Het westen moet zich beschermen tegen islamitische invloeden, zeggen nationalisten als Anders Breivik en Geert Wilders. Onze ‘christelijk-humanistische’ traditie zou op het spel staan. Maar is het christendom wel het fundament van onze cultuur? Verlichtingsdenker Kenan Malik betwijfelt het.

Gulden regel
Die trots is misplaatst, vindt Malik. Een voorbeeld: Jezus heeft de gulden regel (‘wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet’) niet uitgevonden. Babylonische en vroeg-Egyptische religieuze codes zinspeelden er al op. Grieken en joden kristalliseerden de regel al uit voordat Jezus op aarde verscheen.

Ook is het geen geheim dat de kerk de verspreiding van verlichte ideeën tegenwerkte. Christelijke geestelijken mochten eeuwenlang als enige lezen en leren. Uiteindelijk herontdekte christelijk Europa in de dertiende eeuw de Griekse ideeën. ‘Dat kwam voornamelijk dankzij de islamitische wereld.’

‘Terwijl Europa zich door de Middeleeuwen worstelde, bloeide in de Arabische landen een intellectuele traditie die net zo briljant was als die van de oude Grieken – en later die van de Renaissance. Dankzij het ontdekken en in Arabisch vertalen van Aristoteles, Plato, Socrates en andere Griekse filosofen begon de gouden eeuw van islamitische kennis.’

Zo maar even wat informatie uit een mooi stuk uit Trouw.

Of het nu gaat om joden en moslims die binnenkort wellicht niet meer ritueel mogen slachten of een pastoor die het verboden is zijn kerkklok in alle vroegte te luiden, gelovigen hebben steeds vaker de indruk in het verdomhoekje van de maatschappij terecht te komen. Dat is een slechte zaak.

Deze opvatting hoorde de Kamercommissie voor binnenlandse zaken gisteren in uiteenlopende bewoordingen aan zich voorbij komen. De commissie hield een hoorzitting waarin ze werd geïnformeerd over de scheiding tussen kerk en staat door verschillende religiedeskundigen, juristen en gelovigen. (‘Al is religie soms ergerlijk, ze verdient bescherming’ – Trouw)

De westerse beschaving is superieur. Zo luidde de kop in de NRC boven de tekst van een lezing van Frits Bolkestein. Geen nieuw standpunt van Frits, maar wie de tekst tot zich neemt, vraagt zich af: weet hij eigenlijk wel waar hij het over heeft?

Column van Marcel Hulspas.

Nou volgens mij is Frits Bolkestein al lang de weg kwijt. Zolang hij nog de ruimte krijgt om dit soort verwarde ideeën te ventileren, zal hij ook bezig blijven. Gewoon negeren lijkt mij het beste.

De christelijke cultuur in Nederland is dood. Klaas Hendrikse moet een ketter genoemd worden, schrijft de invloedrijke baptist Albert Mohler op zijn blog. Nederland is volgens hem een laboratorium voor de vernietiging van het christendom.

Mohler leidt het Southern Baptist Theological Seminary, één van de grootste christelijke onderwijsinstellingen in de Verenigde Staten. Zijn blog is populair bij onder meer evangelicalen en baptisten.

Mohler behoort tot de grotere opiniemakers in protestants Amerika. Het tijdschrift TIME noemde hem acht jaar geleden de meest gezaghebbende evangelicale intellectueel van Amerika. (Bekende Amerikaanse baptist: Nederland sloopt het christendom – Trouw)

En dan worden wij door een haatpruik gewaarschuwd voor de islam? Diezelfde haatpruik die de VS als voorbeeldland ziet? Waar in deze VS een of andere leidende figuur aangeduid wordt als ‘intellectueel’ en over ‘ketters’ spreekt (raar samengaan)? Moet de brandstapel zeker ook maar weer worden ingevoerd? Naast de boekverbrandingsstapel?
Van dit soort achterlijke figuren krijg ik ook angstdromen. Slecht geïnformeerde mensen die alle relativiteit aan de laars lappen en alles in het extreme trekken.
Voor mij gaat geloof van en bij de grote instituties alleen maar over macht, niks welzijn van de mensen, niks goed voor de samenleving, niks begrip en naastenliefde. Hebben, hebben en hebben is het credo, ik alles en zij niks.

Het Noorse drama doet de discussie over verantwoordelijkheid weer oplaaien. Ook orthodoxe christenen liggen in sommige media onder een vergrootglas: hun islamofobie zou excessen als de aanslagen van Breivik in de hand werken. Noorse Joden vrezen voor hun positie vanwege de pro-Israëlische houding van de terrorist.

Godgeleerden Elisa Klapheck en Gerard de Korte van het Theologisch Elftal over de religieuze motieven van Anders Breivik. Moeten religieuze instituties het voortouw nemen om gewelddadige acties zoals in Noorwegen tegen te gaan?

Absoluut, vindt rabbijn Elisa Klapheck. Allereerst dient de Joodse gemeenschap volgens haar duidelijker uit te dragen dat sympathiseren met Israël niet gelijkstaat aan moslimhaat.

Trouw.nl

Het rare is dat niemand bij een christen-fundamentalist denkt aan iemand die niet oordeelt opdat hij/zij niet geoordeeld worde. Iemand die de andere wang toekeert om er ook op geslagen te worden.Iemand die ook zijn of haar mantel geeft als hem of haar het hemd van het lijf wordt gevraagd. Iemand die gevangenen bezoekt, zieken verpleegt, hongerigen voedt, dorstigen laaft, zomaar omdat het zo hoort. Over ‘gij zult niet doden” hoeven we het dan al helemaal niet te hebben.

Nee, men neemt de bijbel pas echt serieus, vinden degenen die “fundamentalisme” als etiket voor zichzelf of anderen kiezen, als je homo’s het leven zuur wilt maken, vrouwen als mindere wezens ziet en zelfs niet “oog om oog tand om tand” redeneert, maar liefst bommentapijten laat uitwerpen door onbemande vliegtuigen op de Vijand. Anders Breivik werd al snel tot christenfundamentalist verklaard, het ongerijmde hiervan hoefde niet uitgelegd: heeft hij niet ongeveer honderd mensen gedood en ongeveer evenveel gewond en tallozen meer voor de rest van hun leven getroffen? Dat moet wel een christen-fundamentalist zijn.

Ik ken mensen die de bijbel zeer serieus nemen. Ze staan om vijf uur ‘s ochtends op om maaltijden uit te delen aan “de armen”. Die hoeven geen inkomenstoets te ondergaan, wie in de rij staat voor de maaltijd is arm, punt. Het voedsel wordt aangeleverd door bevriende winkels – de verloopdatum nadert of is gepasseerd maar het is nog uitstekend eetbaar. Geld van iets overheidachtigs wordt resoluut geweigerd, alleen particulieren mogen doneren. Voor de dakloze die aan de deur komt wordt een onderkomen geleverd of georganiseerd. De mensen die dit doen zijn tegen abortus. Ze zijn ook tegen ieder wapengeweld. Ze nemen het “gij zult niet doden” geheel serieus. Ze wapperen niet met de bijbel maar proberen er naar te leven.
Gek dat niemand denkt aan de Ploegscharenbeweging of de Catholic Worker [Nederlands; in Nederland] als het over fundamentalisme gaat.
Je hebt serieus nemen en serieus nemen.
Wie uit naam van “het christendom” een massamoord pleegt haalt de pers.
Denk er even over na of het klopt als u het hoort, dat “christendom”.

Is Europa wel zo seculier als het zelf denkt? De proef op de som komt nu de islam steeds meer aan invloed wint op het continent, betoogt godsdienstsocioloog José Casanova.

José Casanova is een van ‘s werelds bekendste godsdienst-sociologen. Tijdens zijn studie theologie maakte hij een secularisatieproces door, vertelt hij. “Ik las veel over de ‘dood van God’, dat was toen nogal in de mode, en raakte overtuigd van de zogenoemde secularisatiethese: de stelling dat moderniteit noodzakelijk leidt tot het verdwijnen van religie.”

Maar later vond een soort omgekeerde bekering plaats. “Ik keek om me heen in de wereld en zag dat de zaken véél ingewikkelder lagen.” In tal van publicaties zou hij daarna de secularisatiethese ontkrachten. En met hem vele andere sociologen – de stelling geldt in academische kringen inmiddels als achterhaald.

Lees verder op Trouw.nl

Zelf heb ik beklemtoond, dat we Calvijn wel anachronistisch de tolerantiemaat kunnen nemen, maar vandaag de dag zich veel meer de vraag opdringt welke tolerantie er voor het gedachtengoed van Calvijn te vinden is. Er is een groeiende intolerantie voor alles wat niet spoort met de hedendaagse seculiere tolerantiemaat.

Van der Staaij tovert dus met woorden om te mogen concluderen dat de 21ste tolerantiemaat wel heel erg hypocriet is. Vervolgens ontvlamt hij in een kort maar giftig betoog, dat getuigt van juist die Calvijnse intolerantie die hij zojuist probeerde goed te praten. Hij vervolgt:

Wee je gebeente als je je niet onverkort  houdt aan de drie-eenheid van een strikte scheiding van geloof en staat, een volstrekt gelijke behandeling van mannen en vrouwen, en een rigide gelijkstelling van homo’s en heteroseksuelen. Iedereen, die ervan verdacht wordt aan deze drie heiligverklaarde beginselen te morrelen, krijgt te maken met eigentijdse libertijnse ‘heksenjachten en brandstapels’.

Deze man voelt zich (en zijn fundamentalistische mede-Christenen) geslachtofferd op het altaar der tolerantie, een duivelse hobby waar alle mensen (zoals homo’s en vrouwen) als gelijken worden behandeld. Van der Staaij en zijn mede-christenfundi’s, oftewel poldertaliban, zijn de arme zielen die door de sinistere seculieren worden vervolgd voor hun afwijkende visie, zelfs op de spreekwoordelijke brandstapels worden gegooid door de ongelovige, tolerante honden.

Dat de SGP geen realiteitszin heeft is allang duidelijk voor de meeste Nederlanders. Maar toch is de SGP de enige vooroorlogse partij die nog in de oorspronkelijke vorm bestaat en nu, anno 2011, een erg belangrijke rol gaat spelen in de Nederlandse politiek vanwege hun sleutelrol in de Eerste Kamer (de Senaat). In de ogen van de SGP is iedereen die geen Christen is (bij voorkeur van hun gereformeerde stroming) aanmaakhout voor het hellevuur, laat staan dat ze als volwaardig burger worden gezien. Het is dezelfde SGP voor wie de apartheid in Zuid-Afrika een kwestie was die bij de gratie Gods was onstaan, dus men ondersteunde het apartheidsbewind in Zuid-Afrika en verdedigde het barbaarse regime.

Maar de SGP bestond dus ook al ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Inderdaad, het Calvijnse antisemitisme dat er bij de gelovigen in zat gebakken kwam goed uit toen de broederlijke bezetter van hetzelfde allooi bleek. Sterker nog, de oprichter van de SGP, theoloog en predikant Gerrit Hendrik Kersten, heulde met de Nazi’s in een of andere vorm. Dat werd hem erg kwalijk genomen door de Nederlanders, hetgeen betekende dat hij na de Tweede Wereldoorlog niet meer welkom was in de Tweede Kamer. Ik durf te beweren dat als Kersten niet zo invloedrijk was geweest bij de christenfundi’s, dat hij dan aan een van de hoogste bomen van Nederland was opgehangen vanwege zijn landverraderij.

Kersten had zijn antisemitische gevoelens niet van een vreemde; het was er bij hem met de paplepel ingegoten. In zijn boek Holy Hatred beschrijft de gerenommeerde historicus, professor Robert Michael, wat Calvijn vond van de Joden.

John Calvin, who had rejected the use of force to convert Jews in his early writing, believed that they were collectively guilty of deicide. Calling them “profane dogs,” Jews in Calvin’s mind were the worst of people: ignorant, greedy, impious, ungrateful, rebellious, and criminal. He felt that “the Jews stupidly devour all the riches of the earth with their unrestrained cupidity.” Like other Christian theologians, Calvin considered the Jews as model evildoers. In studying their behavior and fate, Christians could understand the penalties for disobeying God. [2]

Het hoe en wat van antisemitisme onder de gelovigen (onder andere de beschuldiging van deicide) kunt u nalezen in een eerder stuk van mijn hand, De schijnheiligheid van de niet-bestaande Joods-Christelijke traditie. Overigens is de Bijbel waaruit de SGP haar inspiratie put volgens een andere professor, Robert Jenkins, veel gewelddadiger dan de Koran. In een verslag over zijn aankomend boek wordt hij geciteerd:

“Much to my surprise, the Islamic scriptures in the Quran were actually far less bloody and less violent than those in the Bible,” Jenkins says…

“By the standards of the time, which is the 7th century A.D., the laws of war that are laid down by the Quran are actually reasonably humane,” he says. “Then we turn to the Bible, and we actually find something that is for many people a real surprise. There is a specific kind of warfare laid down in the Bible which we can only call genocide.” [3]

Lees het verslag van zijn bevindingen en trek uw conclusies maar. De SGP, zoals kort beschreven in dit stuk, is Nederlands eigen poldertaliban die nu een machtspositie opeist in de politiek, maar in veel opzichten gekker is dan de gekste sharia-imam zich kan indenken. Geert Wilders, met zijn feministische Ingrids en homofiele powervoters, zal aan de poldertaliban een harde dobber hebben. Ook is het absurd dat de meest foute regering in de na-oorlogse Nederlandse politiek nu niet door één maar twee foute partijen wordt gedoogd. In het Engels noemen ze het “strange bedfellows!”, en dat is nog zeer diplomatiek uitgedrukt.

—————————————————————————————————————————————

[1]  Kees van der Staaij, Intolerante Calvijn, 18 maart 2009, Blog, SGP.nl

[2] Holy Hatred, Robert Michael, Holy Hatred, 2006, Palgrave Macmillan, New York, (NY), VS, pagina 106-107.

[3] Barbara Bradley Hagerty, Is The Bible More Violent Than the Quran?, 18 maart 2010, npr.org

U kunt mij volgen op Twitter: @NwLibAmbitie

Volgens theoloog Marcel Poorthuis is er sprake van postmodernisme in het geloof. De kerken lopen leeg, maar tegelijkertijd neemt het aantal spirituele zoekers toe. ‘Spiritualiteit light’ is op dit moment de populairste geloofsrichting. Gister hield Poorthuis zijn inaugurele rede als hoogleraar Interreligieuze dialoog (theologie) aan de Universiteit van Tilburg. Hieronder een samenvatting van zijn oratie.

Tekst: Prof. dr. M. Poorthuis.

In mijn oratie op woensdag 6 april aan de Universiteit van Tilburg pleit ik voor de grote betekenis van de dialoog tussen de godsdiensten. Door twee factoren is die dialoog de laatste jaren buiten beeld geraakt.

Allereerst is er de toenemende secularisatie. Mensen zijn vervreemd van hun eigen religie en kerk, al is er wel degelijk belangstelling voor religie. Er lijkt zelfs sprake van een grote openheid voor allerlei religies, maar die openheid is schijnbaar. Uiteindelijk volgt er niet een engagement met één specifieke religie uit, maar is veeleer de individuele zoektocht het parool. Er wordt een eigen pakket wijsheden wordt samengesteld, zonder oog voor historische verworteling van jodendom, christendom en islam en zonder serieus nemen van de band van gelovigen met die specifieke gemeenschap. Andere religies verschijnen dan ook in deze postmoderne ‘openheid’ niet langer als werkelijk anders. Zo betekent paradoxaal genoeg de postmoderne omgang met religie het einde van de dialoog.

De tweede factor die de dialoog tussen de godsdiensten belemmert is van heel andere orde: namelijk het toenemende fundamentalisme. Dat lijkt tegenstrijdig maar beide factoren zijn een reactie op de toenemende complexiteit van onze samenleving. Het fundamentalisme doortrekt alle religies. Ook het seculiere antireligieuze sentiment kan als fundamentalisme worden betiteld. Fundamentalisme is het tegendeel van dialoog omdat de ander daarin louter als ketter en vijand verschijnt, als absoluut anders zonder enige verwantschap.

Serieuze inzet voor de dialoog is echter de aangewezen weg om spanningen in onze samenleving weg te nemen. Onze samenleving gaat krampachtig om met religie, met name met de islam. Die krampachtigheid geldt voor zowel progressieve als conservatieve groepen. Wil die dialoog slagen dan dienen gelovigen wel hun oude vooroordelen over de ander als ketter en dwalende drastisch te herzien. In de dit jaar te verschijnen studie Van harem tot fitna, tonen ik samen met mijn collega Salemink aan dat het vijandbeeld van de islam (en van het jodendom!) diep in de Nederlandse maatschappij verankerd zat, zelfs toen er geen moslims waren in Nederland. Het zijn nu juist de kerken die zich vanaf de zestiger jaren daarvan hebben losgemaakt en de weg van de dialoog zijn ingeslagen.

In de dialoog gaat het erom de ander te verstaan zoals die zichzelf verstaat. Ook brengt de dialoog een bezinning op de eigen religieuze identiteit met zich mee. Precies dat laatste ontbreekt in al die studierichtingen van godsdienstwetenschap. Daar is juist de eigen identiteit geheel irrelevant. Dat je voor echte wetenschap je eigen identiteit buiten beschouwing moet laten is een 19e eeuws vooroordeel.

Dialoog is dus niet soft en niet iets van het verleden. Voorwaarde voor een goede dialoog is wel dat lastige thema’s niet worden vermeden. Zo dient de kwestie van antisemitisme, zowel onder christenen als onder moslims en onder extreem rechts, hoog op de agenda te staan. Dat is beter dan telkens van moslims te eisen dat zij zich distantiëren van antisemitische uitingen waar zij doorgaans part noch deel aan hebben.
Ook de grove aanvallen op de islam horen besproken te worden in de dialoog tussen de godsdiensten. Het fundamentalisme dat zich in alle religies manifesteert is ook een thema dat in de dialoog mét de ander ter sprake dient te komen en niet slechts in beschouwingen óver de ander.

Daarnaast biedt deze dialoog ook in positieve zin belangrijke bijdragen aan vraagstukken in de samenleving die dieper gaan dan technische kwesties. Ik zie een vijftal essentiële thema’s:

• Aandacht voor een spirituele omgang met het milieu. Zo is voor de omgang met het milieu en met de dieren meer nodig dan technisch vermogen. Jodendom, christendom, islam, boeddhisme en hindoeïsme kunnen bouwstenen voor een nieuwe spiritualiteit van de aarde aandragen. Het besef dat we in één wereld leven is daarbij leidraad en brengt religies nader tot elkaar zonder hun eigenheid te verloochenen.

• Inzet voor de onaantastbaarheid van het menselijk leven. De dialoog tussen de godsdiensten benadrukt centrale waarden zoals heiligheid van het leven van ieder mens als beeld van God.

• Religie en burgerschap. De dialoog tussen de godsdiensten draagt bij tot goed burgerschap van gelovigen van allerlei richtingen. is bovendien van belang voor goed burgerschap. Dat islam en burgerschap niet te combineren zouden zijn is nu juist zo’n maatschappelijk vooroordeel dat alleen maar sterker wordt en zelfs steun ondervindt van zogenaamd academische wetenschap. Die tendens dient krachtig te worden bestreden. Het zijn met name de kerken die hun tientallen jaren ervaring in de dialoog met islam en met jodendom voor de samenleving ten nutte kunnen maken. De samenleving doet er goed aan daarnaar te luisteren.

• Een inclusieve tolerantie, d.w.z. tolerantie die de religie niet uitsluit maar insluit. De moderne tolerantie in een seculiere samenleving gaat dikwijls ten koste van de religie, onder het motto: “we zijn zo tolerant dat we steeds minder toestaan”. De dialoog tussen de godsdiensten draagt bij aan onderlinge tolerantie en respect en is een vorm van goed burgerschap. Het zal blijken dat juist godsdiensten een grote maatschappelijke inzet tonen.

• Herziening van de theologie. Tot slot zal de dialoog tussen de godsdiensten leiden tot een ingrijpende herziening van heel de theologie. Het goede in andere overtuigingen kan niet langer als een bedreiging van de eigen religieuze identiteit worden gezien. Die angst mag plaats maken voor verwondering over zoveel goddelijke wijsheid in variëteiten, als kleuren van de regenboog. De vraag naar waarheid, heil en bestemming van de mens zal door de dialoog geen intolerantie en uitsluiting meer verdragen. Het religieuze antwoord op die vraag zal zo een zegen zijn voor héél de samenleving.

Deze tekst is een bewerking van de oratie van prof. dr. M. Poorthuis (Universiteit van Tilburg) en is met zijn toestemming overgenomen op krapuul.nl.

De islam is ‘agressie op zoek naar een oorzaak’. Minaretten zijn ‘opgestoken middelvingers’ naar het vrije Westen en de stem van Geert Wilders is ‘heel belangrijk’. Dit zegt schrijver Hafid Bouazza deze week in HP/De Tijd. Ook vindt Bouazza dat de bouw van nieuwe moskeeën in Nederland moet worden verboden.
Bouazza, in 1970 geboren in Marokko, vertikt het om aan te haken bij al diegenen die roepen dat het allemaal vanzelf wel goed zal komen met de islam. Zo ziet hij met lede ogen aan hoe multiculti-adepten als Job Cohen en Alexander Pechtold zich door ‘de moslims om de tuin laten leiden’. Ze hebben volgens de schrijver ‘geen idee’ dat de moslims (Bouazza: “Natúúrlijk generaliseer ik”) een dubbele agenda hebben: de steeds verdere verspreiding van de islam. Einddoel: het moment waarop het christendom definitief voor de islam zal buigen. (HP/DeTijd)

Sjongejongejonge tistochallemalwa ogutteguttegut. Wat erg!

Gelukkig kunnen wij Hafid Bouazaa geruststellen; het moment waarop het christendom definitief voor de islam zal buigen zal nog wel eventjes op zich laten wachten. Next!

Afbeelding gejat van weblog sargasso

Is het christendom verdwenen in Het Midden-Oosten? Het antwoord is: nee. Zal het verdwijnen? Ook dit is niet waarschijnlijk. Heeft het christendom het er moeilijk? Ja. In tegenstelling tot post-christelijk (West-)Europa en Noord-Amerika zijn de kerkgenootschappen van de oorspronkelijke christelijke wereld meer dan alleen gemeenschappen van gelovigen. De kerk is niet een gebouw waar je een uurtje per week doorbrengt en de rest van de week trek je je er niets van aan.
Ooit was het in (West-)Europa en in Noord-Amerika ook zo. De slijtage is geleidelijk gegaan. Kierkegaard fulmineerde ca. 1845 al tegen het schijnheilige sleurchristendom van de enkele zondagochtend. Toen was het al aan de gang dus. En was het maar een kwestie van Verlichting…

De zaken even bij hun naam noemen, alstublieft. De voor christelijk poserende, al evenzeer voor “democratisch gekozen” doorgaande heren Bush en Blair hebben een invasie in Irak uit laten voeren. Degenen die bovenop de oliehoudende grond woonden deden er niet toe, of ze soennitisch, sjiietisch, yezidi, zoroastriaans, mandees of christelijk waren (“I thought they were all mooslims” was de diepste wijsheid die wij vernamen).
De ijzeren vuist van het Ba’athregime is weg en rancuneus moorden en vervolgen is aan de orde van de dag. Overigens vluchtten en vluchten de christenen van Irak hoofdzakelijk naar de buurlanden Jordanië en Syrië. Evenals heel wat moslims van diverse denominaties. Sticht een moedwillige chaos en je krijgt wat je wilt – een hobbesiaans moord-en-doodslag waar ironischerwijze alleen een ouderwets-autoritair regime een einde aan zou kunnen maken, zoals de zaken nu staan – en een terugtrekking van de bezetters natuurlijk.

De bijna-verdwijning van christenen uit Palestina is niet het werk van Hamas. “Palestina” – de naam zegt het al, dacht u niet? Het zionistisch kolonialisme wordt ideologisch maar ook materieel gesteund door zich christelijk noemende clubs in West-Europa en Noord-Amerika die het wel goed vinden als “de joden naar huis” gaan, een verhuizing die uiteraard ten koste van de oorspronkelijke bewoners gaat. Of ze nu islamitisch, samaritaans of christelijk zijn.

De Rutenfransen, Spruiten en Bosma’s (“ik vin ut christendom mooi”) gebruiken het christendom als ideologisch wapen terwille van hun strategische (olie-)overwegingen en hun ziekelijke behoefte om tot oorlog op te hitsen. De christenen van het Midden-Oosten zijn niet gediend van en met hun ideologische oprispingen.

————

Het is een pijnlijke waarheid voor de christendommooivinders maar het christendom is geen “product” van Europa. Enkele van de naarste leerstukken zijn ontwikkeld door een Afrikaan, Augustinus – de erfzonde, die nergens in de bijbel genoemd wordt, bijvoorbeeld.

De geschiedenis van het christendom in Afrika voor de komst van de witte, inmiddels van racistisch superioriteitsgevoel voorziene Europeanen, is een interessant, weing bekend verhaal.
Het is ook eenvoudigweg niet bekend hoe het kwam dat het al verdwenen was uit de landen ten westen van Egypte, in Noord-Afrika, voor de komst van de islam. Vermoedelijk heeft het nooit diep gezeten, ondanks (of dankzij?) Augustinus. In het huidige Soedan verdween het oude “eigen” christendom in de veertiende eeuw – en net als in Nigeria dezer dagen ging het hier om strijd om landeigendom in een verwoestijnende omgeving. De moslims wonnen, in Nubië. In Ethiopië en Eritrea heeft het eigen christendom zich tot vandaag gehandhaafd.
Het huidige Angola deed in de zestiende eeuw mee met het Europese gebod de godsdienst van de vorst te volgen (cuius regio eius religio). De koning zag wel wat in het rooms-katholicisme. Dit was niet naar de zin van de slavenhalers (chrstenen mochten niet als slaaf verkocht worden) dus christelijk Angola werd genegeerd als heidens, dat kwam beter uit. (Ook op de Afrikaanse westkust werd niet naar het geloof van de geroofde mensen gevraagd).

Mocht u zich afvragen of er verder nog iets van het oorspronkelijke christendom in Azië buiten het Midden-Oosten (inclusief Iran) over is, dan kan ik u verwijzen naar India en Sri Lanka (waar het samengesmolten is met het geïmporteerde rooms-katholicisme), en dan hebben we het meteen over miljoenen mensen die buiten beeld vallen voor het “christelijke westen”.
De vele christenen in en uit het Midden-Oosten die ik de afgelopen jaren heb mogen spreken stellen dat de beste manier om hen te helpen vanuit West-Europa en Noord-Amerika is dat deze streken zich zelf eens een beetje christelijk toonden.
Maar daar zeg je wat.

Hohohohoho!

Bij haar wordt zo’n afschuwelijk kitschnummer vanzelf een prachtig lied over Kerstavond.
Een fijnzinnige herinnering aan waar het vandaan komt en waar het over gaat.
Maar daar kom ik nog op terug.
Leylat-eid… Kerstavond dus.
(de variaties van letteromzetting zijn talrijk)

Waarom schept het christendom zoveel verwarring? Misschien omdat de mensen die zeggen dat ze het uitdragen zulke zwaar tegenstrijdige signalen afgeven.

Het leven van Jezus kenmerkte zich door armoede, opofferingsgezindheid en puurheid. Waarden die haaks staan op het imago van veel landen met een christelijke oorsprong.

Want zeker de katholieke kerk heeft in dat opzicht toch een probleem met pracht, praal en rijkdom.

Mooi vond ik het eind, daar ga ik eens over nadenken.

Yancey: “Een aantal jaar geleden vertelde een moslim mij: ‘Ik heb de volledige Koran gelezen en nergens kan ik een leidraad ontdekken over hoe moslims moeten leven als minderheid in een maatschappij. Ik heb het complete nieuwe testament gelezen en nergens vind ik een leidraad hoe christenen moeten leven als meerderheid in een maatschappij.’ Hij legt de vinger op het centrale verschil tussen de twee geloven.”

Wanneer een Marokkaans meisje slachtoffer wordt van een Marokkaans ritueel zijn de verbanden met geloof natuurlijk zeer vermeldenswaardig .. en staan de blogs er bol van maar voor Christelijke Urkers en hun angst voor tovenarij lijkt dat niet op te gaan …