piet ketting aan zijn voetLaat ik de zoveelste zijn die een scheet laat in de zwartepietdiscussie. Een discussie die in een versneld tempo het in onze samenleving onderwater rottende proces van racisme naar boven haalt.
Maar in plaats van in te zien dat we dit diepgewortelde probleem breed moeten bespreken zijn we direct de loopgraven in gedoken.
Aan de ene kant de mensen die vanwege het racistische karakter anti zwarte piet zijn, aan de andere kant de mensen die zwarte piet als onlosmakelijk deel van onze cultuur zien.
De meest fanatieke anti’s vinden het heel normaal om kinderen lastig te vallen met grotemensenproblemen.
De meest fundamentele pro’s zien in het ter discussie stellen van zwarte piet een kwaadaardige aanval met als doel hun Nederland te vernietigen en vinden dat allen die tegen zijn moeten ophoepelen uit Nederland.
Er dreigt een patstelling te ontstaan waar noch het Sinterklaasfeest noch het noodzakelijke debat over racisme mee gediend is.
Ik stel daarom voor om beide zaken uit elkaar te trekken.

In de loop der tijd is zwarte piet geëvolueerd. Toen hij zijn intrede deed was het wel degelijk een slaafje van de Sint van braaf en stout. Hij had de ketting nog aan zijn been. In de loop der tijd werd dit beeld bijgeschaafd. Piet werd een goedlachse clown en helper van de hoogbejaarde Sint. Zijn zwart, werd het zwart van roet.

Nu is het tijd voor de volgende stap. Piet hoeft niet te verdwijnen, hij moet alleen maar onder de douche. Piet is dan schoon.
Aangezien we geen of nauwelijks schoorstenen in Nederland hebben is de kans dat Piet nog zwart wordt erg klein en mocht dat toch het geval zijn dan kan hij door de andere pieten linea recta onder de douche worden gestuurd.
De eerste uitzending van het Sinterklaasjournaal kan de gebeurtenis dat Sinterklaas alle Pieten onder de douche zet live verslaan.
En in alle verhaaltjes die er verzonnen worden kan deze gebeurtenis terug komen.
Een win-win situatie; traditie gered, zwarte piet weg.

De volgende is het onderkennen van het nog steeds aanwezige, deels geïnstitutionaliseerde, (on)bewuste racisme. Rapporten zoals van de ombudsman, de Raad van Europa, Amnesty kunnen daarbij een leidraad zijn. Het aanvaarden van deze kritiek, in plaats van ridiculiseren en bagatelliseren, is daarbij een eerste vereiste.
Pas na deze acceptatie is de weg vrij om een breed maatschappelijk debat over racisme en discriminatie te starten. Om tot zelfreflectie te komen en te kijken of we dit laatste taboe nu eindelijk eens kunnen doorbreken.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter40Share on Facebook0Share on LinkedIn0Share on Reddit0Email this to someone
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.