Neo-jazz in de post-Wigan-Casinotijd in Engeland. Nette dansmuziek met een tekst met een zekere hoekigheid.
Zo maken ze ze niet meer, mensen

With a fleeting smile below the lazy eyes
And the face that’s not attempting to disguise
It’s an open invitation showing all the signs
Sample my supply

And her fingers touch the hand below the lace
She suggests a later time, another place
He accepts her invitation, “wanna spend some time?”
Written on her face

Her stiletto heels go clicking through his head
With the glossy invitation he misread
And you’d think he couldn’t fail to read between the line
Plays the fool instead
Invitation
Invitation

(Da capo al fine)


Invitations, Shakatak, 1982

De 12″-versie

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Reddit
Reddit
0Email this to someone
email
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.