Een Markante Stem weer, die naar mijn mening zijn beste werk heeft gemaakt in de jaren zestig maar houd mij hier niet tezeer aan. Hij is begonnen als jazzvocalist en tweede stem elders (waarover later meer).

Hier is hij met een half gesproken nummer, een afrekening met Chicago en het getto aldaar. In de tijd waaruit het stamt kon men misschien nog ontsnappen, de bloeitijd van het kapitalisme: “Gonna get me a job / gonna save my dough” en nooit meer terug naar Chicago en Dead End Street.
Degelijke spanningsopbouw. Destijds over het hoofd gezien, zeker aan deze zijde van de oceaan, waar de Kinks een gelijkgetiteld nummer maakten dat wel is opgevallen (in zoverre geen toeval dat geëngageerde nummers toen bijna de norm werden).
1966, Lou Rawls.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Reddit
Reddit
0Email this to someone
email
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.