2011 was een testjaar voor de Europese beloften van solidariteit met mensen in nood. Het is zorgwekkend vast te stellen dat Europa voor het examen gezakt is. Alle EU-lidstaten  moeten nu hun verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat 2012 op asielgebied een beter jaar wordt.  (Trouw)

Cecilia Malmström, eurocommissaris asiel en migratie, schaamt zich vast voor het Europa van vandaag. Het Europa dat xenofobisch en populistisch is, waar bijna alleen maar mensen wonen die enkel en alleen aan zichzelf denken. Want stel je voor dat je geen nieuwe iPhone kunt kopen (of weet ik veel wat voor gadget) of niet met vakantie kunt.

Zij stelt dat Europa op dit moment minder vluchtelingen heeft opgenomen dan 10 jaar geleden. Toch wordt er nog moord en brand geschreeuwd over al die ‘gelukszoekers’. In Nederland ligt het aantal het laatste decennium  op ca. 13.500 asielzoekers, waar hebben we het over? Het nam al af voor dat Geert Wilders ons de tsunami van buitenlanders voor ging houden als groot angstbeeld. Wat ik tot op de dag van vandaag altijd nog de ironie ten top vindt, aangezien hij zelf ook voorouders heeft uit het buitenland. Lijkt een beetje op, ja ho even ik heb hier al een plaatsje en daar kunnen dan verdomme geen andere buitenlanders bij. Beetje roomser dan de paus enzo.

Tien jaar geleden kwamen massaal de rechtse populisten op, ’politici’ die in alle landen ’gingen zeggen wat het volk dacht’. Ow, wat waren die onderbuikgevoelensroepers welkom, ow wat was ‘het volk’ er aan toe! Eindelijk, de verlossers! Maar wat brachten die ‘verlossers’ eigenlijk? Niets anders dan haat, nijd en angst. We leven in het veiligste Nederland van ooit en toch zijn er mensen bang, bang gemaakt door stomme politici die er baat bij hebben dat mensen bang worden. Kunnen ze lekker de baas gaan spelen en lekker de repressie opvoeren. Tegenwoordig is het al normaal dat een bepaalde groep mensen ‘uitgekozen’ is om beboet te worden om wat ze dragen. Doet me aan zo’n 75 jaar geleden denken.

In 2007 publiceert de Amerikaanse Naomi Wolf haar boek ‘The End of America’ over de teloorgang van de grondwettelijke vrijheidsprincipes in haar land. Wolf betoogt dat er tien kenmerkende stappen zijn te onderscheiden, noodzakelijk voor de overgang van een democratie naar een fascistische staatsvorm:

• Roep iets uit tot een verschrikkelijke interne en externe vijand

•  Creëer geheime gevangenissen waar marteling plaatsvindt

• Ontwikkel een kaste mensen of paramilitaire troepen die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de burgers

• Ontwikkel een systeem van toezicht op de eigen bevolking

• Intimideer burgergroeperingen

• Ga over tot willekeurige arrestatie, detentie en vrijlating

• Val belangrijke personen aan

• Controleer de vrijheid van de pers

• Behandel politieke dissidenten als verraders

• Schort de werking van de rechtsstaat op

Nederland, gidsland van Europa, lijkt dezelfde weg te gaan als haar grote voorbeeld. Deze serie toont de ontwikkeling van een open naar gesloten samenleving; van Nederland als soevereine constitutionele monarchie met relatieve vrijheden, naar een natie waarin een alles controlerend (technocratisch) fascisme steeds duidelijker vormen lijkt aan te nemen. Het is het einde van Nederland zoals we het kenden. In dit deel: de kunstmatige optuiging van een verschrikkelijke vijand.

Het oproepen van een gemeenschappelijke externe of interne bedreiging

Berlijn, roaring twenties, begin dertiger jaren. De meest vooruitstrevende, luxe en mondaine stad ter wereld. Er heerst een sfeer van joie de vivre, leven en laten leven. Geëmancipeerde dames in kostuum of Charleston tenue en gekapt à la garçonne, lurken aan sigarettenpijpjes tijdens een travestietencabaret in de ‘schilderijen van Christian Schad’ en de films van Leni Riefenstahl. Arbeiders, vrouwen, homoseksuelen, gekleurde mensen en andere minderheidsgroepen hebben verregaande rechten. Allerlei kranten bieden verschillende standpunten een podium. Vergeleken met de moderne tijd zoals wij die kenden, is er nauwelijks verschil. Berlijn was het liberale Amsterdam van nu. Maar dan treedt met Christopher Isherwoods Mr. Norris Changes Trains (1935) het gevoel van beklemming op de voorgrond dat zo tekenend is voor de rest van het interbellum…

De 2/27 Reichstagbrand: Op 27 februari 1933 laat Hitler de historische Reichstag te Berlijn in brand steken. Het volk is ontzet. Er is sprake een zeer ernstige terroristische dreiging, zo luidt de propaganda. De communisten zijn verantwoordelijk, schrijven de media. De aanhangers van het Joodse geloof krijgen de schuld van de economische malaise. Om de ‘ernstige bedreiging’ het hoofd te bieden, begint Hitler zijn Krieg gegen den Terror: met zijn “Verordnung des Reichspräsidenten zum Schutz von Volk und Staat.”Als eerste voert hij een volmachtenwet (Ermächtigungsgesetz) in die hem verregaande bevoegdheden geven ten koste van burgervrijheid.

De Nederlandse overheid collaboreert al sinds de vroege dertiger jaren met het Imperialistische Dritte Reich om “marxistische en joodse elementen aan te houden” en richt voor hun gevangenneming reeds in 1935 concentratiekamp Fort Honswijk op.

De 9/11 Reichstagbrand: Op 11 september 2001 laten elementen binnen de Amerikaanse regering het World Trade Center imploderen met thermiet. Drieduizend levens beëindigt de overheid daarmee abrupt. De televisie zendt maandenlang beelden uit van ontredderd kantoorpersoneel dat vallend langs het gebouw een afgrijselijke dood tegemoet springt. Het volk is ontzet. Er is sprake een zeer ernstige terroristische dreiging, zo luidt de propaganda. Extreme moslims zijn verantwoordelijk, schrijven de media. Wereldwijd krijgen de aanhangers van het Islamitische geloof, veelal Semieten,* de schuld van de terreurdreiging.

Om de ‘ernstige bedreiging’ het hoofd te bieden, begint Bush zijn ‘War on Terror’. Als eerste voert hij zijn volmachtenwet (Patriot Act) uit die hem verregaande bevoegdheden geven ten koste van burgervrijheid. De Nederlandse overheid collaboreert al sinds 11 september 2001 met het Imperialistische American Empire om “terroristische moslimelementen” aan te houden.

Satellietstaten van het Empire, waaronder Nederland, volgen in alle opzichten. Amerikagetrouwe overheden en geheime diensten ensceneren terreurdreiging en aanslagen, zoals de ‘false flag’ aanslag in het centraal station van Madrid in 2004, waarbij 191 burgers worden geslachtofferd en 1.800 verwond en de ‘false flag’ bomaanslag op de Londense metro met 4 doden en 700 gewonden als resultaat.

‘Extremistische aanhangers’ van de islam krijgen de schuld. De werkelijke daders zijn de met het Empire samenwerkende geheime diensten en overheden. De gerespecteerde oud president Francesco Cossiga van Italië zegt daarover: “Alle democratische kringen van Amerika en Europa… weten inmiddels dat de rampzalige aanval is beraamd en gerealiseerd door de Amerikaanse CIA en Mossad, met hulp van de Zionistische wereld om de Arabische landen te kunnen beschuldigen en om westerse landen te verleiden tot deelname … in Irak [en] Afghanistan.”

De Russische Pravda (De Waarheid) verwoordt het zo:

“De meeste ‘terroristische’ bomaanslagen van de laatste zestig jaar waren ‘false flag’ aanvallen die in werkelijkheid zijn gepleegd door de Israëlische Mossad, de CIA en de Britse geheime dienst. Al zes decennia hebben de geallieerde Westerse geheime diensten een voortdurende campagne gevoerd om Moslims bomaanslagen in de schoenen te schuiven die feitelijk door de Westerse geheime diensten zelf zijn uitgevoerd. De aanvallen op het World Trade Center en het Pentagon op 11 september 2001, waren een gezamenlijke CIA/Pentagon/Mossad operatie onder valse vlag, die bedoeld was als excuus voor de daaropvolgende invasies en bezetting van Afghanistan en Irak, door de coalitie geleid door de Verenigde Staten.

Stelselmatige demonisering van Semitische landgenoten door de overheid

In Nederland simuleert de overheid nu al meer dan een decennium de terroristische dreiging. Stelselmatig schildert zij de moslims als boosdoeners af. Op 10 november 2004 voert de AIVD haar tot dusver belangrijkste toneelstuk op: journaalbeelden tonen ons James Bond-scenes met tot op de tanden bewapende leden van het arrestatieteam, die vanaf de straten en daken veertien uren lang een miezerig rijtjeswoninkje belegeren in de Haagse Antheunisstraat, waarbij een deel van het slaperige Laakkwartier is afgezet.

Jason Walters, zou daar met zijn ‘Hofstadgroep’ – een fantasienaam door de AIVD gegeven aan een fantasieterreurgroep  – de meest bloederige aanslagen beramen tegen het argeloze Nederlandse volk. De AIVD, altijd behulpzaam, leverde zelf de handgranaat waarmee de belaagde Jason vervolgens een politieagent verwondt. Advocaat Jan Vlug verklaart in de documentaire Prettig weekend, ondanks alles, dat nagenoeg alle leden van de groep gevraagd zijn om medewerker te worden van de Binnenlandse Veiligheids Dienst en dat Mohammed B. AIVD-informant is.

Deze moordenaar van Theo van Gogh is, volgens KRO’s Reporter van 8 juni 2008, geen moslimterrorist maar een extremistische eenling. Op 23 januari 2008 concludeert het Haagse gerechtshof dat het groepje opgeschoten jongeren geen terroristische organisatie vormt. Alle verdachten worden van terrorisme vrijgesproken. De ‘Hofstadgroep’ heeft nooit bestaan.

Het doel is echter bereikt: Goede-Tijden-Slechte-Tijden kijkend Nederland is verlamd van angst. Tjibbe Joustra, de gewezen UWV-directeur die van uw verzekeringspremies onder meer 24 karaat vergulde wc-potten en marmeren bekleding van de directieruimten realiseerde, ontvangt een promotie tot Nationale Coördinator Terrorismebestrijding. Met zijn corrupte inborst voert hij zijn beroemde ‘nationaal terreuralarm’ in om uw zorgvuldig gecultiveerde angst op peil te houden, waarbij u simpel dient te vertrouwen dat er dit keer daadwerkelijk een concrete aanleiding aan ten grondslag ligt. De AIVD doet daarbij graag een duit in het zakje. In haar jaarverslag van 2004  waarschuwt de AIVD dat ‘ervaren en getrainde jihadisten binnen nu en een paar jaar toeslaan’ in Nederland. Inmiddels is het 2012.

De niet-aflatende stroom van valse verdachtmakingen door de overheid

Na het acteerdebuut van de AIVD volgen nog vele soortgelijke “verijdelingen van terreuraanslagen door extremistische moslims.” Bijna altijd stelt justitie de moslimverdachten op vrije voeten. Steeds kondigen de mainstream media de arrestaties met veel bombarie aan.

Dat justitie de verdachten in 98%  al na enkele dagen vrijlaat, vinden we terug in de kleine achterafberichtjes. Maar het kwaad is inmiddels geschiedt: het stelselmatig gedesinformeerde journaalpubliek ziet moslims als directe bedreiging.

Enkele voorbeelden:

In september 2004 arresteert de mobiele eenheid met veel opzichtig vertoon, manschappen, honden en materieel voor het onklaar maken van bommen, een moslimgezin uit hun Utrechtse woning. Het gezin blijkt volstrekt onschuldig.

Op 31 december 2007 pakt de Dienst Speciale Interventies drie van terreur verdachte moslims op. Op 17 januari 2008 komen ze vrij bij gebrek aan bewijs.

Op 14 maart 2008 arresteert de Nationale Recherche een Pakistaanse moslim-terreurverdachte die een een aanslag in West-Europa zou beramen. Bij gebrek aan bewijs laat justitie hem op 1 april dat jaar weer gaan.

Op 16 mei 2008 rekent een arrestatieteam een Turkse moslim in die het terrorisme zou medefinancieren. Hoewel het een zaak van internationaal belang is en Frankrijk om uitlevering verzoekt, is er sindsdien in Nederland nooit meer iets over deze  zaak vernomen.

Op 23 oktober 2008 arresteert de Engelse politie een Nederlandse moslimvrouw wegens verdenking van het voorbereiden van een terroristische daad. Haar Haagse woning wordt doorzocht. Op 2 november 2009 laat de Britse justitie haar vrij.

Op Donderdag 12 maart 2009 is Nederland in rep en roer. Volgens de ‘kwaliteitsmedia’ zou er sprake zijn van een acute terreurdreiging te Amsterdam, in omvang vergelijkbaar met de Madrileense treinaanslagen, weet CCN te melden. De zeven ‘betrokken’, van terreur verdachte moslims blijken onschuldige doorsnee burgers.

Op 30 augustus 2010 houdt justitie twee Jemenitische moslims aan die zij verdenkt van voorbereiding van terreur. Er zouden zich verdachte objecten in hun bagage bevinden. Niets wordt gevonden.

Op 19 september 2010 arresteert de Koninklijke Marechaussee op Schiphol een Somalische moslim op verdenking van betrokkenheid bij terrorisme. De Nationale Recherche kan echter geen belastend materiaal vinden.

Op 25 december 2010 pakt de Nationale Recherche twaalf onschuldige Somalische moslims op wegens terrorismedreiging. Op 30 december 2010 komt de laatste Somaliër vrij. Van terrorisme is geen enkele sprake. Ondanks al deze valse ophef, verdedigt Tjibbes opvolger, Erik Akerboom de angstzaaicampagne door tegen beter weten in te stellen: “Er was sprake van heel concrete en acute dreiging. Dan kun je niet anders dan ingrijpen.”

Op 29 juli 2011 houdt de Nationale Recherche te Almere een Irakeese moslim aan op verdenking van betrokkenheid bij terrorisme die het Openbaar Ministerie een maand later ‘wegens gebrek aan bewijs’ weer vrijlaat.”

De bekendste ‘terroristen’ als Mohammed B. en de vijftien ‘aanslagplegers’ op het WTC, zijn al ver voor hun actie bekend bij geheime diensten, die hen geen strobreed in de weg leggen en dikwijls zelfs faciliteren, omdat zij met hun acties de globalistische zucht tot wereldcontrole van hun opdrachtgevers in de kaart spelen. Het resultaat is steevast: meer vrijheidsbeperkende maatregelen voor ‘uw veiligheid’.

Een uitstekend voorbeeld hiervan is de extremistische moslim Umar Farouk Abdulmutallab, zoon van de machtigste bankier te Nigeria, die in 2009 als pion wordt gebruikt en gefinancierd in een geënsceneerde terreuraanslag tijdens vlucht 253 van  Northwest Airlines van Amsterdam naar Detroit. De geheime diensten hebben hem, na een waarschuwing van zijn vader, al jaren in het vizier. Umar staat desondanks niet op de lijst van verdachte passagiers en verkrijgt moeiteloos een visum en toegang tot het vliegtuig van het Israëlische beveiligingsbedrijf te Schiphol.

Dit bewuste verzuim van het beveiligingsbedrijf stellen de autoriteiten voor als onvoorzien ‘mankement’ en prompt stellen luchthavens overal ter wereld de bodyscanner verplicht.

Verdachtmaking van critici en polarisatie

Behalve de media zijn het met name de politici die de valse terreurdreiging uitdragen. Na afloop van hun collaboratie wacht hen veelal een riante beloning door hun broodheren.

Politici als Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali, inmiddels aan haar glansrijke vervolgcarrière begonnen aangeboden door het neo-conservatieve American Enterprise Institute for Public Policy Research, hebben hun uiterste best gedaan om het Nederlandse volk op te zetten tegen de moslim minderheid. Wilders etaleert de Quran in zijn videoclip Fitna als een barbaars boek maar vergeet daarbij te vermelden dat de Bijbel en Thora dezelfde wortel hebben en in barbaarsheid bepaald niet voor de islamitische variant van het Ibrahimische geloof onderdoen.

Op 13 juni 2008 verkondigt Wilders op de Deense staatstelevisie dat de deportatie van ‘tientallen miljoenen’, voornamelijk Semitische moslim-immigranten zijns inziens noodzakelijk is. Hoewel Wilders niet precies zegt hoe hij dit wil vormgeven, herinnert dit idee aan het ‘Guyana-Plan’ uit 1938 van NSB-oprichter Anton Mussert, waarin Mussert de Joodse immigranten wilde deporteren naar Suriname, Frans- en Brits Guyana.

De grootste promotor van de terreurgedachte is echter niet Wilders’ Partij voor de Vrijheid, maar de middenpartij, ook wel bekend als de PvdA-CDA-VVD. Deze partij met drie verschillende gezichten vertegenwoordigt de corporaties en de banken, waarvan de globalistische eigenaars hun stem laten gelden door politici hun wil op te leggen in de achterkamertjes van de politiek; “De werkelijke macht ligt in handen van de paar mensen die op de vergaderingen van de grote partijen verschijnen”, schrijft hoogleraar prof. J.W. Oerlemans in zijn onthutsende artikel over de oligarchische elite; “Eén-partijstaat Nederland.”

Niet in eerste instantie Wilders maar de middenpartij van onze één-partijstaat heeft sinds 9/11 de officiële versie van de terreuraanslagen, met de moslims als terroristen, voortdurend als onaantastbare waarheid uitgedragen. Om die reden verwijten oud-politici het kabinet van polarisatie. Minister Donner, telg uit een oude dynastie van christen-oligarchen, wil met een “Wet tegen verheerlijken terreur” de ontkenning van de officiële ‘waarheid’  met een jaar celstraf en ontslag bestraffen.

Ook machtshongerige, kleine partijen als de Christen Unie, de SGP, Groen Links en D66, hebben de officiële versie van de terreuraanslagen nooit bevraagd. Het is bovendien de middenpartij en niet de Partij voor de Vrijheid, die sinds 9/11 talloze vrijheidsbeperkende maatregelen heeft ingevoerd.

Opzet geslaagd; volk heeft maatregelen geaccepteerd ‘voor hun veiligheid’

De oproep van een externe en tegelijk  interne bedreiging is wonderwel geslaagd. Het  gewone volk is onzeker, angstig en roept op diverse fora om steeds strengere maatregelen. Voor de geloofwaardigheid zijn er, naast de nationaal coördinator terreurbestrijding (‘NCTB’), nieuwe functies in het leven geroepen overgoten door een wetenschappelijk sausje, zoals een radicaliseringsonderzoeker (Hans Moors), een hoogleraar terrorisme (Bob de Graaff),  een hoogleraar crisisbestrijding (Eelco Dykstra) en een extreemrechtsdeskundige (Jaap van Donselaar).

Sommige representanten van de middenpartij zijn gaan inzien waartoe hun jarenlange politiek van stelselmatig antisemitisme* heeft geleid. PvdA-leider Cohen, zelf aanhanger van het Joodse geloof, vergelijkt de toestand van de moslims in Nederland met die van de joodsgelovigen vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Cohen neemt waar dat moslims, net als de joden toen, worden buitengesloten en concludeert: “Moslims van nu zijn de Joden van begin WO II.”

Maar de belangrijkste maatregelen zijn getroffen; we zijn in een nieuwe fase beland. Nu steeds meer mensen zich bewust worden van de schaamteloze zelfverrijking door de wereldelite ten koste van negentig procent van de aardbewoners, lijken de machthebbers hun aandacht te verruimen van moslims naar álle burgers als potentiële ‘terroristische’ bedreiging van de gevestigde orde. En daar is het de bestaande oligarchie om te doen; niet de bescherming van gewone mensen, maar protectie van zichzelf tegen de verontwaardiging van ontwaakte burgers.

*Semieten = Arabische volkeren.

D.w.z. de vermeende nakomelingen van de Bijbelse ‘Shem’ (één van Noachs drie zonen). Dat zijn de moderne en antieke Arabische volken in Zuid-West Azië waaronder: de  Akkadiërs (Assyriërs en Babyloniërs), Eblaïten, Ugariten, Kanaänieten, Phoeniciërs (incl. de Carthagiërs), de Hebreeuwen (nakomelingen; de tegenwoordige etnische Palestijnen, aldus prof. Shlomo Sand), de Ahlamu, Arameërs, Chaldeërs, Amorieten, Moabieten, Edomieten, de Hyksos, Arabieren, Nabateërs, Maganieten, Shebanen, de Sutu, Ubarieten, Dilmunieten, Maltezers, Mandeanen, Sabiërs, Syriërs, de Mhallami, de Amalekieten en de Ethiopische Semieten. Bron: Wikipedia (ENG).

*Antisemitisme = haat tegen Arabische volkeren.

i Oorspr.:“The greatest enemy of knowledge is not ignorance… it is the illusion of knowledge.”

ii Seite3.ch, 13 september 2010; “The Big Picture! Heute: Die Wahrheit über den Krieg gegen den Terror!”

iii Blijkens het archiefonderzoek van historicus en emeritus hoogleraar aan de VU, G. van Rhoon in de DDR, beschreven in De Volkskrant van     19 december 1997 onder de titel; “Nazi’s hadden begin jaren dertig al goede contacten in Nederland.”

iv Citaat Francesco Cossiga in Corriere della Sera,30 november 2007, “Osama-Berlusconi? «Trappola giornalistica» –…mentre tutti gli ambienti democratici d’America e d’Europa, con in prima linea quelli del centrosinistra italiano, sanno ormai bene che il disastroso attentato è stato pianificato e realizzato dalla Cia americana e dal Mossad con l’aiuto del mondo sionista per mettere sotto accusa i Paesi arabi e per indurre le potenze occidentali ad intervenire sia in Iraq sia in Afghanistan.”

v Pravda,11 november 2011: “The Illusion of Democracy in the Modern World – Most of the ‘terrorist’ bomb attacks of the past sixty years have been false-flag attacks that were actually committed by the Israeli Mossad, the CIA, and British intelligence. For six decades the allied Western intelligence agencies have been carrying out an ongoing campaign to frame Muslims for bombings which were actually perpetrated by the Western intelligence agencies themselves. The attacks on the World Trade Center and the Pentagon on 9/11/2001 were a joint CIA/Pentagon/Mossad false-flag operation that was intended to provide an excuse for the subsequent US-led Coalition invasions and occupations of Afghanistan and Iraq.”

vi Trouw, 28 oktober 2005, “Handgranaat Laakkwartier geleverd door AIVD-informant.”

vii Prettig Weekend, Ondanks Alles (2005), BNN-documentaire van Katja Schuurman, in dossier-boekvorm verschenen en geschreven door onderzoeksjournalist Stan de Jong.

viii OM.nl, Persbericht Openbaar Ministerie, 24 januari 2008, “Hof: ‘Hofstadgroep’ geen terroristische organisatie.  ” Citaat: “Het hof heeft […] geoordeeld dat er bij de Hofstadgroep geen sprake is van een criminele en terroristische organisatie, omdat er geen duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband kon worden vastgesteld en evenmin een gemeenschappelijk gedeelde ideologie. Ook was er volgens het hof geen sprake van dat de verdachten als groep het oogmerk hadden geweldsfeiten of opruiingsdelicten te begaan. Alle verdachten zijn dan ook vrijgesproken van deelname aan een criminele en terroristische organisatie.”

ix NRC, 6 juni 2006, “Bonus voor gedetacheerde topambtenaar.”Het Vrije Volk,18 juli 2008, “Ons Tjibbe stapt op.”

x Brabants Dagblad, 21 januari 2006; AIVD vreest terugkomst ‘jihadisten.’

xi De Volkskrant, 30 september 2005, “Schadevergoeding voor inval bij Marokkaans gezin Utrecht.”

xii Elsevier,16 januari 2008; “Terreurverdachten Rotterdam komen vrij.”

xiii Nieuws.nl, 1 april 2008, Pakistaanse terreurverdachte wordt uitgezet.

xiv Elsevier, 16 mei 2008, Recherche pakt van terrorisme verdachte Turk op. Algemeen Dagblad, 16 mei 2008, “Tilburgse Turk opgepakt in terreurzaak.”

xv Daily Post (Liverpool), 3 november 2009, “Passenger had terror documents in burkha; Woman caught at Liverpool JLA.”

xvi Elsevier, 16 maart 2009, “Opgepakte terreurverdachten Amsterdam eisen excuses.”

xvii Volkskrant, 1 september 2010; ‘Terreurverdachten Schiphol vrijgelaten.’

xviii Het Parool, 26 december 2010, “Terreurdreiging in Nederland door de jaren heen.”

xix NRC, 30 december 2010; ‘Laatste Somalische verdachte vrij’,. NRC, 30 december 2010; ‘Terreurverdachte Almere vrijgelaten’.

xx NRC, 30 december 2010 “Laatste Somalische verdachte vrij.”

xxi NOS, 29 juli 2011; ‘Terreurverdachte opgepakt in Almere’. NOS, 9 augustus 2011; ‘Terreurverdachte Almere vrijgelaten’.

xxi Russia Today, 29 december 2009, interview met onderzoeksjournalist Webster Tarpley.

xxii NRC, 30 december 2009, “Bodyscanner ingezet op alle vluchten naar VS.”

xxiii NRC Handelsblad, 14 februari 1990, Oerlemans, prof. J.W.; “Eén-partijstaat Nederland.”

xxiv De Volkskrant, 4 april 2006, “Oud-politici: kabinet verscherpt polarisatie.”

xxv NOS, 28 juni 2005; “Wet tegen verheerlijken terreur.”

xxvi Trouw, 15 december 2010; “Cohen: moslims van nu zijn de Joden van begin WO II.”

Dit stuk is eerder verschenen op de website van Anarchiel.com, auteur Jim Beame

Ik ben de baas!

Maar volgens mij is het een kreet om aandacht om je haar zo te bleken als man en het dan ook nog zo te dragen als hij het altijd deed, erg hoog achterover gekamd. Hoewel dat de laatste jaren duidelijk minder opgefluft is, dus minder ‘cavia met hoge rug op hoofd’ (maar dat zal wel door de leeftijd komen).

Dat ‘kreet om aandacht’ vind ik wel heel toepasselijk, het is begonnen met zijn haar en uitgegroeid naar een ontzettende grote bek om aandacht te trekken. Soms denk ik wel eens, heeft hij geen Gilles de la Tourette-syndroom. De man kan zo absurd doen, dat het niet meer te volgen is. Ik vraag me wel eens af wat hij nog kan doen om de vreselijke dingen die hij heeft gezegd af te troeven. Maar dat heeft hij niet, dat syndroom. Het is een nare geslepen man, die perfect weet hoe hij de media en mensen moet bespelen, daar is hij een natuurtalent in. Eigenlijk is het een ras-CDA’er, maar ja dat kan ook niet anders, hij heeft katholieke wortels in Limburg.

Ik ben het niet met Bert eens dat Geert een aardige man is, ergens. Iemand die zo doet in de publiciteit en in de Tweede Kamer is NIET aardig! Het is een geslepen, naar, min mannetje met een aantal flinke complexen. Hij is de schoolpleinbully, die zich gesterkt door zijn ‘fans’ altijd maar weer de zwakkeren op het plein pakt en treitert. Hij wordt gesteund door mensen die al lang blij zijn dat hij hen niet treitert (ga maar eens op een schoolplein kijken hoe dat werkt). Doordat hij nooit een weerwoord krijgt van zijn ‘fans’ gaat hij van kwaad tot erger, de man leeft – zelf gekozen –  geïsoleerd van de samenleving en wordt steeds gekker en radelozer. De scheuren in de bewondering en de acceptatie gaan al gezien worden. Hij zal nooit van het politieke toneel verdwijnen, wat moet hij anders doen? Hij heeft nooit een andere baan gehad dan de Overheid. Wel hoop ik dat Nederland snel weer eens bij zinnen komt en dat we het schaamteloze Geert-tijdperk, waar elk weldenkend mens zich over schaamt, achter ons kunnen laten. Helaas is er wel heel wat rotzooi op te ruimen en flink wat schade te herstellen.

Officieel boeken de NAVO-troepen in Afghanistan vooruitgang in de strijd tegen de Taliban en zullen volgens de plannen in 2014 klaar zijn om de verantwoordelijkheid voor de veiligheid over te dragen aan Kabul. Maar achter de schermen is de militaire top volgens geheime Amerikaanse en Duitse documenten bang voor een burgeroorlog als ze eenmaal zijn vertrokken. (Kunduzmonitor)

Nederland is een naar binnen gekeerd land aan het worden, “provinciaals” bezig en ziet buitenlanders ten onrechte als probleem. Deze nieuwe houding is gevaarlijk voor het Nederlandse internationale aanzien de dankzij handel met buitenland verkregen welvaart. Dat zeggen in Den Haag gestationeerde ambassadeurs van voor Nederland relevante landen vandaag in NRC Handelsblad.

Ach ja, wat verwacht je ook anders als er een heel kabinet gegijzeld wordt door een kakelende geelkuifkaketoe. die zichzelf heeft wijsgemaakt dat hij levensgevaarlijk wordt bedreigd. Hij presteert het om zijn persoonlijke angsten op anderen over te brengen, ipv zich er voor te laten behandelen. Zo wordt het Nederlandse volk gegijzeld door iemand die het moeilijk heeft met zichzelf en met de wereld.

Ik ben benieuwd wanneer de handel het tij gaat keren. Want een ding weet ik zeker, als het Nederland geld gaat kosten, zal het anders worden. Ik hoop dat het huidige beleid snel pijn gaat doen bij de handel.

Ik ben geboren in 1968 en opgegroeid in de jaren zeventig en tachtig en wat mij nog het meest bijstaat van die jaren, als ik me beperk tot het culturele en maatschappelijke klimaat, is dat er een onvermoeibaar optimisme heerste. Dat werkte aanstekelijk. Ik was er ook persoonlijk ten diepste van overtuigd dat alles weliswaar goed was, maar alleen nog maar beter zou worden. We waren nog nooit zo rijk en vrij geweest als toen en we zouden alleen nog maar rijker en vrijer worden. De porno werd explicieter en de kerken sloten hun deuren. Ik geloofde erin dat overmorgen mooier zou worden dan morgen. Ik kon niet wachten tot de toekomst eindelijk zou aanbreken.

Ik ben iets eerder geboren dan de schrijver van dit stuk, Ilja Leonard Pfeijffer, maar ik herken zijn optimisme wel. Wat me nu stoort is dat we zooo rijk zijn en toch ook zo arm. Arm in gevoel en inlevingsvermogen.
Mensen die tegenwoordig trouwen, kopen een huis, verbouwen het zoals zij willen, richten het helemaal naar hun smaak in en nog is het niet genoeg. Wat het ergste is, ze beseffen niet hoe rijk ze materieel zijn. Vanaf het begin af aan hebben ze alles al, wat valt er dan nog te wensen? Waar kun je dan blij mee zijn?
Toen ik samen ging wonen, hebben we ons toenmalige huis ingericht met krijgertjes van familie. Toen we een paar jaar geleden een en ander aanboden aan een kind van een kennis, werden we aangekeken of we lepra hadden. Tweedehandsspullen? Nou, echt niet!

Om over de armzalige staat van de hersenmassa en het gevoelsleven maar te zwijgen. Alles is gefocust op hebben of verkrijgen van spullen. Lezen en nadenken zijn vermoeiende bezigheden. Men kijkt in zijn zorgvuldig ingerichte interieur op het grootst mogelijke flatscreen naar SBS6 en RTL4, en neemt het geselecteerde nieuws tot zich als hapklare brokken, naast de Telegraaf als ochtendvergiftiging.

Net als Ilja ben ik wel eens bang, bang voor al die bange mensen, die in feite alleen maar bang moeten zijn voor hun eigen en andermans hebzucht.

Een kwart van de politieagenten grijpt niet in bij risicovolle situaties. Ze zijn te slecht getraind, bang voor grof geweld of er is te weinig ondersteuning ter plaatse. Dat staat in een nog vertrouwelijk onderzoek van de Nederlandse Politieacademie, waarop het televisieprogramma Nieuwsuur de hand heeft weten te leggen. (‘Kwart agenten grijpt niet in bij geweld’ – Trouw)

Maar met zijn allen inslaan op weerloze demonstranten, dat kunnen ze wel hoor! Want dan zijn ze niet alleen, dappere mannen en vrouwen.

Ik voel me ook veilig. Ik heb namelijk een reisverzekering afgesloten. Naast mijn WA-verzekering, autoverzekering, brandverzekering, inbraakverzekering, pensioenverzekering, inboedelverzekering, glasverzekering, inzittendenverzekering, overlijdensverzekering, zorgverzekering, lidmaatschap wegenwacht en partnerpensioen, ben ik er zeker van dat ze me gaan begraven. Ik heb mijn graf al gekocht, want ik wil er zeker van zijn dat ze me wel op dat mooie plekje leggen.

Al die zekerheden hebben me onzeker gemaakt. Door al die zekerheden, ben ik vergeten hoe mooi het leven eigenlijk is. Iets wat deze mensen om me heen nog wel begrijpen. Die genieten van ieder moment. Want ze weten niet of ze morgen weer een aap zullen vangen. Dus je moet er nu even van genieten. Morgen zien we wel weer verder.
Als het morgen licht wordt, dan staan we op en zo niet, dan is het afgelopen. Dat is alle zekerheid die ze kennen.

Op mijn Hyves deed ik laatst een test. Ik plaatste de volgende WWW. “Hebben ze het park geschoffeld, hebben ze weer die bladeren vergeten mee te nemen”.
40 reacties. Je zal het niet geloven. Wat een rotzooi het eigenlijk wel niet is in Nederland en dat het nooit eens goed kan gaan. En je hoeft er weinig aan te doen, want de ene reactie lokt de volgende uit.
Conflicten met de gemeente, lampjes die stuk zijn en maar niet vervangen worden, paaltjes die scheef staan en vuilnisbakken die te laat geleegd worden.

De afgelopen veertig jaar is het steeds ‘beter’ gegaan. Steeds meer zekerheden. We werden steeds ouder, beter voedsel, meer keuze, kortere wachttijden, betere service. Dat heeft de Nederlanders veranderd in een bang volk. Bang voor ziekte, niet willen accepteren dat het leven eindig is, bang voor het onbekende en bang voor het bekende.

Regel na regel wordt opgesteld om onze behoefte aan veiligheid veilig te stellen. We creëren gezeik om daarna dicht bij elkaar te gaan zitten zeiken. Zeiken geeft nog een gevoel van saamhorigheid.

De komende veertig jaar zal voor de Nederlanders een spannende tijd worden.
En ik? Ik ben weer lekker terug in mijn veilige vaderland. Morgen weer een broodje aap van de Albert Heijn. Mits ze het tenminste hebben, want tegenwoordig is het een klotezooi daar.

Gisteren zat ik een stuk te schrijven over hoe ik in mijn jeugd over communisten dacht.
Ik was in die tijd geïndoctrineerd door …ja, door mijn leefomgeving denk ik. Kranten, televisie, school, enz. Alle communisten waren slecht. En dat terwijl er ook goeie communisten waren. Maar dat vertelde niemand me.
Tijdens het schrijven van dit stuk bedacht ik me, dat ik nu dezelfde fout aan het maken was.

Buiten de Henken en Ingrids die ik ken, heb je ze in Limburg wonen, maar ook in Oost-Groningen. Ik ken een Henk en Ingrid die gebruik maken van een PGB. Ik ken een Henk en Ingrid die op een zangkoor zitten en dagelijks een concert bezoeken.
Ik ken een Henk die in een achterstandswijk woont, die door onopgevoede tweede generatie immigranten voor vieze Nederlander is uitgescholden toen hij naar zijn fiets liep. Ik ken een Ingrid die nog nooit een hoofddoek gezien heeft. Ik ken een Ingrid, die in de thuiszorg werkt en altijd voor iedereen klaar staat. Ik ken ook hufterige Henken en Ingrids, die ik dan ook niet meer tot mijn vrienden reken.

Door alle Henken en Ingrids als mijn vijand te zien, ben ik hetzelfde bezig als de blonde haatpruik die ook alle Moslims het liefst over één kam scheert. Wilders houdt ervan om mensen in hokjes te plaatsen. De neiging is groot om hier in mee te gaan. Maar dit is voor een samenleving de pest.
Het liefst zie ik Henk en Ingrid als niet zo gestudeerd en niet goed geïnformeerd. Dat klopt ook wel als ik uit eigen ervaring spreek, al moet ik uitkijken om niet iedereen met een andere mening als die van mijzelf als een dombo weg te zetten.

Zit ik nog met het probleem Hans Jansen. Dat is toch geen domme kerel? Die heeft toch meer gestudeerd dan ik? Hoe komt hij aan die idiote denkbeelden dan? Van Geert kan ik het nog begrijpen. Die is zijn zakken aan het vullen.

Hoewel de PVV nog steeds stijgt in de peilingen ga ik er maar niet vanuit dat al deze mensen een haat koesteren tegen de Islam, want dan zou ik me echt onprettig beginnen te voelen in Nederland.
Mensen zijn onzeker en bang. Ze vluchten in paniek maar naar iemand die het volgens hen op kan lossen. Dat hebben we in de geschiedenis vaker gezien.
Maar keer op keer werden deze bange vluchters teleurgesteld. En ook nu zal dat weer gebeuren.

Salonsocialist

Wie de wereld wil beschermen tegen terrorisme, moet juist níet streven naar de allerstrengste veiligheidsmaatregelen.

Het is een reactie die haast als een wetmatigheid kan worden beschouwd: na een aanslag volgt de roep om strenge veiligheidsmaatregelen. De aanslagen in Noorwegen hebben die roep wederom versterkt. Net zoals eerder na 11 september, na de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, na de schietpartij in Alphen aan den Rijn, klinkt ook nu de vraag om maatregelen, in de hoop op ‘dit nooit meer’.

Een terroristische aanslag, zowel nationaal als internationaal, legt het wezenlijke gevaar van terrorisme bloot en genereert grote publieke steun voor strengere veiligheidsmaatregelen. Deze roep is gezien de situatie voorstelbaar. (Gevoel van veiligheid heeft een hoge prijs – Trouw)

Enge moslim boehoehoehoe

De voorbeelden die de schrijver van dit stuk aanhaalt, zijn niet helemaal waar. Rechtse bloggers worden niet ineens opgepakt als een rechtsextreemist iets heeft gedaan. AIVD laat de rechtsextremist gewoon met rust,want is geen dreiging in Nederland. De AIVD voelt zich daar wel bij thuis, bij die denkbeelden. Dus lekker laten bloggen die jongens en meisjes.

Waar de schrijver wel gelijk in heeft is dat na dit soort vreselijke voorvallen, de roep om meer ‘veiligheid’ op straat in Nederland altijd groter wordt. Terwijl Nederland hartstikke veilig is. Deze roep nodigt Dickerdack en zijn kabinetgenoten dan weer uit om krachtige taal en nog meer repressieve maatregelen te nemen. Net zo lang tot we in het 1984 van George Orwell leven.

Wat ik niet snap is dat de mensen die zo bang van hun schaduw zijn, zich helemaal niets voor kunnen stellen bij vluchtelingen die echt in angst voor hun leven hebben geleefd en daarom zijn gevlucht. Om vervolgens hier niet welkom te zijn, want eng. Nederland is een land van bange mensen, die niks te vrezen hebben, anders dan hun eigen domheid en een navenant kabinet met domme gedogerd.

Er zijn wat simpele dingen die bij kunnen dragen aan het zich veiliger voelen van bange burgers die geen enkele reden hebben om bang te zijn. Stop het programma ‘Opsporing verzocht’, stop de Telegraaf en publiceer de uitspraken van de haatpruik over Eurabië en de tsunami van islamisering nergens meer. Als mensen die willen horen gaan ze maar naar de Tweede Kamer of laten zich maar inschrijven met heel hun hebben en houden bij een bijeenkomst van Greet. Moet je zien hoe snel dat dan over is.

De Telegraaf verdenk ik ervan om elke dag een quotum te moeten halen van mishandelingen/misdrijven en dan ook een quotom van mishandelingen/misdrijven door gekleurde Nederlanders. Zo hou je de angst er wel lekker in en kan dit kabinet gewoon lekker verder gaan met zijn repressie. De Telegraaf is gewoon het dagblad van de staat, om de burgers week te maken voor maatregelen van die gekken in Den Haag.
De angstzaaierij van Geert Wilders is alleen voor zijn eigen gewin en om toch vooral de beveiliging te behouden, want zonder is hij niemand meer. Stel je voor, dan wordt zijn grootste nachtmerrie waarheid, dan is hij een gewone parlementariër!

Een jonge socialist praat met een jonge PVV-sympathisant: ‘Absurd hoe ver jij in Breiviks gedachtengang meegaat.’

‘Als je zou moeten kiezen tussen het Europa van Breivik en het Europa dat we nu hebben, wat kies je dan?’ Halverwege het gesprek zet Dennis Tak de zaken op scherp. Patrick Jimenez Quinayas aarzelt even, en zegt dan: ‘Het zijne.’

Dennis is vicevoorzitter van de Jonge Socialisten (JS), de jongerenbeweging van de PvdA. Patrick zou als het kon, zegt hij, meteen lid worden van de PVV – bij gebrek aan een officiële jongerenbeweging vertolkt hij regelmatig op eigen titel het jonge PVV-geluid in het debatcircuit.

Patrick legt uit dat hij ‘nauw betrokken’ was bij het initiatief van Kamerlid Hero Brinkman voor een jongerenbeweging. ‘Maar ik merkte dat daar binnen de fractie weinig draagvlak voor was. Ik snap dat Wilders het te vroeg vond. De PVV is een relatief jonge partij met controversiële standpunten. Ik denk dat je jongeren eerst moet trainen in: wat vinden we nou echt, en waarom vinden we dit?’

Dennis: ‘Wacht even hoor: trainen in wat je vindt?’

Dennis: ‘Maar in een jongerenbeweging kun je toch juist ideeën ontwikkelen?’

Patrick: ‘Jawel, maar je moet je er dan echt in verdiepen, en ik weet niet of iedereen dat zou doen.’

Ik vind het van een beangstigende kortzichtigheid wat die jonge PVV-aanhanger hier debiteert. Ook de zin: ‘Jawel, maar je moet je er dan echt in verdiepen, en ik weet niet of iedereen dat zou doen.’

Ja dat klopt, als je ergens een mening over wilt vormen, die een beetje onderbouwd is, dan moet je je er in verdiepen. Als het al niet het sterkste punt is van de fractie van de PVV, zich ook maar ergens in verdiepen, hoe kun je dat dan van jongeren verwachten. Als er een slecht voorbeeld wordt gegeven, dan wordt dat ook lekker makkelijk gevolgd. Dit is toch gewoon van een hopeloze domheid!

De PVV-vrijwilliger zegt: ‘De eerste keer dat ik Wilders op tv zag, had hij een boek over de islam in zijn hand dat ik een week daarvoor in de bibliotheek had gelezen. Ik wist: die man spreekt de waarheid.’
Dit getuigt voor mij van denkkronkels die zo raar en vreemd zijn dat het te absurd voor woorden is. Omdat ze hetzelfde boek hebben gelezen spreekt iemand de waarheid? Wat is de waarheid?
DE waarheid bestaat niet. Maar ja, daar moet je een beetje over nadenken en filosoferen, niet het sterkste punt van PVV’ers. Wat mij wel beangstigt is de idolate houding van dit soort jongeren die Wilders volgen. Jonge mensen zijn zo te beïnvloeden en zijn zo fel in hun stellingen, dat een man als Wilders daar alleen maar vuurtje mee kan stoken en dat doet hij meer dan graag.
Doet me aan iemand denken uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Had ook zo’n groep fanatieke jonge volgers die zelfs hun ouders verraden.

Maar we zijn gewaarschuwd, herhaling van Breiviks acties kunnen ook in Nederland plaatsvinden, want er zijn jongeren die de moslims en de socialisten dood willen (zie de vele fora waar dit gewoon geschreven werd). Door gebrek aan historisch besef en daardoor ook maar enig inzicht in wat er gebeurd is in Nederland de afgelopen decennia (want ja, dan zou je je eens ergens in moeten verdiepen), ook door het bashen van rechts waar links geen goed antwoord op heeft gegeven, zijn links en de moslims voor sommige bange mensen een reële bedreiging die bevochten moet worden. Ik weet dat bange mensen rare dingen doen, zoals een Anders Breivik, dus Geert ga nog even zo door met bang maken. Dan gaat het vanzelf ook in Nederland wel een keer mis. Maar jij hebt schone handen, hè? Jij keurt het gewoon weer af met een tweet. Lekker makkelijk. Lafaard!

“Wie de vrijheid wil inperken, doet dat doorgaans niet omdat hij de samenleving wil beschermen tegen verwerpelijke ideeën”, stelt de Vlaamse jurist Rik Torfs. “Hij doet het omdat hij vreest zelf ongelijk te hebben.”

Dit mooie stuk lezende van Rik Torfs (lees ook onderaan zijn Uitspraken en citaten), realiseer ik me ineens wat Geert Wilders is. Een bange, sneue man. Dit vermoeden had ik al langer, maar nu weet ik het zeker. Als ik niet zo’n hekel had aan wat hij met de Nederlandse samenleving doet, dan zou ik bijna medelijden met hem krijgen.
Maar door zijn eigen angsten zo los te laten op de samenleving en daardoor het sociale klimaat in Nederland volkomen te verpesten, is hij degene die de vrijheid inperkt. Hij zorgt zelf voor een onvrij Nederland, niet de islam.

Want stelt Rik Torfs:

Europeanen die de islam een criminele godsdienst vinden, Nederlanders die vreemdelingen verachten of Vlamingen die Walen voor luie profiteurs uitschelden, verkondigen geen mening over de islam, vreemdelingen of Walen. Ze delen mee dat ze zelf ongelukkig zijn. Schroom of trots, vaker nog een mengeling ervan, verhindert hen openlijk over hun verdriet verslag uit te brengen. Daarom kiezen ze voor een omweg: de belediging van iemand anders. Wie iemand anders ruw uitscheldt, probeert eigenlijk te zeggen dat hijzelf ongelukkig is. Welnu, de mededeling van eigen verdriet en ellende wordt beschermd door de vrijheid van meningsuiting, zelfs wanneer zulks op beledigende, schokkende of storende manier gebeurt.

Geert Wilders moet zelf maar eens aan zijn eigen geluk gaan werken en zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Stoppen met zeggen dat anderen maken dat hij ongelukkig is, geluk ligt in je eigen handen en handelen. Zo makkelijk om te zeggen dat je er zelf geen schuld aan hebt dat je ongelukkig bent, dan hoef je er ook zelf niets aan te doen. Lekker makkelijk!

(maar ben toch ook zo nieuwsgierig naar wat er voor gezorgd heeft dat Geertje zo ongelukkig is geworden dat hij er de hele wereld in mee wil slepen, afgewezen door een mooie Islamdame waarop hij stierverliefd was?)

Dit grafiekje heeft de PVV vast aangesproken vanwege de tsunamiale flashanimatie. Je ziet namelijk Nederland binnen 3 seconden pimpelpaars worden.

De titel van de mail is “nou dit probleem”.

Het begint bij de PVV’ers dus ook te dagen dat hun geloofwaardigheid op het gebied van massahysterie langzaam gedoemd is als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

Maar eerst nog even de provincialen bang maken!

In 2040 komt er misschien wel een Antilliaan bij u in de straat wonen, provinciaal.

Dat zegt dit grafiekje.

Dit noemt de PVV nu alvast een “probleem”.

Leuk voor die Antilliaan, die misschien nog wel geboren moet worden, om nu al tot “probleem” gebombardeerd te worden door de PVV.

Wat heeft dit grafiekje trouwens met massa-immigratie te maken? Niets he?

Maar ja heel Nederland binnen 3 seconden paars. Inclusief DE PROVINCIE.

Nu maar afwachten of die provincialen echt zo achterlijk zijn als dat de PVV denkt.

——————————————————————————————————————————————-

In zijn boek, When Men Revolt and Why,[1] heeft de Amerikaanse socioloog en politiek wetenschapper James Chowning Davies de revolutieketen uitvoerig onderzocht en in 10 stadia onderverdeeld.

Stadium 1: Initieel Politieke Vervreemding; Stadium 2: Het onstaan van revolutionaire organisaties; Stadium 3: Revolutionaire aanzoekingen (oproep voor steun); Stadium 4: Revolutionaire samenwerking en partijvorming; Stadium 5 en 6: Geweldloze revolutionaire politiek en het uitbreken van revolutionair geweld; Stadia 7 tot en met 10: De post-geweld (postviolent) stadia van de revolutie.

Stadium 1: Initieel Politieke Vervreemding

Davies beschrijft in dit stadium een vertrek van een persoon uit het politieke systeem, waardoor hij in een fase van terugtrekking of passieve vervreemding (passive alienation) geraakt. Davies begint met een overzicht van vier psychopolitieke verstoringen die onder sommige omstandigheden worden veroorzaakt en waardoor iemand vervreemd kan raken van het politieke proces en landschap:

1. De staat waarin de waarden die op het spel staan elementair of fundamenteel van karakter zijn en/of groot in aantal (economisch, religieus, cultureel, etc.). Deze waarden zijn elementair en gepolitiseerd; en/of
2. De politieke beleidsmakers en hun beleid (polity) worden gezien als wezenlijk incapabel (ondoeltreffend) om betekenisvolle gepolitiseerde waarden te behouden of te creëren; en/of
3. Het individu ziet zichzelf als incapabel (ongeschikt) om te functioneren in het politieke systeem om de veranderingen teweeg te brengen die hij verlangt; maar dat
4. Vroegere en voortgezette socialisatie en dagelijkse levenspatronen positieve identificaties bevestigen en bekrachtigen met de politieke structuur zodat de negatieve evaluaties –zoals bevorderd van 1 tot 3- een fundamenteel conflict of psychopolitieke verstoring teweeg brengt. Dit alles zorgt voor sterke gevoelens van frustraties en agressie.(Davies, p. 115).

Bovendien, stelt Davies, zijn de bovengenoemde verstoringen geassocieerd met aanzienlijke spanning of dreiging. Daar zijn drie redenen voor:

1. Iemands veronderstelde (perceived) negatieve relatie tussen zijn eigen basiswaarden en zijn georganiseerde samenleving is zelf beangstigend (bijvoorbeeld scheidingsangst);
2. Het cognitieve (mentale) conflict of onbalans is zelf dreigend;
3. Enige vrij flotterende angst [free-floating anxiety] (of bezorgdheid) wordt gefixeerd op politiek (de ontwrichting tussen ego en politiek).

Naar mate de band tussen de persoon en de maatschappij verzwakt wordt versterkt de latente woede de gevoelens van frustratie en agressie, zo stelt Davies. Zulke woede resulteert uit het te-beperkte karakter van algemene socialisering wanneer de gesocialiseerde omstandigheden falen.

Davies vervolgt met een overzicht van de omstandigheden leidende naar het ontstaan van tenminste passieve vervreemding in de participantensectoren van een politiek systeem:

1. Een veronderstelde ongerijmdheid tussen aanzienlijke gepolitiseerde waarden en het functioneren en/of structuren en/of richting van de overheid;
2. Een gevoel van persoonlijke politieke vruchteloosheid;
3. Een gevoel van systematische vruchtloosheid;
4. Een syndroom van verwante, gezamenlijke versterkte frustratie, agressie, woede, dreiging en spanning. Onder deze situaties zal een individu waarschijnlijker zijn aandacht en genegenheid voor de overheid en het politieke system in trekken.(Davies, 115)

Davies meent dat de gedragingmanifestaties van terugtrekking diverse vormen hebben:

• individualisatie (individuation), privatisering (privatization);
• verminderde omvang (scope) van getrouwheid (loyalty);
• een gevoel van publieke doelloosheid (purposelessness);
• niet-stemmen (nonvoting);
• vermindering in politieke interacties zoals lidmaatschap en vergaderingen van organisaties) enzovoorts.

Davies stelt hierover, “Such behavior, under conditions of threat and futility, is a recurrent theme in revolutions.” (Davies, 117). Hij concludeert over zijn theorie:

[T]he process by which persons become alienated from a central government, become “available” for, and ultimately become predisposed toward, revolutionary behavior can be represented as a series of identifiable and predictable changes in cognitive patterns. Each pattern or stage in the subprocess of alienation is also associated with a particular perceptual screen through which the world is filtered.

De politieke vervreemding, zoals door Davies beschreven in dit stadium, leidt tot een vorm van individualisme. Mark Elchardus, hoogleraar sociologie bij de Vrije Universiteit Brussel, beschrijft individualisme als “het geloof dat we zelf vrij kiezen en daarin ook nog origineel zijn.”[2] Elchardus vindt het individualisme “ronduit debiliserend”, en stelt in een verdere uitwijding:

[H]et individualisme – het geloof dat individuen effectief kunnen kiezen, los van hun collectieve identiteiten en wars van de bepalende invloed van controlerende instellingen – speelt in het voordeel van partijen die afstand nemen van nevenorganisaties. Die organisaties maken immers onvermijdelijk aanspraak op betrokkenheid en gevoelens van identiteit. Wie zich richtte tot ongebonden individuen en dat deed met een goede mediastrategie of via een opvatting of zorg die door andere partijen werd verwaarloosd, speelde in de symbolische samenleving met terreinvoordeel. Het lijkt plausibel daarin een verklaring te zien voor de electorale verschuivingen die zich hebben voorgedaan. [3]

Als ware Elchardus een ziener uit 2002, zijn analyse van het Belgische politieke landschap en de tendensen aldaar waren ook van toepassing bij de Parlementsverkiezingen van 2010 in Nederland waar de PVV de grote winnaar werd. Haalde deze nieuwe partij in 2006 579.490 stemmen (goed voor 9 zetels), in 2010 haalde zij 1.454.493 stemmen, goed voor 24 zetels, een groei van meer dan 150%.

De waarnemingen van Elchardus illustreren tevens de opkomst van populisten zoals wijlen Pim Fortuyn en de hedendaagse meester-populist, Geert Wilders.

In het hoofdstuk Radicalisatie op Nationaal Niveau in de sectie Analyse van Racistisering en Faszistisering van Wilders’ Achterban van dit boek analyseer ik het fenomeen individualisme uitvoerig.

Stadium 2: Het onstaan van revolutionaire organisaties

Davies is van mening dat de sociale gevolgen of uitkomsten van een politieke terugtrekking als een partijdig stimulans dienen voor de ontwikkeling van een revolutionaire organisatie. (Davies, 118). Davies poseert dat voor mensen in bepaalde sociale rollen, bijvoorbeeld de intellectuelen, de getrachte terugtrekking van aandacht, uitwerking en betrokkenheid van politiek waarschijnlijk niet geheel -of erg-succesvol zal zijn. Dit komt door de aard van hun werk of betrokkenheid in de samenleving en de rol die de media speelt. (Davies, 119). Davies stelt:

[I]f the media constrain one to view the system, creating and reinforcing conflicts, they also constitute an outlet for the behavior motivated. The predominant form of relevant intellectual endeavor is, at first, not revolution but criticism. Governmental activity is evaluated, the cultural norms underlying governmental behavior are questioned. What may begin, as vague malaise becomes intellectualized and hence manifest the potentially politicizable. Through the media (sometimes in special media- once pamphlets, now more often transistor radios) the passively alienated proliferate and “find each other.” This is crucial, for the existence and perception of a critical threshold of passive alienation is the primary precondition of revolutionary organization. (Davies ,120)

Daar Davies dit schreef in 1971 kon hij niet weten wat het effect van het internet zou zijn. Nu, en sinds het begin van de 21^ste eeuw, is het praktisch onmogelijk om afgeschermd te zijn van de effecten van de media. Politici en partijen maken dankbaar gebruik van het publieke karakter van het internet. Davies vervolgt, “The perception of common interests, of similarity, is a functional prerequisite for collective action. On the psychological level this provides reinforcement, the well known “protection of the group.” (Davies, 120)

Verdere randvoorwaarden voor een revolutionaire organisatie zijn onder andere:

1. Een waarneming van de noodzaak van groep-aktie om gezamenlijke doelen te bereiken;
2. Een waarneming van de zelfontplooiing/doeltreffendheid van een bepaalde geprojecteerde organisatie;
3. Tenminste enige compatibiliteit of overeenkomstigheid in persoonlijke stijl onder potentiële leden;
4. Algemeen acceptabele symbolen (of gemeenschappelijke foci), achtergronden, en overtuigingen van waaruit revolutionare symbolen, twistpunten en mythen kunnen worden geconstrueerd). (Davies, 120)

Wanneer aan deze randvoorwaarden wordt voldaan is een revolutionare organisatie zeer waarschijnlijk. Er zijn voorts drie factoren van beslissende aard: leiderschap, strategie, beperkingen opgelegd door het systeem. Davies legt vervolgens uit wat het gevolg is:

[R]evolutionary leadership is likely to come from those who most clearly perceive the need for, and efficacy and existence of, commonality. We may also hypothesize that the most highly motivated and energized (perhaps because most conflictful or dissonant) persons will seek leadership positions. In any case, the styles, symbols, shibboleths, myths and mystique of revolutionary organizations are most often a function of (are forged by) the leadership. (Davies, 120)

De observeringen van Davies in dit stadium formuleren de grondwetten van het populisme, waar onderbuikgevoelens het wel-of-geen succes van een partij bepalen. In het hoofdstuk Populisme: vertoog en praktijk van zijn boek ontleedt Elchardus het wezen van het populistische beest. “Populisme gaat doorgaans gepaard met het verwerpen van de waarden die door de elites of het ‘establishment’ worden voorgehouden.” Dit is uiteraard wat de Nederlandse geïndividualiseerde mens graag ziet. Elchardus formuleert verder:

[H]et populisme beroept zich daarom vaak op ‘boerenverstand’ of ‘gezond verstand’, het spreekt vanuit de buik’ om een meer wetenschappelijk onderbouwde of intellectualistisch ingeklede opinie te trivialiseren. In het algemeen stelt populisme vertrouwen in de opinie van de ‘gewone man’. Die gewone man of vrouw is de maat der dingen. Die houding geeft blijk van een zeer groot vertrouwen in het autonome individu. Dat vertrouwen wordt dan, in variabele mate, verbonden met een anti-establishmenthouding. [4]

Wederom illustreert Elchardus als geen ander de visie van Wilders en de “gewone Nederlander”, die nu in de Nederlandse volksglorie wordt gepersonaliseerd door de bekende Henk en Ingrid van de Partij voor de Vrijheid. De Telegraaf van 23 april (2010) kopte met “PVV doet het voor Henk en Ingrid.” In een populistische sneer, zoals door Elchardus beschreven, stelt Wilders dat Henk en Ingrid mensen zijn die nu door iedereen worden gepakt, ze worden door de politieke elite genegeerd en op een zijspoor gezet. Bovendien pakt Wilders deze mediagelegenheid aan om een subliminale racistische opmerking te maken. Zo rapporteerde de Telegraaf:

Wilders meent dat Henk en Ingrid recht hebben op een veiliger land, een „Nederlands Nederland” en een zorgzaam Nederland.[5]

De soort populisme dat Wilders tentoonstelt is een gevaar voor de samenleving. De Amerikaanse historicus, John A. Lukacs, beschreef het populisme het best:

[M]ajority rule is tempered by the Legal Assurance of the rights of minorities, and of individual men and women. And when this temperance is weak, or unenforced, or unpopular, then democracy is nothing more (or else) than populism. More precisely: then it is national populisme.[6]

Het gevaar dreigt dat de extreme vormen van Wilders’ populisme (en die van zijn achterban) radicaliseert tot een soort van nationalisme.

Professor Ronald Wintrobe van de University of Western Ontario (Canada), beschrijft nationalisme als volgt:

[N]ationalism can be wild because, under some circumstances, it is contagious… Once the fire of ethnic nationalism has been lit, especially when combined with the security dilemma, it can spread uncontrollably and do great damage…[7]

Het etnische nationalisme van Wilders, waar hij de autochtoon en Joods-Christelijke Nederlander prioritiseert en zelfs prefereert boven de allochtoon in het algemeen en de Moslims in het bijzonder, en het feit dat Wilders c.s. de zogenaamde Islamisering van Nederland (en de rest van het Westen) koppelt aan een veiligheidsrisico laat overduidelijk zien dat hij het land aanstuurt op een revolutie

Peter C. Hylarides, freelance journalist, interviewde Wilders in 2007 voor Contemporary Review Company, een Engelse publicatie. Uit het interview:

[I]n a speech in Parliament in September 2007, Mr Wilders had said the Netherlands was in imminent danger. I asked him what could happen if the state of imminent danger passed and his party were not in government.

‘Well, then it doesn’t really matter whether you are in government or not as it will be too late. What I mean to say is that there is a total lack of urgency. The government and the coalition parties are infected with the greatest disease that runs through the Netherlands and Europe at the moment. It is called cultural relativism, the misperception that all cultures are equal and that immigration and religion from a certain culture, or as I see it, an ideology, is not a problem. Just cosily living together setting a few conditions here and there will, in their view, not prove to be an existential threat. I think that Islam, and I differentiate between people and ideology, is not only different but will eventually go at the expense of our freedom, our values, our constitutional slate and everything connected with that. We have to return to a sense of urgency and pursue a policy towards that. If this doesn’t happen, we will live in a country with a different culture, with less freedom and less tolerance. This is my fear and I think it is a legitimate fear’.

Het politieke scenario dat Wilders in zijn antwoord beschrijft houdt in dat:

1. Men moet af van de gedachte (de ziekte van cultureel-relativisme) dat alle culturen gelijk zijn.
2. Er moet niet meer cultureel gerelativeerd worden, hetgeen betekent dat de Nederlandse Joods-Christelijke cultuur -die hij prefereert- de boventoon zal moeten voeren in Nederland (en het westen).
3. Islam vormt een existentiële dreiging voor het westen.
4. Als er niet wordt ingegrepen zal dat gaan ten koste van de vrijheden, de normen en waarden, de grondwettelijke leidraad, en alles gerelateerd aan datgene.
5. De mens en politiek moet terug naar een besef van spoed (mbt belang) en een politiek beleid daarvoor.
6. Indien dat uitblijft, zal men in een land leven met een andere cultuur, met minder vrijheden en minder tolerant.

Wilders’ antwoord -dat meer een betoog is- laat zien dat zijn “gerechtvaardigde vrees” een stap is richting nationalistische radicalisering. Dit onderwerp behandel ik uitvoerig in hoofdstuk Het Politieke Klimaat in Nederland in de sectie Analyse van het Gevaar van Wilders van dit boek.

[2] Mark Elchardus, De Dramademocratie, (Derde druk), Tielt, Belgie, Uitgeverij Lannoo, (2002), pagina 51

[3] Ibid., pp. 88-89

[4] Ibid., p. 51

[5] “De PVV doet het voor Henk en Ingrid”; De Telegraaf; 23 april 2010; http://www.telegraaf.nl/binnenland/6585702/__PVV_doet_het_voor_Henk_en_Ingrid__.html

[6] John. A. Lukacs, Democracy and Populism: Fear & Hatred (New Haven: Yale University Press, 2005), pp. 5-6.

[7] Ronald Wintrobe, Rational Extremism: The Political Economy of Radicalisation, Cambridge, VK, Cambridge University Press, (2006), pagina 191

Uiteraard bleek het vals alarm en werd er niets gevonden. Ik zeg uiteraard, omdat zo langzamerhand wel blijkt  dat bij die bommeldingen en verdachte pakketjes en verdachte treinreizigers er tot dusver altijd sprake is van vals alarm.  Net als bij de met enorm veel bombarie opgepakte Somaliërs, op Kerstavond, waarmee niets, maar dan ook werkelijk niets, aan de hand bleek. Er was geen mens die geloofde dat er iets mis was met de Somaliërs in Rotterdam.  We zijn op dit punt heel snel cynisch geworden.

Wat me verbaast is de stilte hierover. Dat de politie een verdachte situatie onderzoekt, is begrijpelijk. Dat is hun vak. Dat de politieke bazen van de politie-agenten liever vol erin gaan – ‘met gestrekt been’ moet je geloof ik zeggen – dan de regels van de kansberekening toe te passen, begrijp ik ook. Stel je voor dat we met zijn allen niet bang zouden zijn, waar bleef dan nog de politieke steun voor alle repressieve maatregelen die er in de afgelopen jaren genomen zijn om onze digitale post te lezen, onze telefoons af te tappen en ons anderszins in de gaten te houden? Stel je voor dat we in opstand zouden komen tegen het boven ons gestelde gezag, en onze privacy zouden opeisen? En de gelijkberechtiging van iedereen die hier woont, zonder het racial en etnic profiling dat is en wordt ingevoerd?

Dat een trein urenlang moet worden stilgezet naar aanleiding van de hysterische angst van een of andere mevrouw, gaat echter wel heel ver. Hoe vaak gaan we deze (dure!) excercities in nutteloze angsthazerij nog meemaken? Hoe ver moet het gaan voordat de overige passagiers in zo’n trein in opstand komen?

Wanneer tonen we eens enige courage, en leggen we met zijn allen de flauwekul over beveiliging en gevaar, die ons wordt opgedrongen, collectief naast ons neer? We geloven er immers allang niet meer in.  Was er iemand in het politie-apparaat, behalve misschien de plaatselijke diendertjes uit de gemeenten op de Veluwe die dit ongetwijfeld heel opwindend zullen hebben gevonden, die serieus in een dreiging geloofde? Ik weet wel zeker van niet.

Voeren we met zijn allen dus elke keer bij zo’n dreiging alleen nog maar een cynische balletvoorstelling op? Round up the usual suspects… en maak de bevolking bang, want dan blijven ze rustig thuis zitten.

En gaat iemand dit vandaag nog aan de orde stellen, in de kranten?