regime-Assad steeds meer in het nauw raakt, neemt het zijn toevlucht tot steeds heviger geweld, zoals de massamoord in het dorp Tremseh, nabij oppositiebolwerk Hama, vorige week. Hierbij zouden 200 mensen om het leven gekomen zijn. Precieze details ontbreken, maar er wordt melding gemaakt van een gewelddadige aanval van het regime, waarna de Shabiha (doodseskaders) in het dorp aan het moorden sloegen.
Tremseh ligt in een gebied waar zowel soennieten (de meerderheid van de bevolking) als alawieten (de minderheidsgroepering waartoe de familie Assad behoort) wonen. De aanval op het dorp wordt gezien als een poging van het regime om de revolutie te smoren in sektarisch bloedvergieten. De LCC’s (Locale Coördinatiecomités, het netwerk van plaatselijke organisaties die leiding geven aan de revolutie) hebben de massamoord veroordeeld en gewaarschuwd tegen sektarisme: ‘Syriërs worden opgeroepen om te waken voor, en alert te zijn op wat het criminele regime doet met hun revolutie, hun gemeenschap en hun toekomstige staat.’
Het regime is na zware verliezen in de noordelijke steden Aleppo en Idlib een offensief begonnen. Gewapende opstandelingen controleren nog steeds de regio rond Homs en Hama. In Damascus wordt zwaar gevochten tussen regeringstroepen en opstandelingen. Ook zijn er massastakingen geweest uit protest tegen het bloedvergieten. Ondanks het regeringsoffensief blijft de revolutie vooruitgang boeken. Sektarisme en buitenlandse interventie zijn reële gevaren, maar hebben tot nu toe de revolutie niet tot stilstand kunnen brengen.
Overgangsregime
Ondanks de toenemende militarisering van de opstand vinden in Syrië nog steeds massale protesten plaats. Helaas zijn deze er tot nog toe niet in geslaagd het regime de genadeslag toe te brengen. Het Westen is bang de controle te verliezen en probeert via de VN een overgangsregime in het zadel te helpen dat bestaat uit voormalige aanhangers van het regime.
De Syrische revolutie heeft twee vijanden. Assad wil de opstand neerslaan om aan de macht te blijven. De westerse staten willen de revolutie kapen om te zorgen dat Assad wordt vervangen door een prowesterse regering. Daarbij worden overgelopen voormalige steunpilaren van het regime gezien als potentiële onderhandelingspartners.
Maar de Syrische demonstranten hebben niet hun leven gewaagd om hun strijd te laten saboteren door imperialistische grootmachten en types die jarenlang medeplichtig zijn geweest aan de misdaden van het regime. Als socialisten keren we ons tegen de dictatuur van Assad en tegen de dreiging van westerse interventie, en zijn we solidair met de Syrische bevolking die vecht voor haar bevrijding.
Verscheen eerder op socialisme.nu. Auteur: Angela Ettema.
- Wil je reageren op dit artikel? Stuur ons een mail.
- Met socialisme.nu en De Socialist proberen we socialistische ideeën toegankelijk te maken voor iedereen. Om dit te blijven doen kunnen we alle hulp gebruiken. Wil jij ons ook steunen? Neem dan een abonnement op De Socialist of word donateur: vul hier het formulier in.
Gerelateerde berichten:
het nabauwen van westerse propaganda … zeker het nieuws niet gehoord uit de door de Saudies bewapende “opstandelingen ” veroverde gebieden .. hoe er kerken gesloten worden , soefie heiligdommen vernield , Shia en Alawi vermoord … van internationale Socialisten zou je verwachten dat ze eerst informatie buiten de saudi en westerse media zouden inwinnen …..
@1
Waarschijnlijk is er een trotskistische sekte die meevecht tegen Assad en die vertegenwoordigt “de revolutie” – zoals de trotskisten ook op Sri Lanka in 1971 en op Oost-Timor in 1975 aan de kant van regime respectievelijk bezetters stonden want die vertegenwoordigden de Vooruitgang.
@#1
Typisch staaltje van hoe de Nederlandse journaille van feiten meningen maakt:
Dit in tegenstelling tot onafhankelijke bronnen, o.a.: http://www.voltairenet.org/Washington-drafted-new
Since January, a group of some forty Syrian exiles have been meeting secretly at Ludwigkirchplatz 3-4 in Berlin, on the premises of the Stiftung Wissenschaft und Politk (German Institute for International and Security Affairs). While this think tank is funded by German employers, its meetings are bankrolled by the U.S. Departments of State and Defense. They are chaired by Steven Heydemann, a dual US-Israeli national, who has long worked for the CIA [1], before becoming a researcher at the U.S. Institute of Peace. This organization, which provides the formal venue for the meetings, is – contrary to what its name might suggest – a screen for the Pentagon [2]. Not surprisingly, the Swiss Ministry of Foreign Affairs is associated with this project.
The program is labelled “The Day After Tomorrow. Supporting a democratic transition in Syria”. In Washington’s Orwellian vocabulary, “democratic transition” means the replacement of an elected president who enjoys the widespread support of the Syrian people, Bashar al-Assad, with one picked by the Western powers, and the phrase “Day After” refers to the period following the overthrow of the Syrian regime by those same Western powers.
While the Syrian people were approving by referendum a new constitution [3], the task force was busy drafting another one. It also defined what would be the future policy of the Syrian government. The final document was presented by U.S. Secretary of State, Hillary Clinton, to the President of the Syrian National Council, Abdel Bayset Syda [4], at the third conference of the Friends of Syria in Paris, on July 6. Mr. Syda gave his agreement to the implementation of the “road map”.
@1
Het napraten van Saudische en Westerse propaganda?
Buiten het Sjitische Iran is er niemand die een voorstander is van Syrie. Ook zo’n “verlicht” regime wat zo lekker omgaat met andersdenkenden.
Het is nu wel aangetoond dat Syrie geen donder geeft om de mensenrechten van haar bevolking.
Amnesty International zal zeker ook zo’n propagandahetze zijn tegen gestart tegen Syrie.
http://www.amnesty.nl/actiecentrum/acties/stop-het-geweld-in-syrie
http://www.amnesty.nl/nieuwsportaal/nieuws/aanhangers-critici-doelwit-in-syrie
http://www.amnesty.nl/mensenrechten/landen/syrie
Is dit nu de voornaamste trend in onze media – lekker fact-free kletsen?
Mevrouw Ettema zou eerst moeten starten met de etnische samenstelling en de geschiedenis van Syria want dit verhaal is gewoon op kleuter niveau geschreven.
Is deze revolutie in Syrie niet een grote doorgestoken kaart? Een verdeel en heers spel waardoor Europa en de VS straks de regio mogen verdelen?
Saudi finacieert huur soldaten …
@3 Hartelijk dank voor de link. U bracht daarmee een interessante site onder de aandacht: voltairenet.org
@6 Syrie is een MO land waar het westen zonder vraag om hulp zich m.i. beter niet kan bemoenien , hoe ellendig de mensen rechten schendingen , de VS heeft dit land niet binnen gevallen, sectarisch geweld, u noemt maar is er ook niet , surprise surpise zachtzinner , vluchtelingen hulp , om geworden .
@8 over interessante site gesproken nu “nieuws” in Nederland niet meer bestaat: http://stanvanhoucke.blogspot.nl/
@8
Wat is er zo interessant aan die link?
@11 Wat is er zo interessant aan voltaire.net?
Als je als journalist meer wilt dan het publiek entertainen, kun je je biezen pakken bij het gros van de kranten en omroepen in Nederland en niet alleen in Nederland.
Voltaire.net onderzoekt op dezelfde manier als de Nederlandse journalist Stan van Houcke, het ontstaan en de gevolgen van de oppervlakkigheid en politiek kwetsbaarheid die door het elimineren van de onderzoeksjournalistiek ontstaat.
Zowel de schrijver van een stuk op voltaire.net als Stan van Houcke brachten onlangs geldstromen achter de politieke en financiële machten aan het licht.
Uit het stuk op voltaire.net dat Stan van Houcke op zijn site heeft gekopieerd blijkt , dat de grondwet voor het ‘nieuwe’ Syrië wordt geschreven door een organisatie met de naam: ‘U.S. Institute of Peace’, waarvan alle leden op de loonlijst van het Pentagon staan en geen hiervan een Syriër is.
Stan van Houcke geeft inzicht in soort gelijke strategieën bij de Nederlandse media: NRC, De Volkskrant en het Journaal, etc.
Apropos, onder dat nieuwe wordt een regering bedoeld die te zijner tijd de wettig gekozen regering van Syrië op een gewelddadige manier heeft afgezet.
@Aziz . Amnesty is al jaren geen Neutrale partner meer .. Of Asad nu wel of niet een dictator is , is in de context van de “bevrijdingssoldaten ” (
) irrelevant . Deze Wahabi , door de Sauds gefinancierde , types zijn een slechter alternatief dan Assad ,Uit de plaatsen die ze hebben veroverd komen al voldoende berichten over het sluiten van kerken en Zawiya en het vermoorden van Alawy , Soefies en Christenen .. Maar dáár geven de media weer geen aandacht aan ….
@albakrastani
Ik heb zelf ook geen hoge pet van het Saudische regime . Voor de rest een interessante opmerking. Want je zou je nu kunnen afvragen of Syrie beter af is met een dictator zoals Assad. Daardoor zou een machtsvaccuum ontstaan waarbij de bevolkingsgroepen speelbal worden van groepen die erbij belang hebben ze tegenover elkaar op te zetten. Hetzelfe vraag zouden we ook kunnen stellen of Irak er beter is geworden zonder de ijzeren hand van Saddam. Want naast dat het ooit redelijk welvarende Irak verworden is tot een van de armste landen van de wereld zijn er ook dodelijke conflicten tussen verschillende religieuze en ethnische groepen.
Assad is niet zachtzinnig omgegaan met protesten- ook al waren die protesten vreedzaam. Zo heeft hij diverse malen vreedzame protesen zo bloedig de kop ingedrukt dat hij de weg geopend heeft voor een grimmige gewapende conflict.