Het is altijd vrijdagavond.
‘s Middags had mijn moeder haar eerste telefoongesprek in meer dan een jaar. Nadat haar rechter grote teen was geamputeerd verbleef zij “voorlopig” in een verzorgingshuis van de firma Osira. Met die prachtzorg van dit prachtige bedrijf, voorheen geleid door Eric van der Burg, thans wethouder te Amsterdam samen met de luid bejubelde Lodewijk Asscher, en natuurlijk lid van een hele leuke partij met hele leuke mensen.
Omdat mijn moeders verblijf in dit verzorgingshuis steeds als voorlopig was aangemerkt kon haar telefoon niet verhuizen. Maar een jaar na de amputatie besloot men bij Osira dat zij kon blijven. Er konden stappen genomen worden haar woning op een Amsterdamse eerste verdieping met steile trap op te zeggen. En de telefoon, haar belangrijkste verbinding met de buitenwereld sinds jaren, kon verhuizen.
Het was een vrijdagavond, enkele weken geleden, dat wij het bericht kregen dat een “verzorgende” de kortwerkende en langwerkende insuline voor mijn schoonvader had verwisseld. Sinds hij een herseninfarct heeft gehad is hij afhankelijk van dit soort verzorging, motoriek en hersenwerking zijn niet meer voldoende om zelf te injecteren. Mijn schoonmoeder doet het liever ook niet. De langwerkende insuline, de basis die bij maaltijden aangevuld wordt met kortwerkende, wordt eenmaal per dag in een hoeveelheid die een etmaal moet dekken, toegediend. Als de hoeveelheden verwisseld worden door een stommiteit – iemand aan het werk die het verschil niet weet, waarschijnlijk functioneel analfabeet is – is dat een ramp.
Met zoetigheden heeft mijn schoonmoeder schoonpa door de nacht geholpen.
Een opbolling in het zeil op de vloer van de kamer waar zij “voorlopig” verbleef kan mijn moeder hebben doen struikelen. Het kan ook een hypo (te laag bloedsuikergehalte) die zij niet voelde aankomen zijn geweest waardoor zij viel, dat kwam helaas nogal wat vaker voor. En, een mogelijkheid die ik nog niet overwogen heb, bejaarden vallen soms “zomaar”, dat kan ook nog. We zullen het niet weten. Osira zal geen dossier laten zien, als je de hele klachtenprocedure volgens de door hen bepaalde “regels” doorloopt zal het dossier ongetwijfeld zoek zijn en hebben zij een proces wegens smaad tegen je aangespannen. Hoe durft u te insinueren dat zij geen goede zorg leveren. Zo gaat dat met hele leuke partijen met hele leuke mensen.
Gebroken heup, niet te zware klus om het te herstellen en de volledige narcose is niet zo hard aangekomen dat mijn moeder compleet gaga is geworden. Alleen zat zij nu wel in een rolstoel en was haar de controle over de insulinetoevoer ontnomen.
Als wij op bezoek komen heeft zij duidelijk een hypo. Wat wij kunnen regelen is een boterham met appelstroop. Knoeierig eet zij die op. Monter komt er een “verzorgende” aan die een bloedsuikermeting gaat verrichten. Zij heeft wel het prikapparaat maar geen middelen om een vinger schoon te maken. Zij zoekt al waar zij zal prikken.
“Mijn moeder heeft een hypo en we hebben haar net een boterham met stroop gegeven. Het zit nog op haar vingers.”
“Hypo? Dat ga ik nu meten,” zegt de “verzorgende”.
“Haar vingers zitten onder de stroop. Waarom denkt u dat u een goede bloedsuikermeting kunt verrichten als u bloed met stroop erin krijgt?”
“Dat weet ik ook wel, ik heb er voor geleerd hoor.”
Zij veegt met haar eigen vingers langs een vinger van mijn moeder en denkt te gaan prikken. Mijn zuster gaat spoorslags op zoek naar een “leidinggevende” van deze “verzorgende”.
Onze moeder kan alleen maar roepen: laat mij hier weggaan, ik kan hier niet blijven.
Zij heeft gelijk maar wat is het alternatief?
Afgelopen vrijdagavond was het weer raak. “Verzorgende” verwisselt langwerkende en kortwerkende insuline bij mijn schoonvader. Deze keer wordt het spoedopname in een dorp nogal wat verderop, glucoseinfuus en controle door een internist.
Het functionele analfabetisme van de “verzorgende” kost zeker – becijfert mijn schoonmoeder – vijfhonderd euro (het moet veel meer zijn, want dit zijn de kosten van ambulance en een nacht bed bezetten, die schoonma kent, de rest blijft verborgen). “En maar klagen dat de kosten van de zorg de pan uitrijzen”.
Schoonvader heeft de aanslag van een “verzorgende” weer overleefd.
Enkele uren na haar eerste telefoongesprek worden wij gebeld dat mijn moeder in een hypoglycaemische coma ligt en ons wordt gevraagd of wij instemmen met het “staken van de behandeling”. Een beslissing op een enkel ogenblik die voor mijn moeder de stap de eeuwigheid in betekent al weten wij dat op het ogenblik zelf nog niet zeker.
Geen idee of op die vrijdagavond een “verzorgende” die er voor doorgeleerd heeft ook de wisseltruc met de overdosis kortwerkende insuline heeft uitgehaald. In een verzorgingshuis zal niemand er op letten.
Gerelateerde berichten:
Ach , aan de andere kant van de Zorg niet veel beter hoor , ik werd gebeld door het KDC ( dagverblijf ) van mijn Autistische zoontje , hij was gevallen en had een hoofdwondje , de leerlinge had het gepleisterd maar men wist niet wat men er verder mee aan moest .. WANT ER WAS NIEMAND MET EHBO AANWEZIG .. stel je dus voor , ik kan als beveiliger niet zonder geldig EHBO werken , maar in een centrum vol gehandicapte kinderen kan het gebeuren dat er op vrijdagmiddag NIEMAND met EHBO aanwezig is ….
@1
Zou het iets met vrijdagen te maken hebben?
Dit is de eerste verhaal uit de eindeloze reeks over de geliefde bastardkind van VVD – De Zorgmarkt.
Heb je poen? – Heb je zorg.
Heb je geen of weinig poen? – Heb je weinig of geen zorg.
@2 Een van de aanwezigen was een vaste , leidinggevende medewerkster , en raad eens : Ook geen geldige EHBO .., ik denk dat het eerder met een heel domme bezuiniging van Ipse-De Bruggen te maken heeft …
Lag een paar weken geleden ook – weer eens- in een kliniek.
Bar en boos. Levensgevaarlijk. Blijf er maar weg als je kan.
De fouten die er gemaakt werden met medicatie kon ik zelf corrigeren. Maar als je dat niet kan, ben je overgeleverd aan een hoop gepruts.
En jawel, het zal ook best aan geld liggen, maar zeker niet uitsluitend. Er is wel veel geld blijkbaar voor allerei dames en heren die enquetes komen doen over de beleving van de opname, het tevredenheidsgehalte van uw bezoek et cetera.
Daar is voor doorgeleerd hoor, zo was één van de schriftelijke vragen: ‘vindt u het erg dat u ernstig ziek bent, levert u dat stress op? ”
Mijn reactie: ” Ach welnee kind, dolgelukkig ben ik, heerlijk hier te mogen liggen”.
Ongeveer een uur duurde het interview. Doodmoe lig je dan in bed. En maar zeveren en zeuren aan je kop. Een uur lang. Maar mijn bed was al twee dagen niet opgemaakt en ik had al tien keer om water gevraagd.
@5 Wat kost jij de Nederlandse samenleving die je zo veracht nou per jaar?
@6:
Ik heb zin om je op je **** te *****
Toch leerzaam, niet, zo’n Bibi (toch niet DE Bibi?)
@6 wat wil JIJ liefst met die zieken doen , Vergassen ??? net als je geestelijke voorouders deden ???
maar moet je mensen helder van geest tegen hun wil door blyven behandelen?
een ziekenverzorgende met ervaring EN een opleiding weet vastwel meer dan een ehbo er.
volgens handboek PVDA een domme verzorgende en een leidinggevende zyn toch 2 banen.
een bekwame verpleegster is maar 1 baan/
@6 sommige groene dwaallichten zouden zeggen de natuur lost het wel op, maar het punt is dat als er dure hulp geboden wordt deze ook aan kwaliteiteisen moet voldoen.
@9, Zijn idee is blijkbaar dat elke mens moet poen opleveren en geen poen kosten.
In de Human Farm moet elke menselijke eenheid geld opleveren en liever geen geld kosten.
Dit is zo beetje kort samengevat het basis idee van de ZorgMarkt.
Daarom hebben het nu in de ZorgMarkt de Managers voor het zeggen en niet de behandelaars.
GEWIST ivm REGELS
in ieder geval als je familie hebt in de zorg als patient, ga af en toe ff kyken