In de jaren zeventig en tachtig was de werkeloosheid in alle EEG-lidstaten enorm gestegen. De angst voor concurrentie uit Azië en Amerika was bovendien groot. Om de sukkelende economie uit het slop te trekken, moesten de Europese landen beter samenwerken en hun handelsbarrières afbouwen. Volgens partijprominent Jan Pronk, die het Europese integratieproces kritisch volgde, was de Europese Akte een keus tussen ‘vooruitgang of stagnatie’. Net als andere partijen besloot de PvdA om mee te gaan in het nieuwe verdrag.
In 1985 zit de Partij van de Arbeid in de oppositie, het idee dat “er geen alternatief is” grijpt om zich heen bij hoogopgeleid Nederland (en elders in de Noordatlantische wereld) en het CDA zit, verre van tenondergegaan, stevig in het zadel met de VVD.
Enig gemor in de partij mag niet verhelen dat de PvdA net zo voor “de Europese eenwording” is als de andere twee grote. Er is ook geen verschil in motivatie. Nederland als eenpartijstaat in opmars.
Waarom die Europese eenwording in de Rode Canon terecht is gekomen na een eerder verhaal over Mansholt, is mij een raadsel.
Wat er nog minder in thuishoort – en wat dit een gecombineerde en dan nog krap uitgevallen aflevering van de Rode Canon maakt – is de vermelding dat de PvdA al sinds 1994 “op het internet” zit. Het zijn de dagen waarin wij vernemen dat Wim Kok, hier wel erg opgaand in een pose waarin hij op André van Duin lijkt maar nou net niet al bij voorbaat en eigenlijk nooit de lachers op zijn hand heeft, nog nooit een muis heeft aangeraakt. Die houden we uit de Canon, dachten ze bij de Wiardi Beckmanstichting. Nou, ik vind het persoonlijk onvergetelijk, juist omdat ik een zware schouderblessure had opgedaan en er toch aan gezet was – klaar voor de overstap van DOS naar Windows en het net – herinnert u het zich nog, mits oud genoeg? Onvergetelijke pijn en onvergetelijke zelfoverwinning.
Maar goed, de PvdA op internet. Spannend hoor. We naderen het einde.
Dit is een aflevering van de serie de Rode Canon.
Gerelateerde berichten:
