1

Photo by Abdul Alhazred:`Bescherming’

Wat is nu eigenlijk een sekte?

Wikipedia formuleert:

`Het woord sekte is in zijn oorspronkelijke betekenis een godsdienstige beweging die, vaak door een schisma, is afgesplitst van een grotere religieuze beweging of organisatie.
De tweede betekenis is die van een nieuwe religieuze beweging, vaak gesticht door een charismatische leider met een nieuwe leer of openbaring.’

Dr. F. Boerwinkel, die zich in de jaren vijftig van de vorige eeuw vanuit een grotendeels Nederlands Hervormd perspectief indringend met het toenmalige verschijnsel sekte heeft bezig gehouden, definieerde destijds een sekte als volgt:

`Een sekte is een groep mensen die, voornamelijk uit begeerte naar zuiverheid en met verabsolutering van een deelwaarheid, de solidariteit met het grote geheel van de groep verbreekt, en die deze breuk niet meer als smart ervaart.’ (Boerwinkel, Kerk en Secte, pag 17).

Strikt toegepast op de PVV zet deze definitie geen zoden aan de dijk als we constateren dat van veredeling van eigen normen en waarden naar een hoger plan bij deze sektarisch aandoende `partij’ geen sprake is.
De roep om zuiverheid gaat wel weer op als racistische bewegingsideologie, namelijk de begeerte naar zuiverheid van bloed en nationale bodem, de roep om zuiveringen, plus het absoluut willen stellen van eigen denkbeelden. Dit alles ten koste van sociale cohesie in een groter groepsverband, waar men als subgroep ook niet meer rouwig om is. Hetgeen kan leiden tot collectief scrupuleverlies en het uitschakelen van gewetensbesef.

Sektarisme volgens prof. Vermeersch

Een andere lijst van sekte-kenmerken is opgesteld door de Belgische professor E. Vermeersch uit zijn cursus Historisch overzicht van de wijsbegeerte. Om een paar te noemen:

Inpalming: het opvolgen van Leerregels,

Groepsvorming: hier te lezen als sociale controle op en correctie van elkaar als lid.

Hiërarchie:

`De mate van macht die de leidende figuren op de volgelingen kunnen uitoefenen, inclusief de mogelijkheid tot straffen en het verwekken van angst.’

Charismatische leider:

`De macht kan ook volledig in handen zijn van een figuur die door iedereen als de ‘verlichte’, of de ‘Messias’ wordt beschouwd.’

Zo wist in Nazi-Duitsland in minder dan tien jaar tijd de Führer bijna het hele volk achter zich te scharen; niet als nazi’s maar als aanhangers! Vervolgens, eenmaal opgezweept door groteske retoriek, tot Führergelovigen, hetgeen in de jaren dertig op die schaal een uniek verschijnsel was!

Deze aanbidding is overigens niet te vergelijken met die van de `Kameraden’ in de communistische Sovjetstaat in die tijd, omdat bolsjewieken aanvankelijk de macht toekenden aan een sturende elite die de macht trachtte te decentraliseren. Hoewel Stalin zich weliswaar begin jaren dertig ook tot Almachtig Leider had verklaard, viel hem in `34 nog lang niet de status van charismatisch leider ten deel. Dat vond pas plaats na `45 als gevolg van intensieve propaganda en zuivering.

Afzondering van de wereld:

De mate waarin de handelingen en gebruiken (bijvoorbeeld voeding, kledij, arbeid) afwijken van die van de omgeving of van het eigen verleden; afzondering van familie en vroegere vrienden, werkkring, enzovoort.

Bij PVV-aanhangers en sympathisanten kunnen we zien dat ze nog niet worden geweerd uit genoemde sociale verbanden. Reden daarvoor is dat het bestaande traditionele maatschappijmodel nog steeds is gestoeld op consensus, pluriformiteit, genuanceerd denken en acceptatie van andersdenkenden.

Wat we wèl zien is dat gelovigen in de leer van Wilders zichzelf afkeren van groepen die hen tot dusver accepteerden. Deels vanuit intrinsieke motivatie gebaseerd op een latent aanwezig slachtoffersentiment. Een sociale isolatie die wordt aangezwengeld door lotgenoten die al verder zijn in het dehumaniseringsproces dat wordt aangewakkerd door centraal gestuurde xenofobische ressentimenten. In die zin past het PVV-streven naar apartheid in het lijstje.

Uitverkiezing:

De leden van de groep kunnen ervan overtuigd zijn dat ze een apart statuut van ‘uitverkorenen’ hebben; ze menen bepaalde informatie te hebben, of bepaalde dingen te kunnen, waarvan ze menen dat andere mensen die niet hebben of kunnen.

Wat niet is kan nog komen. PVV’s huisarabist Jansen en een ideoloog als Beliën lijken me kanshebber.

Geslotenheid voor informatie:

De mate waarin het contact met de media en met kritische of alternatieve informatie wordt verbroken.

Een typisch PVV-kenmerk lijkt me.

Irrationalisme van geloofsovertuigingen:

De mate waarin de groepsleden bepaalde overtuigingen hebben die in strijd zijn met algemeen aanvaarde of wetenschappelijk onderbouwde opvattingen (bijvoorbeeld complottheorieën, het geloof in buitenaardse wezens, niet werkzame ‘geneesmethodes’, enzovoort)

Als een partij het Mohammedaanse geloof al een `fascistische ideologie’ noemt is de rede al aardig zoek dunkt me.

Proselytisme:

de mate waarin de leden van de groep intense pogingen aanwenden om nieuwe leden te werven.

Dit verschijnsel is bij PVV-aanhangers nog niet waargenomen, integendeel. Ronselaars zijn bij de PVV niet aanwezig. Wilders werft door te stoken en maatschappelijke onvrede te cultiveren en reikt hierbij haat aan als mest.
In plaats van een feelgood-behagen aan te reiken aan volgers en meelopers, schept hij verwarring over zowel programma als thema van de `partij’, zoals hij die onterecht noemt, en houdt zijn achterban hiermee onzeker.

Volgelingen innerlijke onzekerheid en labiliteit aanpraten door meerderen is een bekend verschijnsel bij sekten, dit vergemakkelijkt de weg naar Verlossing en Loutering die wordt aangeboden: lees geëist.
Ook wel catharsis genoemd: doorheen zware mentale beproevingen komen tot een oceanisch totaalbeleven waarin elke waan van de dag willoos wordt aanvaard.

In vroegkatholieke Orden, tevens te zien als sekten, was flagellantisme, ofwel openbare zelfkastijding, zelfgeseling een middel om tot volledige overgave te geraken aan een gedicteerd hoger ideaal.

Zelf zou ik er aan toe willen voegen:

Eigen vocabulaire. Zie eerder artikel over reactionair taalgebruik

Bij pévévéspreektaal constateert men zelfs dat er sprake is van een eigen accent.
Zoals de NSB in het verleden immers ook een karakteristieke tongval had, wat oude geluidsopnamen van Mussert aantonen. Musserts ondergeschikten imiteerden zijn uitspraak, zoals vaak bij sekten gebruikelijk is.

Bij pévévé-spreektaal onderling imiteert de aanhanger niet zozeer het accent van Wilders als Meester, maar meer de militaire spreekwijze, zoals die wordt gebezigd in het leger en bij politie. Let maar eens op Bosma en Lucassen, maar ook Agema.
Het is een soort opzettelijk laag maken van eigen stem, wouldbe Rotterdamse tongval, staccato in korte zinnen, vaak met stembuiging omhoog bij de laatste paar woorden of lettergrepen. Monotonie om strengheid te suggereren, ook bij Wilders zelf, maar dan met lijerige ondertoon om te appeleren aan slachtoffersentimenten.
Bijgaand filmpje illustreert dit goed.

Eigen interpretatie geschiedenis Leider = Doctrine. (zoals bij 1 Volk, 1 Reich,1 Führer)

Niet willen en kunnen delen en participeren met meerderheid.

Extreem zwartwit denken.Bv. sympathie voor Palestijnen is per definitie antisemitisch.
Wie niet voor Israël is, is tegen de joods-gristelijke cultuur.

Ordediensten, al dan niet gewapend.

Afwijzing van de rechtsorde buiten de club wat we bij PVV duidelijk zien.

Disclaimer

Dit stuk en voorgaande delen, eerder gepubliceerd op Krapuul, pretenderen níet te bewijzen, noch te beweren dat de PVV een sekte zou zijn.
Een conclusie te trekken is in dezen prematuur, maar het zal de lezer duidelijk zijn dat deze `partij’ op totaal andere grondslag functioneert dan bestaande partijen, zozeer dat men zou kunnen spreken van een anomalie in het politiek spectrum.

Geef je op voor de dagelijkse Krapuul nieuwsbrief en mis niets