Bloedlink die massale gekte

Nog net geen zestien, zag ik bij de ingang van de flat waar ik toen woonde een grijze Zündapp staan. Het was geen Kreidler, dat was jammer, maar hij kon er best mee door. Ik moest naar school, een uur fietsen ongeveer. Het ergste was de Lelylaan, die bestond uit cols van buitencategorie. De Zündapp stond niet op slot, één keer trappen en hij liep.

In die tijd was een helm nog niet verplicht en een Zündapp kon best een hoge snelheid aan. Vooral deze, die grijze, die kon bijna 80 en die rottige Lelylaan werd bij elke afdaling mijn vriend.

Ik wist best dat het niet mocht. Een brommer pikken was ook toen verboden, maar ik had mij voorgenomen hem bij thuiskomst weer netjes terug te zetten. Mijn geweten was gesust.

Toen ik ‘s middags thuiskwam, mijn rechterarm in het gips, mijn knie in het verband, lag de Zündapp in stukken op het politiebureau.

Op de terugweg was ik met flinke vaart tegen de slagboom van de Kattenburgerbrug geknald. Ziekenauto, politie en naar de Eerste Hulp van het OLVG. Arm gebroken en de knie aan gruzelementen. Het volgende seizoen zou ik niet de linksbuiten zijn van Ajax B1, dat was meteen wel duidelijk. Ik kreeg enorm op mijn sodemieter en enkele dagen later kwam de eigenaar van de brommer vertellen, dat de schade bijna 300 gulden was.

Mijn straf bestond er uit, dat ik gedurende de gehele zomervakantie, zes weken, moest werken om de schade te betalen. De dag nadat het gips verdwenen was ging ik aan de slag als leerling bakkersknecht bij bakker Moes in de Linnaeusstraat, voor wiens deur vele jaren later Theo van Gogh werd vermoord. In die zes weken heb ik geleerd hoe je brood moet bakken, dat hete broden uit de pannen “pikken” met blote handen erg pijnlijk is en dat banketbakkers kunstenaars en erg leuke mensen kunnen zijn. Van vijf uur ‘s ochtends, tot vier uur ‘s middags, ook op zaterdag, het was best hard werken voor die 50 gulden in de week.

De politie vond, dat ik genoeg gestraft was en liet mij na een strenge preek met rust. De eigenaar van de brommer kreeg zijn schade vergoed en u hebt hierdoor de allerbeste en allersnelste linksbuiten met de dodelijkste voorzet ooit moeten missen.

Was dat akkefietje nú gebeurd, dan had ik vrijwel onmiddellijk op de site van GeenStijl gestaan. Duizenden reaguurders zouden er op niet mis te verstane wijze schande van hebben gesproken. Ik zou toch op z’n minst een haatgebaarde rifaap zijn, die uiteindelijk de doodstraf zou moeten krijgen als vergelding voor dit schandelijke vergrijp. Op Twitter zou ik wekenlang achtervolgd worden door allerlei betweters, die menen het recht in eigen hand te mogen nemen. Kortom, het lichamelijke letsel, de werkstraf, de vergooide glanscarrière, dat zou allemaal niet streng genoeg zijn. De brommerdief moet dood of toch tenminste een nieuwe kans worden ontzegd.

U fronst uw wenkbrauwen om zowel het eerste als het tweede deel van dit verhaal. Ik kan u wel geruststellen, het is allebei helemaal waar.

Elke keer, als de moord op Van Gogh weer in het nieuws is moet ik onbewust terugdenken aan mijn misdaad en aan een heel erg nare tijd. Als dat nog niet genoeg is? De columns van Theodor Holman kan ik om die reden óók niet lezen en zo heeft dus toch elk nadeel ook zijn voordeel.

Ik zou graag zien, dat mensen zich onthouden van veroordelen van vermeende daders en de rechtsstaat respecteren, zeker nu de overheid dat respecteren achterwege laat. U zou met z’n allen beter moeten weten. Bovendien lijkt mij, dat het straffen van jeugdigen die ontsporen niet alleen de taak van de overheid hoort te zijn.

Gerelateerde berichten:

1. Het gezin en de gekte

2. Het verhaal van een gekte, verteld door dwazen – GroenLinks

• short link