‘Anarchisten’ is een mooie verzamelnaam voor mensen die vrijheid zoeken, de ecologie van het aardse bestaan serieus nemen (bewaar het evenwicht), niet veel op hebben met het kapitalisme (ieder voor zich), maar ook kritisch staan tegenover socialistische gelijkschakeling (volg de groep, dan zit je goed).

Een anarchist begint bij zichzelf, stelt zich de vraag: in wat voor wereld wil ik leven?

Het belangrijkste: vrijheid. Een anarchist is autonoom, spreekt zich vrij uit, gaat – als het moet, ook als het niet kan – tegen de groep in.

En daar begint het problematisch te worden. Het ‘gevaar van uitsluiting door de groep’ is ook voor anarchisten een groot probleem. Wat zullen anderen over mij zeggen? Wat als ik word buitengesloten, niet meer serieus word genomen?

Je bent anarchist, of je bent het niet. Neem eerst jezelf serieus, en pas als je dat gedaan hebt kun je het gevecht aangaan.

Er bestaat zoiets als collectief anarchisme, dat is als heel verschillende mensen samen een project ondernemen. Dat kan klein zijn of groot, dat doet er niet toe. Wat er wel toe doet: blijf bij jezelf. Verloochen niet je uitgangspunt: in wat voor wereld wil ik leven.

Wil je in een wereld leven waarin je de gevangene bent van het collectief?

Als het collectief jou alle vrijheid laat, is er geen probleem. Maar wat als het zogenaamd anarchistische collectief jou dwingt vreemdelingen te weren, ’s avonds om acht uur te gaan slapen, en je vraagt om je kinderen om zeven uur in de morgen naar het dorpsplein te begeleiden voor een militaire training?

Wat is dan je reactie? Ga je mee in de waanzin of sta je op en zeg je: no way!?

Natuurlijk is het wikken en wegen, natuurlijk maak je verkeerde keuzes, en natuurlijk ga je op je bek.

Het zou vreemd zijn als het niet zo was.

Maar jij moet je waarden hoog houden: een autonoom ik en een samenleving die gebaseerd is op het bewaren van het natuurlijke evenwicht (ecologie), een samenleving die elk mens als autonoom beschouwt, gelijk en met dezelfde rechten (je zou het socialisme kunnen noemen), een samenleving die jou als ‘buitenstaander’ opneemt.

Een anarchist moet blijven denken, zij moet elke consequentie overdenken, nooit volgen zonder meer, altijd vragen blijven stellen.

Het is niet de staat die kritische vragen stelt, het is niet de groep, jij bent het zelf.

En als je dat niet doet ben je een massamens, net als die miljoenen andere mensen, een volger, de slaaf van een ideologie, een idee in je hoofd, een fantasma.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Reddit
Reddit
0Email this to someone
email
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.