Met het ultrarechts van de titel bedoel ik niet alleen de toetsenbordhelden en piemelbrullers, de bivakmutsen op het schooldak en de nachtelijke hakenkruiskalkers. Ik heb het gisteren weer eens gezien: de zogenaamd machteloos-meelevende “bestuurster” die zich op de regels beroept voor de schanddaad waaarvoor zij verantwoordelijk zal zijn – behalve dan dat De Regels haar verantwoordelijkheid lijken weg te poetsen. Dit soort schrijftafeldeporteerders vormen het landschap waarin activistisch ultrarechts zich beweegt en waarin dit brult dat “ze” te goed behandeld worden en “ons volk” heeft het nakijken.
De D66-achtigen die bestuurs- en bedrijfskunde hebben gestudeerd, de ware pretvakken waar je met de juiste partijkaart en connecties wel De Goede Banen mee krijgt, ze zijn gevaarlijker dan hun voetvolk met de getatoeëerde kaalgeschoren harses die over piemels zingen.
De brave opiniebakkers die met “iconen” van de geweldloosheid aankomen en daar moeiteloos Nelson Mandela bij rekenen, alsof de man niet gevangen heeft gezeten als guerrillero, ze zijn op den duur gevaarlijker dan weer eens een Duk of een Schut en hoe ze ook verder heten. Hun redelijkheid die in feite helemaal niet redelijk is bedriegt de boel meer dan zwetsers als Bosma. Of Baudet, hoewel die wellicht gevaarlijker is dan Bosma of Wilders, omdat hij Ons Soort Mensen is.

In de zomer van 1970 – ik las wekelijks het papieren blad Peace News om op de hoogte te blijven van de diverse oorlogen – werd een gebouw van de BBC in Londen bestookt met zakjes jam. Fans van Radio Geronimo – ik heb het radiostation hier wel eens genoemd – vonden dat de BBC hun station stoorde (“jammed”) en vandaar de zakjes jam.
Ik luisterde met rode oortjes naar Geronimo in die dagen, de ontvangst zat in de fading die bij middengolfontvangst in de nacht hoort, zeker voor een programma vanuit Monte Carlo dat gericht was op de Britse eilanden. “Jamming” deed het Britse regime toen juist tegen Radio North Sea, merkte ik, hopeloos hardnekkig inschakelend op een door gepiep of gejengel verstoord geluid. Dus die storing van Geronimo heb ik nooit helemaal begrepen.

Maar die zakjes jam, die maakten heel wat los. Peace News berichtte er over, waarschijnlijk omdat Geronimo bij het lezerspubliek goed lag als vredelievend undergroundstation. Schande! riepen de steile geweldloosheidpredikers. Het gooien met zakjes jam is geweld! Niet iedereen vond dat je dat zomaar kon zeggen. Overigens vonden die acties openlijk bij daglicht op demonstratieve wijze plaats.
En dan? Er is een omcirkelde a en een vrouwenteken op de deur van de geachte afgevaardigde Baudet geschilderd in de nacht. Het lijkt mij dat het vliegensvlug gedaan moet zijn want die hoek van de stad wordt goed bewaakt. Een zeer dure hoek, waar de heersende klasse, waar deze Baudet uiteraard deel van uitmaakt, gevestigd is, dus daar komt de politie regelmatig langs.
En dit verfwerk maakt meer los dan die zakjes jam. En bepaald niet bij principieel geweldlozen. Als die er bij “links” (wat voor links in ’s hemelsnaam nog?) nog zijn dan staan ze met hun veroordeling klaar. Geen discussie mogelijk of dit nu geweld is of niet.
(Als voorstander van geweldloze strijd zeg ik: niet, maar ik val niet in een “discussie” – ja, ik stem in met Peter Storm en Joke Kaviaar en “onze” Defrysk). Maar voor de luidruchtige (ultra)rechterzijde is het huis nu al te klein. Het begint met een lik verf en het eindigt met de kogel.

Ze zijn verwend met actieloosheid, kan ik alleen maar zeggen. De actie waar ik in de eerste link naar verwijs, is in de plaatselijke pers als “ludiek” afgedaan. Handtekeningen in ontvangst genomen, misschien meteen in het grijze archiefje gedeponeerd en in ieder geval werd er nog lang gelachen op kantoor.
Misschien schijten elders de machthebbers wel de bagger. In Nederland niet. Niet alleen in het parlement is er geen oppositie die de naam waardig is, op straat ook al niet. Met de kleine lichtende vuurpijl in de duisternis als de Maagdenhuisbezetting van 2015 is het wel verklonken. En laat u vooral alle hoeken inslaan omdat er een paar mensen iets met een verfkwast hebben gedaan onlangs. Al met al klinkt ook de afkorting RAFF knap ludiek, maar “ze” zullen dat nooit erkennen.

Daar hoorde ik Nederland snurken
het sliep goed onder de hoede
van zijn redelijke schurken.

Parafraseer ik Heine maar.
De boze buitenwereld zal u doen ontwaken.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter25Share on Facebook7Share on LinkedIn0Share on Reddit0Email this to someone
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.