De rechtsorde is geschokt. Een familie is getroffen door een moord op een jonge, onschuldige vrouw. Woede en verdriet zoeken een uitweg en dus schuimbekt het op sociale media over doodstraf, lijfstraffen en ons falende ‘linkse’ rechtssysteem. Want als het faalt is het namelijk links, anno 2017. En dan is er het verdriet, soms eloquent verwoord zoals door schrijver Tommy Wieringa maar meestal rauw, onbeholpen of ronduit ontroostbaar. Dus nemen we elkaar allemaal de maat. Ik ook, want ik ben geen haar beter dan de eerste de beste schuimbekkende toetsenbordridder. Zo gaat dat bij een massaal beleefde, ongrijpbare tragedie. En daarom moeten we het eigenlijk over Michael hebben.

Maar eerst even over Youp. Nationaal hofnar Youp van ’t Hek schrijft al sinds het stenen tijdperk een column voor het NRC waarin hij mensen die zich in de media manifesteren de maat neemt. Soms is dat geestig, soms is dat verrassend en soms gaat dat even mis. Afgelopen zaterdag gaat het even mis. In zijn beproefde stijl veegt hij drie recent spraakmakende wetsovertreders in een column bij elkaar. Sneuneus Frank Masmeijer die het avondje Avro voortaan vanuit een Belgisch cachot gaat volgen, zzp’er Robin Linschoten die geheel in liberale traditie over zijn bonnetjes uitglijdt en lustmoordenaar Michael P.

Van ’t Hek maakt zich kwaad over de Officier van Justitie die in 2012 in hoger beroep gaat tegen de 16 jaar gevangenisstraf waartoe Michael P. wordt veroordeeld. Voor een in het NOS-Journaal vrij overbodig omschreven ‘gruwelijke dubbele verkrachting’. Alsof niet iedere verkrachting gruwelijk is, maar we hebben uiteraard allemaal recht op ons eigen, kleine schuimbekmomentje, ook bij de NOS.

In een woedend betoog veegt Youp de vloer aan met het in zijn ogen belachelijke beroep en verwijst een ieder die daaraan meegewerkt heeft voor onderzoek naar het Pieter Baan Centrum. Welja. Laten we nog even verbaal de bijl zetten aan ons achterlijke rechtssysteem. Als we dan toch Wilhelmus-zingend dienen terug te keren naar de gefabuleerde jaren vijftig, dan kunnen de strafrechthervormingen van de laatste vijftig jaar ook wel op de brandstapel. Hoe populistisch wilt u het hebben?

Hoewel Van ’t Hek in een bijzin vermeldt dat de dader ten tijde van dit misdrijf ‘nog een jongen was’, leert een eenvoudige rekensom dat Michael ten tijde van zijn veroordeling pas zestien jaar is. Zestien en naar eigen zeggen ‘trots op zijn daad’. En natuurlijk heeft hij een TBS-behandeling geweigerd. Dat heeft Michael niet zelf uitgedokterd, zestienjarige serieverkrachters zijn doorgaans geen juristen, dat is hem geadviseerd door zijn advocaat die daarmee zijn plicht vervult door de belangen van zijn cliënt zo goed mogelijk te behartigen. Ook dat is in het Nederlandse recht verankerd en Van ’t Hek heeft genoeg biertjes gehesen met advocaten om te weten hoe het werkt. Het is nergens voor nodig om in een column het simpele mavo-vier brein uit te hangen.

We moeten het dus echt over Michael hebben. Want dat is de vraag die bij mij bovenkomt. Hoe kan een zestienjarige tot een dergelijke daad komen en geen spoortje berouw tonen? Daar heeft die Officier van Justitie ook mee geworsteld. En deze dienaar van onze rechtsstaat heeft bedacht dat een gevangenisstraf, net zo lang als het leven van de veroordeelde destijds, niet zou bijdragen aan een mogelijke resocialisatie. Een zestienjarige tot zestien jaar cel veroordelen, ik kan me de twijfel en de zorgen voor de toekomst van deze Officier voorstellen. Niet alleen voor Michael maar ook voor onze samenleving. Met hoeveel misplaatste haat en woede stuur je iemand een half leven later weer de straat op?

En: wie wil er niet proberen een totaal ontspoorde zestienjarige weer op het rechte pad te krijgen? Zijn we dat niet verplicht als samenleving? Hebben we ons daar niet in regels en wetten aan verbonden? Michael P. heeft elf jaar gevangenisstraf uitgezeten en werd voorbereid op reïntegratie en resocialisatie. Zo werkt dat in Nederland. En het is gruwelijk misgegaan deze keer. En dus moeten we over Michael praten. Waar is deze jongen vandaan gekomen? Wat heeft hem misvormd tot de misdadiger die hij uiteindelijk is geworden?

Als we dan toch massaal deze tragedie willen doorgronden en verwerken, zullen we dan eens beginnen gezamenlijk de verantwoordelijkheid te nemen voor de dood van Anne Faber? Zullen we dan helemaal in de geest van ons nieuw hervonden nationalisme ons rond de driekleur scharen, het Wilhelmus aanheffen en vervolgens vaststellen dat ons fiere landje met de regelmaat van de klok monsters baart? En dat we daar over moeten praten? Over Michael. En waar hij vandaan komt? Waar dat in onze samenleving misgaat? Voordat we ons rechtssysteem op de schop nemen.

verspreid dit nieuws...Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0Share on LinkedIn0Share on Reddit0Email this to someone
Deze nieuws en opiniesite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen. Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers. Wij hebben jouw steun hard nodig! Doneer via de doneerknop boven in de rechterkolom of vraag via krapuul2009@gmail.com om het rekeningnummer waar je de donatie naar kan overmaken.