De ultieme herfstklassieker is natuurlijk afkomstig van de Italiaanse componist Antonio Vivaldi, een van de meer kleurrijke figuren uit de vroege 18e eeuw. Vivaldi was componist, violist en priester. Dat laatste weerhield hem er niet van er talloze (allesbehalve platonische) liefdesaffaires op na te houden.

De vier jaargetijden is de Dark Side of the Moon van de klassieke muziek. Anno 1975 kon je geen woning betreden zonder dat Pink Floyd’s meesterwerk je tegemoet schalde – tot je er doodziek van werd. In het klassieke wereldje geldt hetzelfde voor De Vier Jaargetijden: volledig doodgedraaid. Dat is jammer, want het ontneemt een beetje het zicht op de schoonheid van Vivaldi’s meesterwerk. Mijn favoriete deel is het adagio (vanaf ongeveer 4.50 minuten).

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter
Twitter
0Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Reddit
Reddit
0Email this to someone
email
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.