Ard van der Steur, volslagen onbekende VVD'er

Nou, gewoon gáán van der Steur, vooral gáán. En wegblijven. Hysterische angst voor de SP zaaien terwijl je zelf gezellig met een stel islamofobe haatgekken regeert, dat doet het soort mensen dat zich waarschijnlijk toch al beter thuisvoelt in delen van Zuid-Amerika, tussen andere socialisme-fobe vrinden van weleer.

Koemans analyseerde de mediaberichten van de laatste twintig jaar, waarin het aantal artikelen over asociaal gedrag op straat explosief is gegroeid. Volgens de wetenschapper zijn de problemen echter niet fors toegenomen en voelen bewoners zich niet geterroriseerd.
(…)
In Nederland wordt in de discussie over straatoverlast vaak verwezen naar problemen met jonge (Marokkaanse) immigranten. Koemans maakte een vergelijking met de situatie in Engeland. In dat land speelt het migratiedebat nauwelijks een rol bij de aanpak van straatterreur.
(…)
Gezien de uitkomsten van het onderzoek ligt invoering van hardere maatregelen niet voor de hand, aldus de wetenschapper.

Kortom, Fortuyn was een hysterische relnicht, Wilders is een racistische haatpruik en een groot deel van de rest der politici opportunistisch meehuilende lafbekken. Maar die conclusie stond niet in het onderzoek, dat is slechts mijn mening.

Volgens klimaatexpert Prof. Dr. Mr. Ir. Richard de Mos (PVV) is dit juist goed, want hiermee komen Noord- en Zuidpool weer in evenwicht en kan alle ozon die uit het Zuidpoolgat wegstroomt door het Noordpoolgat weer naar binnen. Metingen die aantonen dat er van een dergelijke “ozonstroom” absoluut geen sprake is en dat op beide polen het ozongehalte terugloopt, doet hij af als “hysterische paniekzaaierij door de willoze dhimmi-voetsoldaten van de linkse klimaatkerk van aartsleugenaar Al Gore”. Volgens professor de Mos geldt hier de wet van behoud van materieel en “verdwijnt al die ozon heus niet zomaar in het niets.”

Medewekers van de Kerstman hebben inmiddels flinke voorraden factor-50 zonnecrème ingeslagen.

D66-fractieleider Alexander Pechtold beschuldigde de PVV vanavond tijdens het verkiezingsdebat van het creëren van massahysterie op het gebied van immigratie. Pechtold: “van massa-immigratie is al jaren geen sprake. Dat is massahysterie van de PVV.”

Heb ik heeeeeelemaal niks aan toe te voegen!

Het kwalijke van Wilders en trawanten is volgens mij dat zij zich nu verheven voelen boven enige vorm van moderatie. De grote leider/lijder vecht namelijk voor de recht van alle PVV’ers om u en mij te beledigen. En zoals het wel vaker gezegd wordt, is het hek van de dam als men kritiek levert aan de PVV. Zij redeneren dat je ze moeilijk als nazi’s en fascisten kunt neerzetten; zij zijn immers voorstanders van een Joods-Christelijke cultuur, en ze steunen Israël. Bovendien steunen 1.5-2 miljoen mensen de PVV, dus dat kan nooit fout zijn. Maar het is wel degelijk een feit dat de PVV een foute club is.

Hieronder volgt een “helicopter-view” overzicht van het sinistere karakter van de PVV:

1. De PVV is de enige politieke partij naast de nazi’s die een informatiefilm maakte over een geloof. De nazi’s hadden “Der Ewige Jude”, de PVV heeft Fitna. Wilders gebruikt dezelfde methodiek als Hitler, inclusief het “exposeren” van haatverzen. Hitler gebruikte versen uit de Talmoed, Wilders gebruikte verzen uit de Koran. Zie hier mijn diepte-analyse van deze vorm van indoctrinatie.

2. Wilders heeft in 2009 een interview gegeven aan Michael Savage. Naar mijn beste weten wist Wilders dondersgoed dat zijn vriend Savage in een uitbarsting tijdens de uitzending van zijn populaire radioprogramma woedend riep over moslims, “er zijn 1 miljard moslims, vermoord er 100 miljoen, dan blijven er 900 miljoen over”. Zie hier het artikel: Wilders en Savage, de Man die 100 miljoen Moslims wil doden.

3. Wilders hamert keihard over de op handen zijnde islamisering. Maar dit is wat ik noem 3xP: “Puur Populistische Propaganda”. Recente onderzoeken/schattingen hebben namelijk duidelijk aangetoond dat het niet zo’n vaart zal lopen met de islamisering van Europa en het Westen. Zie hier mijn artikel over de cijfermatige mythe van Islamisering, en zie hier een commentaar van collega DarkSkyWise en hier een commentaar van vandyke met relevante (doch ietwat afwijkende) gegevens die overigens aantonen dat de aantallen voor Nederland zelfs lager zijn dan in het door mij aangehaalde onderzoek.

4. Met betrekking tot Wilders’ waarschuwingen voor de gevaren van de Islam kan met stelligheid worden vastgesteld dat zijn retoriek praktisch eender is als die van Hitler. Zie hier een artikel waarin een vergelijking wordt gemaakt tussen de “Verjudung” indoctrinatie en Wilders’ indoctrinatie van Islamisering. en een ander artikel, genaamd “De Gematigde Moslim en Gematigde Jood Problematiek volgens 2 Krijgsheren”.

Voor meer onderzoeks/vergelijkingsmateriaal kunt u kijken bij http://www.krapuul.nl/author/neal-lachman/ en uiteraard bij mijn collega’s, die kunt u vinden in de “about” sectie van deze website. Ook zal ik trachten hieronder een update bij te houden met zeer interessante artikelen van mijn collega’s, zodat u ze allemaal op een plek kunt vinden. Dus kom regelmatig terug naar deze pagina voor updates.

——————————————————————————————————————————————-

In zijn boek, When Men Revolt and Why,[1] heeft de Amerikaanse socioloog en politiek wetenschapper James Chowning Davies de revolutieketen uitvoerig onderzocht en in 10 stadia onderverdeeld.

Stadium 1: Initieel Politieke Vervreemding; Stadium 2: Het onstaan van revolutionaire organisaties; Stadium 3: Revolutionaire aanzoekingen (oproep voor steun); Stadium 4: Revolutionaire samenwerking en partijvorming; Stadium 5 en 6: Geweldloze revolutionaire politiek en het uitbreken van revolutionair geweld; Stadia 7 tot en met 10: De post-geweld (postviolent) stadia van de revolutie.

Stadium 1: Initieel Politieke Vervreemding

Davies beschrijft in dit stadium een vertrek van een persoon uit het politieke systeem, waardoor hij in een fase van terugtrekking of passieve vervreemding (passive alienation) geraakt. Davies begint met een overzicht van vier psychopolitieke verstoringen die onder sommige omstandigheden worden veroorzaakt en waardoor iemand vervreemd kan raken van het politieke proces en landschap:

1. De staat waarin de waarden die op het spel staan elementair of fundamenteel van karakter zijn en/of groot in aantal (economisch, religieus, cultureel, etc.). Deze waarden zijn elementair en gepolitiseerd; en/of
2. De politieke beleidsmakers en hun beleid (polity) worden gezien als wezenlijk incapabel (ondoeltreffend) om betekenisvolle gepolitiseerde waarden te behouden of te creëren; en/of
3. Het individu ziet zichzelf als incapabel (ongeschikt) om te functioneren in het politieke systeem om de veranderingen teweeg te brengen die hij verlangt; maar dat
4. Vroegere en voortgezette socialisatie en dagelijkse levenspatronen positieve identificaties bevestigen en bekrachtigen met de politieke structuur zodat de negatieve evaluaties –zoals bevorderd van 1 tot 3- een fundamenteel conflict of psychopolitieke verstoring teweeg brengt. Dit alles zorgt voor sterke gevoelens van frustraties en agressie.(Davies, p. 115).

Bovendien, stelt Davies, zijn de bovengenoemde verstoringen geassocieerd met aanzienlijke spanning of dreiging. Daar zijn drie redenen voor:

1. Iemands veronderstelde (perceived) negatieve relatie tussen zijn eigen basiswaarden en zijn georganiseerde samenleving is zelf beangstigend (bijvoorbeeld scheidingsangst);
2. Het cognitieve (mentale) conflict of onbalans is zelf dreigend;
3. Enige vrij flotterende angst [free-floating anxiety] (of bezorgdheid) wordt gefixeerd op politiek (de ontwrichting tussen ego en politiek).

Naar mate de band tussen de persoon en de maatschappij verzwakt wordt versterkt de latente woede de gevoelens van frustratie en agressie, zo stelt Davies. Zulke woede resulteert uit het te-beperkte karakter van algemene socialisering wanneer de gesocialiseerde omstandigheden falen.

Davies vervolgt met een overzicht van de omstandigheden leidende naar het ontstaan van tenminste passieve vervreemding in de participantensectoren van een politiek systeem:

1. Een veronderstelde ongerijmdheid tussen aanzienlijke gepolitiseerde waarden en het functioneren en/of structuren en/of richting van de overheid;
2. Een gevoel van persoonlijke politieke vruchteloosheid;
3. Een gevoel van systematische vruchtloosheid;
4. Een syndroom van verwante, gezamenlijke versterkte frustratie, agressie, woede, dreiging en spanning. Onder deze situaties zal een individu waarschijnlijker zijn aandacht en genegenheid voor de overheid en het politieke system in trekken.(Davies, 115)

Davies meent dat de gedragingmanifestaties van terugtrekking diverse vormen hebben:

• individualisatie (individuation), privatisering (privatization);
• verminderde omvang (scope) van getrouwheid (loyalty);
• een gevoel van publieke doelloosheid (purposelessness);
• niet-stemmen (nonvoting);
• vermindering in politieke interacties zoals lidmaatschap en vergaderingen van organisaties) enzovoorts.

Davies stelt hierover, “Such behavior, under conditions of threat and futility, is a recurrent theme in revolutions.” (Davies, 117). Hij concludeert over zijn theorie:

[T]he process by which persons become alienated from a central government, become “available” for, and ultimately become predisposed toward, revolutionary behavior can be represented as a series of identifiable and predictable changes in cognitive patterns. Each pattern or stage in the subprocess of alienation is also associated with a particular perceptual screen through which the world is filtered.

De politieke vervreemding, zoals door Davies beschreven in dit stadium, leidt tot een vorm van individualisme. Mark Elchardus, hoogleraar sociologie bij de Vrije Universiteit Brussel, beschrijft individualisme als “het geloof dat we zelf vrij kiezen en daarin ook nog origineel zijn.”[2] Elchardus vindt het individualisme “ronduit debiliserend”, en stelt in een verdere uitwijding:

[H]et individualisme – het geloof dat individuen effectief kunnen kiezen, los van hun collectieve identiteiten en wars van de bepalende invloed van controlerende instellingen – speelt in het voordeel van partijen die afstand nemen van nevenorganisaties. Die organisaties maken immers onvermijdelijk aanspraak op betrokkenheid en gevoelens van identiteit. Wie zich richtte tot ongebonden individuen en dat deed met een goede mediastrategie of via een opvatting of zorg die door andere partijen werd verwaarloosd, speelde in de symbolische samenleving met terreinvoordeel. Het lijkt plausibel daarin een verklaring te zien voor de electorale verschuivingen die zich hebben voorgedaan. [3]

Als ware Elchardus een ziener uit 2002, zijn analyse van het Belgische politieke landschap en de tendensen aldaar waren ook van toepassing bij de Parlementsverkiezingen van 2010 in Nederland waar de PVV de grote winnaar werd. Haalde deze nieuwe partij in 2006 579.490 stemmen (goed voor 9 zetels), in 2010 haalde zij 1.454.493 stemmen, goed voor 24 zetels, een groei van meer dan 150%.

De waarnemingen van Elchardus illustreren tevens de opkomst van populisten zoals wijlen Pim Fortuyn en de hedendaagse meester-populist, Geert Wilders.

In het hoofdstuk Radicalisatie op Nationaal Niveau in de sectie Analyse van Racistisering en Faszistisering van Wilders’ Achterban van dit boek analyseer ik het fenomeen individualisme uitvoerig.

Stadium 2: Het onstaan van revolutionaire organisaties

Davies is van mening dat de sociale gevolgen of uitkomsten van een politieke terugtrekking als een partijdig stimulans dienen voor de ontwikkeling van een revolutionaire organisatie. (Davies, 118). Davies poseert dat voor mensen in bepaalde sociale rollen, bijvoorbeeld de intellectuelen, de getrachte terugtrekking van aandacht, uitwerking en betrokkenheid van politiek waarschijnlijk niet geheel -of erg-succesvol zal zijn. Dit komt door de aard van hun werk of betrokkenheid in de samenleving en de rol die de media speelt. (Davies, 119). Davies stelt:

[I]f the media constrain one to view the system, creating and reinforcing conflicts, they also constitute an outlet for the behavior motivated. The predominant form of relevant intellectual endeavor is, at first, not revolution but criticism. Governmental activity is evaluated, the cultural norms underlying governmental behavior are questioned. What may begin, as vague malaise becomes intellectualized and hence manifest the potentially politicizable. Through the media (sometimes in special media- once pamphlets, now more often transistor radios) the passively alienated proliferate and “find each other.” This is crucial, for the existence and perception of a critical threshold of passive alienation is the primary precondition of revolutionary organization. (Davies ,120)

Daar Davies dit schreef in 1971 kon hij niet weten wat het effect van het internet zou zijn. Nu, en sinds het begin van de 21^ste eeuw, is het praktisch onmogelijk om afgeschermd te zijn van de effecten van de media. Politici en partijen maken dankbaar gebruik van het publieke karakter van het internet. Davies vervolgt, “The perception of common interests, of similarity, is a functional prerequisite for collective action. On the psychological level this provides reinforcement, the well known “protection of the group.” (Davies, 120)

Verdere randvoorwaarden voor een revolutionaire organisatie zijn onder andere:

1. Een waarneming van de noodzaak van groep-aktie om gezamenlijke doelen te bereiken;
2. Een waarneming van de zelfontplooiing/doeltreffendheid van een bepaalde geprojecteerde organisatie;
3. Tenminste enige compatibiliteit of overeenkomstigheid in persoonlijke stijl onder potentiële leden;
4. Algemeen acceptabele symbolen (of gemeenschappelijke foci), achtergronden, en overtuigingen van waaruit revolutionare symbolen, twistpunten en mythen kunnen worden geconstrueerd). (Davies, 120)

Wanneer aan deze randvoorwaarden wordt voldaan is een revolutionare organisatie zeer waarschijnlijk. Er zijn voorts drie factoren van beslissende aard: leiderschap, strategie, beperkingen opgelegd door het systeem. Davies legt vervolgens uit wat het gevolg is:

[R]evolutionary leadership is likely to come from those who most clearly perceive the need for, and efficacy and existence of, commonality. We may also hypothesize that the most highly motivated and energized (perhaps because most conflictful or dissonant) persons will seek leadership positions. In any case, the styles, symbols, shibboleths, myths and mystique of revolutionary organizations are most often a function of (are forged by) the leadership. (Davies, 120)

De observeringen van Davies in dit stadium formuleren de grondwetten van het populisme, waar onderbuikgevoelens het wel-of-geen succes van een partij bepalen. In het hoofdstuk Populisme: vertoog en praktijk van zijn boek ontleedt Elchardus het wezen van het populistische beest. “Populisme gaat doorgaans gepaard met het verwerpen van de waarden die door de elites of het ‘establishment’ worden voorgehouden.” Dit is uiteraard wat de Nederlandse geïndividualiseerde mens graag ziet. Elchardus formuleert verder:

[H]et populisme beroept zich daarom vaak op ‘boerenverstand’ of ‘gezond verstand’, het spreekt vanuit de buik’ om een meer wetenschappelijk onderbouwde of intellectualistisch ingeklede opinie te trivialiseren. In het algemeen stelt populisme vertrouwen in de opinie van de ‘gewone man’. Die gewone man of vrouw is de maat der dingen. Die houding geeft blijk van een zeer groot vertrouwen in het autonome individu. Dat vertrouwen wordt dan, in variabele mate, verbonden met een anti-establishmenthouding. [4]

Wederom illustreert Elchardus als geen ander de visie van Wilders en de “gewone Nederlander”, die nu in de Nederlandse volksglorie wordt gepersonaliseerd door de bekende Henk en Ingrid van de Partij voor de Vrijheid. De Telegraaf van 23 april (2010) kopte met “PVV doet het voor Henk en Ingrid.” In een populistische sneer, zoals door Elchardus beschreven, stelt Wilders dat Henk en Ingrid mensen zijn die nu door iedereen worden gepakt, ze worden door de politieke elite genegeerd en op een zijspoor gezet. Bovendien pakt Wilders deze mediagelegenheid aan om een subliminale racistische opmerking te maken. Zo rapporteerde de Telegraaf:

Wilders meent dat Henk en Ingrid recht hebben op een veiliger land, een „Nederlands Nederland” en een zorgzaam Nederland.[5]

De soort populisme dat Wilders tentoonstelt is een gevaar voor de samenleving. De Amerikaanse historicus, John A. Lukacs, beschreef het populisme het best:

[M]ajority rule is tempered by the Legal Assurance of the rights of minorities, and of individual men and women. And when this temperance is weak, or unenforced, or unpopular, then democracy is nothing more (or else) than populism. More precisely: then it is national populisme.[6]

Het gevaar dreigt dat de extreme vormen van Wilders’ populisme (en die van zijn achterban) radicaliseert tot een soort van nationalisme.

Professor Ronald Wintrobe van de University of Western Ontario (Canada), beschrijft nationalisme als volgt:

[N]ationalism can be wild because, under some circumstances, it is contagious… Once the fire of ethnic nationalism has been lit, especially when combined with the security dilemma, it can spread uncontrollably and do great damage…[7]

Het etnische nationalisme van Wilders, waar hij de autochtoon en Joods-Christelijke Nederlander prioritiseert en zelfs prefereert boven de allochtoon in het algemeen en de Moslims in het bijzonder, en het feit dat Wilders c.s. de zogenaamde Islamisering van Nederland (en de rest van het Westen) koppelt aan een veiligheidsrisico laat overduidelijk zien dat hij het land aanstuurt op een revolutie

Peter C. Hylarides, freelance journalist, interviewde Wilders in 2007 voor Contemporary Review Company, een Engelse publicatie. Uit het interview:

[I]n a speech in Parliament in September 2007, Mr Wilders had said the Netherlands was in imminent danger. I asked him what could happen if the state of imminent danger passed and his party were not in government.

‘Well, then it doesn’t really matter whether you are in government or not as it will be too late. What I mean to say is that there is a total lack of urgency. The government and the coalition parties are infected with the greatest disease that runs through the Netherlands and Europe at the moment. It is called cultural relativism, the misperception that all cultures are equal and that immigration and religion from a certain culture, or as I see it, an ideology, is not a problem. Just cosily living together setting a few conditions here and there will, in their view, not prove to be an existential threat. I think that Islam, and I differentiate between people and ideology, is not only different but will eventually go at the expense of our freedom, our values, our constitutional slate and everything connected with that. We have to return to a sense of urgency and pursue a policy towards that. If this doesn’t happen, we will live in a country with a different culture, with less freedom and less tolerance. This is my fear and I think it is a legitimate fear’.

Het politieke scenario dat Wilders in zijn antwoord beschrijft houdt in dat:

1. Men moet af van de gedachte (de ziekte van cultureel-relativisme) dat alle culturen gelijk zijn.
2. Er moet niet meer cultureel gerelativeerd worden, hetgeen betekent dat de Nederlandse Joods-Christelijke cultuur -die hij prefereert- de boventoon zal moeten voeren in Nederland (en het westen).
3. Islam vormt een existentiële dreiging voor het westen.
4. Als er niet wordt ingegrepen zal dat gaan ten koste van de vrijheden, de normen en waarden, de grondwettelijke leidraad, en alles gerelateerd aan datgene.
5. De mens en politiek moet terug naar een besef van spoed (mbt belang) en een politiek beleid daarvoor.
6. Indien dat uitblijft, zal men in een land leven met een andere cultuur, met minder vrijheden en minder tolerant.

Wilders’ antwoord -dat meer een betoog is- laat zien dat zijn “gerechtvaardigde vrees” een stap is richting nationalistische radicalisering. Dit onderwerp behandel ik uitvoerig in hoofdstuk Het Politieke Klimaat in Nederland in de sectie Analyse van het Gevaar van Wilders van dit boek.

[2] Mark Elchardus, De Dramademocratie, (Derde druk), Tielt, Belgie, Uitgeverij Lannoo, (2002), pagina 51

[3] Ibid., pp. 88-89

[4] Ibid., p. 51

[5] “De PVV doet het voor Henk en Ingrid”; De Telegraaf; 23 april 2010; http://www.telegraaf.nl/binnenland/6585702/__PVV_doet_het_voor_Henk_en_Ingrid__.html

[6] John. A. Lukacs, Democracy and Populism: Fear & Hatred (New Haven: Yale University Press, 2005), pp. 5-6.

[7] Ronald Wintrobe, Rational Extremism: The Political Economy of Radicalisation, Cambridge, VK, Cambridge University Press, (2006), pagina 191

Uiteraard bleek het vals alarm en werd er niets gevonden. Ik zeg uiteraard, omdat zo langzamerhand wel blijkt  dat bij die bommeldingen en verdachte pakketjes en verdachte treinreizigers er tot dusver altijd sprake is van vals alarm.  Net als bij de met enorm veel bombarie opgepakte Somaliërs, op Kerstavond, waarmee niets, maar dan ook werkelijk niets, aan de hand bleek. Er was geen mens die geloofde dat er iets mis was met de Somaliërs in Rotterdam.  We zijn op dit punt heel snel cynisch geworden.

Wat me verbaast is de stilte hierover. Dat de politie een verdachte situatie onderzoekt, is begrijpelijk. Dat is hun vak. Dat de politieke bazen van de politie-agenten liever vol erin gaan – ‘met gestrekt been’ moet je geloof ik zeggen – dan de regels van de kansberekening toe te passen, begrijp ik ook. Stel je voor dat we met zijn allen niet bang zouden zijn, waar bleef dan nog de politieke steun voor alle repressieve maatregelen die er in de afgelopen jaren genomen zijn om onze digitale post te lezen, onze telefoons af te tappen en ons anderszins in de gaten te houden? Stel je voor dat we in opstand zouden komen tegen het boven ons gestelde gezag, en onze privacy zouden opeisen? En de gelijkberechtiging van iedereen die hier woont, zonder het racial en etnic profiling dat is en wordt ingevoerd?

Dat een trein urenlang moet worden stilgezet naar aanleiding van de hysterische angst van een of andere mevrouw, gaat echter wel heel ver. Hoe vaak gaan we deze (dure!) excercities in nutteloze angsthazerij nog meemaken? Hoe ver moet het gaan voordat de overige passagiers in zo’n trein in opstand komen?

Wanneer tonen we eens enige courage, en leggen we met zijn allen de flauwekul over beveiliging en gevaar, die ons wordt opgedrongen, collectief naast ons neer? We geloven er immers allang niet meer in.  Was er iemand in het politie-apparaat, behalve misschien de plaatselijke diendertjes uit de gemeenten op de Veluwe die dit ongetwijfeld heel opwindend zullen hebben gevonden, die serieus in een dreiging geloofde? Ik weet wel zeker van niet.

Voeren we met zijn allen dus elke keer bij zo’n dreiging alleen nog maar een cynische balletvoorstelling op? Round up the usual suspects… en maak de bevolking bang, want dan blijven ze rustig thuis zitten.

En gaat iemand dit vandaag nog aan de orde stellen, in de kranten?

Het politiek bestel in Nederland is in rep en roer; de media lijkt wel een schoothond van Wilders, de achterban lijkt het niets te schelen dat een groot gedeelte van de PVV-fractieleden niet deugen. In tegendeel, er is een kans dat de PVV alsmaar groter wordt. De grote vraag blijft: hoe is het mogelijk dat een foute partij als de PVV op zoveel steun kan rekenen.

In een poging om oorzaken van revoluties te verklaren refereert de Amerikaanse socioloog James Chowning Davies in zijn boek When Men Revolt and Why naar de behoeftehiërarchie van de vermaarde klinisch psycholoog Abraham Maslow:

People who are momentarily hungry will join food riots, as in France 1789. People who feel socially isolated will join revolutionary movements, as did Hitler when he became a Nazi and drew social rejects (and many others) to the movement that became his own. People whose equal dignity has been denied will become rebellious once they have become fairly well fed and somewhat socially integrated, like relatively well-off blacks in America in the 1960s or Indians in British India in the 1920s. People who are insecure in the satisfaction of their physical, social-affectional, or dignity needs form the dry tinder of revolutions. And people whose supply of food, social acceptance, and equal dignity are all quite secure will join revolutions when their career expectations are frustrated- as did many landowners in France in 1789 and Russia in 1905 when the bourgeoisie began to displace them from their accustomed power and prestige- and as did Lenin, the lawyer whose career prospects were destroyed within a few years after his brother was executed as a plotter against the tsar. And as do American college students in the 1960s, when faced not with a challenging career, but with military duty in a conflict in Southeast Asia…[1]

Wilders is de juiste man met de juiste boodschap op de juiste plaats en de juiste tijd bij het foutste publiek in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog, maar hij vaart er wel bij. Hij is nu de baas van zijn eigen partij. Hij is de Führer, of zoals ik hem noem, de Überrevolutionair.

In dit hoofdstuk ga ik dieper in op mijn hypothese dat Wilders aan de zogenaamde Überrevolutionairensyndroom, net als Pim Fortuyn maar ook Mao Zedong en vooral Adolf Hitler daaraan leden (in verschillende gradaties). Aangezien mijn constateringen van dit syndroom momenteel geen wetenschappelijke basis heeft zal ik voor het eerst, stapsgewijs aantonen –met behulp van wetenschappelijke psychologiediagnostiek- dat Wilders daadwerkelijk aan het Überrevolutionairensyndroom lijdt.

Wilders is een Überrevolutionair zoals er maar weinigen zijn geweest. Hij heeft op 17-jarige leeftijd een diep-emotionele ervaring gehad, maar in plaats van spiritueel-emotionele beroeringen blijkt hij betreurenswaardige en traumatische ervaringen te hebben opgedaan waarvan de littekens op zijn ziel soms verwoord worden door zijn keiharde en kwetsende uitspraken jegens de ‘uit’-groep (Moslims en de Islam).

In een interview in de Israëlische publicatie Yedioth Ahronoth wordt Wilders’ geciteerd over zijn  traumatische ervaringen in Israel als 17-jarige jongeman:

His love affair with Israel began at the age of 17, when he arrived in the Holy Land as a volunteer for one year. “I really enjoyed myself, and not just because of the beautiful Israeli women,” he recalls. “I was not politically active at the time. I worked in tourism in Eilat, in a bread factory in Jerusalem, in Moshav Tomer in the Jordan Valley.

“I also experienced periods of tension. The border with Jordan was not very safe at the time. We had to go down to bomb shelters because of terrorist infiltrations. We saw IDF choppers arriving. As a person who came from the south of Holland and visited Amsterdam only a few times, these experiences left a great impression on me.”[2]

Willard Gaylin, professor psychiatrie bij Columbia University (New York, VS),  stelt in zijn boek Hatred: The Psychological Descend into Violence dat Sigmund Freud door zijn uitvinding van de term cq. diagnose “geestesziekte” oftewel “psychische aandoening” –als ziekte van de psyche, het onderscheiden van hersenaandoeningen- en is zijn stelling dat psychische aandoeningen ook bij “normale” mensen voorkomen een grote sprong voortwaarts veroorzaakte waardoor men realiseerde dat het psychische conflict alle mensen beïnvloed, en niet alleen de “abnormale”.

Gaylin legt uit:

The apparently crazy aspects of mental illness are only crazy when examined superficially. When exposed to dynamic evaluation, their purposes are exposed. The crazy behavior of suicide bombers can also be analyzed and demystified. By extension, we can use the same dynamic explanations used in mental illness to better understand the social phenomena of prejudice, bigotry, and hatred, all of which have psychological roots…[3]

Gaylin somt daarna de welbekende symptomen van paranoia op: achterdocht, wantrouwen, zich snel niet gewaardeerd, bedrogen en verraden te voelen. Bovenal, stelt Gaylin,

The paranoid delusion- I am the agent of God; I am God- is one of the strangest of all symptoms, but one that is particularly useful in understanding the process of hatred.[4]

Wilders heeft een zeer diepe en persoonlijke band met Israël; hij is op internationaal niveau de zelfbenoemde politieke vertegenwoordiger en zegsman van Israël- hij is Israël. Zo stelt Wilders tijdens een interview in november 2010 met Yedioth Ahronoth, de Israëlische krant:

“I’m very pleased that Israel is the only country mentioned in the agreement as a country which we must invest in more,” he says. “We are the State of Israel’s best friends and support it in any way possible.” [5]

Wilders refereert hiermee naar de speciale positie die hij voor Israël, in zijn functie als Nederlands parlementariër en vertegenwoordiger van Israël, in het gedoogakkoord heeft kunnen verwerven. Maar daar laat Wilders het niet bij. Geheel in de trend van de paranoïde waan, zoals Gaylin het zo effectief verwoordde, verklaart Wilders in niet mis te verstane termen:

“The Palestinians believe – and this is the nature of Islam – that Israel is their country and that they are fighting the non-Muslims in the West through it. The struggle against Israel is a struggle against us. We are Israel.”

In het afgelopen decennium was de internationale media en het publiek getuige van Wilders’ paranoïde waan, zijn internationale missie tegen de grote vijand Islam, en zijn paranoïde haat voor de Koran, geheel naar Gaylins diagnose, die vervolgt:

It is so “crazy.” At cursory examination it seems to offer no relief for the patient. Some paranoids express grandiose ideas that conform to the idea of a symptom as a coping mechanism. Grandiosity is an attempt to relieve humiliation, but how does one explain the delusions of persecution- enemy aliens are beaming hateful accusations into my brain- that dominate the world of other paranoiacs and cause them abject misery? What purpose does this serve? How is paranoia a reparative maneuver, misguided or otherwise?[6]

Wilders’ megalomanie (grootheidswaan) is geschoeid op een grenzeloze leest; hij heeft internationale ambities. Met zijn Geert Wilders International Freedom Alliance (GWIFA), is in 2010 een wereldwijde beweging op touw gezet; de GWIFA zal eerst beginnen in Canada, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk, dan volgt de rest van het westen. De politieke agenda van Wilders heeft in het algemeen te maken met Moslims en in het bijzonder met de Islam. Dat hij een brede politieke agenda heeft, zoals zijn volgelingen dat claimen, is gewoonweg een leugen en simpelweg te weerleggen met woorden van Wilders zelf zoals hij die uitsprak in de GWIFA promotiefilm om de mission statement van deze vrijheidsalliantie toe te lichten.

Defend freedom and stop Islam. Het verdedigen van onze vrijheid en stoppen van de Islam in de westerse wereld… Het is namelijk niet alleen een Nederlands probleem dat onze vrijheid wordt beknopt en dat de Islam oprukt, het is een probleem van het hele vrije westen…

In zijn boek legt Gaylin tevens uit dat in een competitieve samenleving altijd wel bronnen van spanning en onzekerheid zullen zijn die er toe kunnen leiden dat iemand bij tijd en wijle paranoïde is, maar sommige mensen zijn dit altijd, in de raarste situaties. Dit zijn de mensen die kunnen worden gecategoriseerd als lijdende aan een paranoïde persoonlijkheid.[7] Om de paranoïde persoonlijkheid te karakteriseren benoemt Gaylin de vrijwel altijd voorkomende persoonlijkheidseigenschappen: negativisme, achterdochtigheid, chronische kwaadheid, zelfreferentialiteit, narcisme en paranoïde verschuiving of “projectie”. Om de doctrine, de psychologie en persoonlijkheid van Wilders te doorgronden zijn al deze eigenschappen uitvoerig geanalyseerd in dit hoofdstuk.

Vooropgesteld moet worden dat Wilders een uitermate complex fenomeen is die vanwege de vrijheidsbeperkende situatie waarin hij verkeert te allen tijde in een geënsceneerd milieu optreedt. Zelfs in een zodanig gepolijste opzet komt hij bij de meeste mensen over als tegendraads, vechtlustig, paniekzaaiend; kortom als een radicaal enfant terrible. De Wilders die wij kennen uit interviews en televisiebeelden zal ongetwijfeld in de realiteit van het dagelijkse leven stukken rauwer en veel minder gepolijst zijn.

Megalomane Narcistische Paranoide Waanstoornis

Vooraleer wordt aangevangen met een diepteanalyse van Wilders’ persoonlijkheidseigenschappen geef ik een overzicht van zijn megalomanie op basis van de acht diagnostiekcriteria van narcistische persoonlijkheidsstoornis met megalomanie, ontwikkeld door John G. Gunderson, Elsa. Ronningstam en A. Bodkin.[8] Volgens onderzoek is veelal gebleken dat mensen die aan deze vorm van paranoïde waan leiden grote behoefte hebben aan bewondering, een gebrek aan inlevingsgevoel hebben wat in verschillende situaties voorkomt, en meestal al in de adolescente leeftijd begint.

In een gespecialiseerde studie met 24 patiënten met narcistische persoonlijkheidstoornissen en 16 patiënten met antisociale persoonlijkheidsstoornissen die op 33 eigenschappen werden onderzocht stellen Gunderson en Ronnigstam:

This study shows that the characteristics that relate to patients’ intrapsychic life identify both similarities and differences. These similarities include the fact that both diagnostic groups were occupied by grandiose fantasies, for   instance, of being very successful, powerful, brilliant, rich, etc…[9]

Dat Wilders zich volgens de meerderheid van de Nederlanders asociaal heeft gedragen (bijvoorbeeld in de Tweede Kamer tijdens debatten) is alom bekend. Elders zal ik hier dieper op ingaan. Ik wilde met het voorafgaande in dit hoofdstuk alvast een voorproefje geven van de diagnoses van een Überrevolutionair met een narcistische, megalomane paranoïde waanstoornis die zich hoogstwaarschijnlijk bij een angstaanjagend gezelschap kan voegen (bijvoorbeeld Hitler en Pol Pot), indien hij de macht krijgt.

Er is sprake van narcistische megalomane persoonlijkheidsstoornis indien een persoon wordt gediagnosticeerd met behulp van vijf of meer van deze criteriastandaarden:[10]

Standaard 1: Exaggeration: de persoon overdrijft zijn gaven, bekwaamheid en prestaties op onrealistische wijze;

Standaard 2: Belief in invulnerability: de persoon denkt dat hij onkwetsbaar is

Standaard 3: Grandiose fantasies: de persoon is geobsedeerd door grandioze fantasieën over erg succesvol, rijk, briljant en machtig zijn;

Standaard 4: Belief in not needing others: de persoon gelooft dat hij geen andere mensen (of hun assistentie/hulp) nodig heeft;

Standaard 5: Uniqueness: de persoon denkt dat hij, in vergelijking met andere mensen, uniek en uitzonderlijk is;

Standaard 6: Superiority: de persoon vindt zichzelf in het algemeen superieur aan andere mensen en verwacht ook als zodanig te worden beschouwd/behandeld;

Standaard 7: Self-centered/referential: de persoon denkt dat alles om hem draait, hij verwacht bijzondere/voorkeursbehandeling, en hij wil dat anderen zich aanpassen aan zijn onredelijke eisen of onderwerpen aan zijn ideeën.

Standaard 8: Boastful/pretentious:  de persoon is opschepperig, heeft grote behoefte aan bewondering en aandacht, en hij wil gevreesd en berucht zijn.

Standaard 9: Needs admiring attention: de persoon heeft behoeft aan veel aandacht, bewondering en adoratie.

Nu dat de standaarden van classificatie in beknopte vorm bekend zijn, zal ik een uitgebreide analyse van elke standaard aanleveren op basis van mijn onderzoek naar Wilders’ eigen en media profilering in de loop der tijd, zowel in de media als in de Tweede Kamer. Het zal politiek volgend Nederland niet zijn ontgaan dat Wilders door de jaren heen is geradicaliseerd- waarvan ik elders ook een analyse geef. Ook over de hypothese van de wel-of-niet narcistische megalomane paranoïde waanstoornis van Wilders valt het een en ander uit te leggen, hetgeen ik beantwoord met een citaat uit het boek Narcissism: a New Theory van psychoanalyst Neville Symington:

A person governed by inner currents of narcissism always tries to conceal it. Narcissism never stands nakedly in the open. This is another difference between selfishness and self-centredness. People are quite often openly, unashamedly selfish, but self-centredness is always hidden. Narcissism always has to be flushed out. Paradoxically, when it is flushed out, its structure is changed in the act. When people begin to grasp the narcissistic elements in themselves, these elements will already be losing their hold…

When narcissism is flushed out, what do we see? What are we looking for? Where do we expect to find it? We are looking for a mentality. It is enormously important to grasp this. A mentality is one’s mental attitude to both inner and outer events. One’s mental attitude to an event constitutes an essential aspect of the event itself. People might say, “You cam’t change the facts of your history”. That is not true- you can. The facts of people’s histories change as a result of a changed mentality. It is like a chemist changing a compound by adding an ingredient or removing one.

It is difficult to find the mentality because it is hidden. The place where it is hidden is in the web of an individual’s relationships both within and without. The confusion between inner and outer is one of the ways in which the narcissistic aspect hides itself. For instance, I am sorry for myself, but instead of perceiving it in relation to myself I locate it in another, or others, so that it looks as if it is outside. I may devote a large part of my life to others for whom I feel sorry. In this way narcissism can masquerade as self-sacrifice and devotion. (It is interesting to ask whether the nature of the motivation affects the act itself. The pragmatist will say that as long as the job is done, it does not make any difference what has motivated the doer.)[11]

Vooral de laatste alinea van de bovenstaande paragraaf is onderhevig aan verdere inspectie vanwege het feit dat ware het alsof Symington Wilders aan het beschrijven was: de megalomane, narcistische politicus met zijn spookbeelden van een geweldadige, wereldveroverende Islam, en zijn internationale strijd daartegen. Deze zaken komen elders in dit hoofdstuk aan bod.

Standaard 1: Overdrijving

De persoon overdrijft zijn gaven, bekwaamheid en prestaties op onrealistische wijze

Overdrijving: gaven/bekwaamheid

In 2009 werd bekend dat Paul Wilders, de oudere broer van Geert Wilders, diverse ontboezemingen had gedaan op het internet. Zo melde Vrij Nederland dat de oudere broer de jongere een ‘xenofoob’ en een ‘nieuwe Janmaat’ noemt die ‘tactisch’ appeleert aan angst en deze willens en wetens oproept en daarbij mikt op de kwalijkste onderbuikgevoelens van de kiesgerechtigde gemeenschap (bepaald niet onbekend in onze vrij recente geschiedenis…)’. Zijn advies: ‘Stem niet op mijn broertje cq PVV.” Paul Wilders vermoedde tevens een “gebrek aan inzicht en intellectuele bagage”.[12]

Deze beschuldigingen kwamen van een man die Wilders dus tientallen jaren van dichtbij heeft gezien en bijna als geen ander kent. Dit posteur-achtige beeld van Wilders wordt nader verklaard door een vergelijking met de zogenaamde “cerebrale narcist” zoals geformuleerd door Samuel Vaknin in zijn boek Malignant Self Love: Narcissism Revisited:

The cerebral narcissist is a know-it-all, haughty and intelligent “computer”. He uses his awesome intellect, or knowledge (real or pretended) to secure adoration, adulation and admiration… The cerebral narcissist is often celibate (even when he has a girlfriend or a spouse). He prefers pornography and sexual autostimulation to the real thing. The cerebral narcissist is sometimes a latent (hidden, not yet outed) homosexual.[13]

Over het laatste gedeelte van Vaknin’s theorie (wat betreft latente homoseksualiteit) zijn de meningen aangaande Wilders verdeeld en voor dit onderwerp niet ter zake doende. Overigens is wel bekend dat Wilders zijn vrouw in 2005 al te weinig zag (Prive) en nu amper (Parool, 15 maart 2010).[14] Wat van groter belang is om de zogenaamde intellectuele hoogstandjes en onbenaderbare gaven van Wilders nader te analyseren.

De rode draad door Wilders’ politieke carrière is ongetwijfeld zijn strijd tegen de Islam. Omdat hij zowel (stukken van) Hitlers Mein Kampf en de Koran heeft gelezen en bestudeert, en omdat hij bijval meent te vinden in uitspraken van Churchill, voelt hij zich geroepen om de wereld te verzekeren dat de Koran erger is dan Mein Kampf en te waarschuwen voor het dreigend gevaar van de Islam. Maar nergens blijkt dat Wilders daadwerkelijk diepte- laat staan deskundig- onderzoek heeft gedaan naar beiden boeken. Hij is vaker dan eens met een mond vol tanden komen te staan wanneer journalisten hem testen.

Tijdens een interview met Der Spiegel vraagt de interviewer Wilders op een gegeven moment over immigranten en de Koran, die Wilders wil verbieden. Wilders antwoord kordaat en sarcastisch:

Mein Kampf is banned in our country. But the Koran is worse in terms of inciting hatred and violence. If my left-wing friends were consistent, the Koran would have to be banned.

De journalist ziet zijn kans schoon om een toepasselijk haatvers te citeren:

Are you familiar with this quote from the Prophet? “But these enemies of mine, who did not want me to be their king, bring them here and slay them before me”?

Wilders weet, uiteraard, dat dit een haatvers van de hoogste orde is en beweert bevestigend, “I have read many such passages.”

De journalist verklapt daarop, “The Prophet cited in this case was Jesus, from Luke, Chapter 19, Verse 27.”

De journalist had Wilders op het verkeerde been gezet door Jezus niet bij naam maar als “the prophet” aan te duiden, een titel dat praktisch nimmer voor Jezus wordt gebruikt doch met overtuiging door Moslims voor Mohammad wordt gebruikt omdat zij hem zelden bij de naam noemen. Wilders dacht dus dat de journalist een van de verzen van de Koran oplas, vandaar de bevestiging. Hij is namelijk de deskundige die beweert dat de Koran zoveel haatverzen bevat dat het veel erger is dan Mein Kampf. Volgens Wilders is het Nieuwe Testament zeer vredelievend en hij zou dus nooit gezegd hebben dat hij daarin veel van zulke passages heeft gelezen. Dit is maar een voorbeeld van het gebrek aan inhoudelijke- en feitenkennis, om van grove onnozelheid maar niet te spreken.

Verwijzend naar de machtspositie die Wilders heeft kunnen bedingen bij Mark Rutte en Maxime Verhagen in het gedoogakkoord (in dit specifieke geval het tegenhouden van EU-uitbreiding) somt de Der Spiegel journalist op wat de narcistische megalomanie van Wilders in zijn politieke beleidsvoering blootlegt:

That is something that never existed before Geert Wilders arrived: a one-man party that has a say in the fortunes of an EU member state. You are the only member, the party chairman, parliamentary floor leader, chief ideologist and treasurer of the Freedom Party (PVV), which you founded.

Overdrijving: prestatie

Tijdens hetzelfde interview wordt Wilders gewezen op het feit dat hij -ondanks dat hij een van de meest verachte politici in Europa is- in realiteit volop geniet wanneer zijn argumenten tumult veroorzaken. Wilders ziet zijn kans schoon om de Duitse bondskanselier Angela Merkel, de grootste politieke baas van de grootste economie in Europa (en 3^de grootste ter wereld) in zijn schaduw te zetten:

People love or hate me; there is no gray area. My party and I are a threat to the political elite in many countries. But they will not stop us. Take a look at German Chancellor Angela Merkel who is now trying to create a copy.[15]

De interviewer viel hoogstwaarschijnlijk bijna van zijn stoel, getuige zijn volgende vraag, “A copy of your policies as you have just maintained, in all seriousness?” Doch, Wilders weet van geen ophouden. Hij houdt een kort maar bondig betoog:

Merkel is afraid — because there are opinion polls which show that a charismatic figure, if one were to emerge in Germany as I have done in the Netherlands, could count on 20 percent of the vote…[16]

Zoals het een echte narcist –zonder een greintje respect voor een tegenstander en met neerbuigendheid- betaamt, noemt hij een dame van het Duitse politieke etablissement een bangerd, om daarna een verwijzing te maken naar zijn eigen charismatische persoonlijkheid. Overigens is het geen flauwe angst maar een solide politieke strategie van Merkel om stemmen proberen weg te halen bij enige toekomstige concurrenten. Maar zulke logica ontbreekt bij Wilders, dankzij zijn narcistische megalomanie.

NOOT: Dit artikel is onderdeel van mijn binnenkort te publiceren boek, Wilders’ Kampf, die ik schrijf met de zegen en advies van diverse specialisten. Het bovenstaande is een uitreksel van een van de hoofdstukken, en op sommige plaatsen is er geknipt en gesnoeid om dit artikel beneden de 4.000 woorden te laten komen. Zoals bekend is van de acht standaarden maar 1 standaard in het bovenstaande behandeld. In overleg met de Krapuul.nl redactie volgen wellicht andere artikelen waarin de andere standaarden en onderwerpen worden behandel.

Ik zou het ook interessant vinden als reageerders zelf met diagnoses voor Wilders komen en/of aanvullende informatie verschaffen.

[1] James Chowning Davies, When Men Revolt and Why, 2de Editie 1997, New Brunswick, NJ (VS), Transaction Publishers, 1971, pagina 8.

[2] Eldad Beck, “Geert Wilders: Israel is Fighting Our War”, Yedioth Ahronoth, 30 November 2010, http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3991733,00.html

[3] Williard Gaylin, Hatred: The Psychological Descent into Violence, New York, PublicAffairs/Perseus Book Group, 2003, p. 103

[4] Gaylin, Hatred: The Psychological Descent into Violence, p. 107

[5] Eldad Beck, “Geert Wilders: Israel is Fighting Our War”

[6] Gaylin, op. cit., p. 108.

[7] Ibid. p. 110

[8] John G. Gunderson, Elsa Ronningstam , A. Bodkin, The diagnostic interview for narcissistic patients Archives of General Psychiatry, (1990), pp. 47, 676-680.

[9] John G. Gunderson, MD, Elsa Ronningstam, Phd., Differentiating Narcissistic and Antisocial Personality Disorders, (2001), (Jouran of Personality Disorders, 15(2), 103-109, The Guildford Press.

[10] Ibid

[11] Neville Symington, Narcissism: a New Theory, 5^th impr. 1998, Londen, VK, H. Karnac (Books) Ltd., 1993, p. 62.

[12] Robert van der Griend, “Een raadsel voor de familie”, Vrij Nederland; 14 november 2009, http://www.vn.nl/Dossiers/Meer-dossiers/Wilders-en-de-PVV/Artikel-Wilders/Een-raadsel-voor-de-familie-1.htm

[13] Samuel Vaknin, Malignant Self Love: Narcissism Revisited, 2003, Skopje, Macedonie, 1991, p. 94

[14] Wilders leeft voor zijn werk, Parool.nl, 15 maart 2010  http://www.parool.nl/parool/nl/224/BINNENLAND/article/detail/284107/2010/03/15/Wilders-leeft-voor-zijn-werk.dhtml

[15] “Merkel is Afraid”; Der Spiegel; 9 november 2010;  http://www.spiegel.de/international/europe/0,1518,727978,00.html

[16] Ibid

De Balie organiseerde afgelopen zondag een debat met de vraag ‘Is de islam gevaarlijk? Het debat werd georganiseerd naar aanleiding van het verschijnen van een boek dat volgens de auteurs door verschillende uitgevers was geweigerd omdat ze het niet durfden. Het debat werd beveiligd, de beoogde voorzitter trok zich terug omdat hij bedreigd werd en halverwege het debat twitterde de aanwezige Ehsan Jami: “Het wordt erg heet in de zaal. Moslims in de zaal beginnen te schreeuwen en de boel [te] verstieren [versjteren]”. Jami, tegenwoordig beleidsmedewerker van de PVV, is één van de 30 auteurs die aan het boek De Islam, kritische essays over een politieke religie, heeft meegewerkt.

Om een antwoord te geven op de vraag of de islam gevaarlijk is, had De Balie één dame (historica Machteld Allan) en vier heren uitgenodigd: oud-eurocommissaris Frits Bolkestein, NRC journalist Sjoerd de Jong, historicus Rob Hartmans, en publicist Wim van Rooy. Deze laatste is samen met zijn zoon Sam de samensteller van het boek. Opvallend afwezig in het panel was iemand met een islamitische achtergrond. 

Benno Barnard
Aanvankelijk was Benno Barnard gevraagd of hij voorzitter van het debat wilde zijn. Je kunt je afvragen of daar inhoudelijke of publicitaire redenen voor waren. Voorzover ik kan achterhalen staat dichter en essayist Barnard niet bekend als een fameus debatleider. Wel kwam hij dit jaar in het nieuws omdat een lezing die hij gaf ruw werd verstoord door Sharia4belgium en hij  bedreigd zou worden.

Barnard vragen als debatleider leek dus waarschijnlijk vooral bedoeld als publiciteitsstunt. Een geslaagde stunt, want na een hijgerig bericht in De Telegraaf over zware bewaking van het debat, trok Barnard zich terug, werd er uitgebreid bericht over het debat en was het binnen de kortste keren uitverkocht. Bingo!

In de zaal zaten voornamelijk autochtone 50 plussers . Blogger Keesje Madura herkende veel aanwezigen en twitterde dat de finefleur van islambashend Nederland aanwezig was. Naar schatting waren er ongeveer 15 moslims in de zaal.

Het debat zelf liep uit op een teleurstelling.  De discussie werd uitermate zwak geleid door Marcel van den Boogert van het Nexus instituut en verliep bijzonder rommelig.

Bolkestein
VVD’er Bolkestein mocht de aftrap geven en hij verklaarde onder andere dat de islam niet onveranderlijk is. De religie had ook bloeiperioden gekend, al eindigde de laatste bloeiperiode volgens hem wel al lang geleden: met het overlijden van de filosoof Averroes in de 12^e eeuw. Bolkestein zei verder geen ‘essentialist’ te zijn. Hij vond het zinniger over het gedrag van moslims te hebben dan over de kern van de islam.

Islamisering van Amsterdam
Historicus Hartmans refereerde vervolgens aan een blog op Republiek Allochtonie en confronteerde Bolkestein  met zijn uitspraak in 2005 dat Amsterdam binnen 10 jaar een islamitische meerderheid zou hebben en een islamitische burgemeester.  Hartmans wees Bolkestein er fijntjes op dat volgens de Amsterdamse Burgermonitor het aantal volwassenen dat zich met de islam verwant voelt al jaren rond de 12% schommelt en er van een toename voorlopig dus amper sprake is. Bolkestein weigerde deze cijfers te geloven. Bovendien was er volgens hem niet eens een moslimburgemeester nodig geweest om het de Amsterdamse moslims naar de zin te maken: daar had Job Cohen ook al zijn best voor gedaan.

Godwins
Vervolgens kwam publicist Wim van Rooy aan het woord. Deze blijkt zich graag van Godwins te bedienen (zie bijvoorbeeld het artikel Islam is facisme) en haalde er dan ook tijdens het debat al snel de Tweede Wereldoorlog bij. Van Rooy verkondigde dat moslims, ook al vormen ze nu een minderheid, toch gevaarlijk blijven. In Duitsland waren in 1936 immers ook nog maar weinig nazi’s, maar het waren er genoeg om Europa in een oorlog te storten.

NRC-journalist Sjoerd de Jong greep deze vergelijking aan om duidelijk te maken dat de islamcritici in het islamdebat de definitiemacht hebben: Wanneer Job Cohen een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog trekt, is het land te klein. Wanneer de islam met het facisme wordt vergeleken en moslims nazi’s worden genoemd, haalt iedereen zijn schouders op.

Volgens De Jong hebben we het sinds de aanslagen van 11 september onophoudelijk over de islam, is er een boekenkast aan kritische boeken verschenen, maar zijn we met het debat geen steek verder gekomen. Hij was het daarom met Bolkestein eens dat het zinniger was het over het gedrag van moslims te hebben.

Gevaar van islam
Historica Machteld Allan (die veel en traag sprak, maar erg weinig zei) en publicist Van Rooy vonden dat de islam in essentie wel gevaarlijk was. Allan meent dat er een taboe om over deze essentie te spreken.  Toen een moslim uit de zaal vroeg wat dan de gevaarlijkste punten van de islam waren, bleef Allan echter pijnlijk lang stil. Van Rooy en Bolkestein kwamen, met hulp ook van Ehsan Jami, gezamenlijk wel met een paar punten: de islam heeft problemen met joden, vrouwen, homo’s en geloofsafval. Daarnaast bleef volgens Van Rooy de intellectuele ontwikkeling van mensen in islamitische landen achter en tonen moslims weinig culturele interesse. Zonder verdere toelichting, verdieping of weerwoord ging het debat vervolgens voort.

Debat
Tijdens het korte debat met de zaal profileerde vooral Wim van Rooy zich. Kritische vragen beantwoordde hij enkele malen door hooghartig te verklaren dat hij meer kennis had dan de vragensteller. Waaruit de kennis van Van Rooy echter bestond, werd geen moment duidelijk. Op de vraag hoe hij ooit tot een constructieve dialoog met moslims denkt te komen, zei Van Rooy: ”Ik denk dat je eerst goed moet trappen. Als ik hard trap, word ik gehoord. Als ik niet trap, word ik niet gehoord.”
En een moslim adviseerde hij:”Zet uw hakken in het zand. En wees afvallig van de islam.”

Enige onrust ontstond toen de enige moslim met baard het woord kreeg. Na een paar zinnen trok de zaalhulp, naar verluidt de zoon van Van Rooyen, de microfoon weer ruw uit zijn handen. Toen hij vervolgens in de rede werd gevallen door een vrouw in de zaal en de voorzitter, werd de man met de baard boos. Was er toch nog een boze moslim in de zaal.

Een deel van het publiek maakte het einde van het debat niet meer mee. Teleurgesteld verlieten zij voortijdig de zaal. Gelijk hadden ze: het was zoals één van de oudere aanwezigen zei ‘een flutdebat met een zwaar koloniaal karakter’.

Wat overblijft is vooral het idee dat er op tamelijk hysterische wijze reclame is gemaakt voor een boek en een debat. Aan het debat heb ik 5 euro verspild en voor het boek werd wat mij betreft vooral anti-reclame gemaakt.

Waarom er bewaking nodig was, werd geen moment duidelijk, de eerder genoemde tweet van Ehsan Jami was bijzonder tendentieus en volgens een bericht in Trouw en een blog van de Nederlandse uitgever Pierik, is ook het verhaal dat geen uitgever het boek van Van Rooijen durfde uit te geven, een fabeltje.

Dat u in een psychotische toestand verkeert is heel vervelend voor u. Echt ik leef met u mee. Ik vind het vreselijk voor u.

Sta mij toe om toe te lichten hoe erg u er aan toe bent middels wat voorbeelden:

Invasion of the bodysnatchers. Daar doet het me aan denken. Een buitenaardse levensvorm neemt de Nederlanders langzaam maar zeker over en verandert iedere Nederlander in een hysterische stresskip:

De enige manier waarop je het bodysnatchen bespaard kan blijven is als je je zelf ook gedraagt als een hysterische stresskip.

Gedraag je je daarentegen als een koelbloedige, rationele, ja ik zou haast zeggen: Nederlander, dan ben je tegenwoordig verdacht.

Ik geef toe dat het een rotvoorbeeld is want in “invasion of the bodysnatchers” zijn het juist de koelbloedigen die al gesnatched zijn en de hysterici die nog gezond zijn maar mijn theorie dat jullie zijn “gesnatched” door bodysnatchers moet jullie toch aanspreken, hysterische landgenoten?

Misschien een beter voorbeeld is het “zombie” fenomeen; al mijn landgenoten zijn veranderd in zombies op een paar na. Terwijl de zombies hun uiterste best doen om iedereen tot de laatste man in een zombie te veranderen, zijn er een paar wanhopige nog-niet-zombies over die proberen te overleven:

Mijn landgenoten zijn allemaal zombies geworden en ik moet me er maar uit zien te redden. Ik geef het je te doen.

Tenslotte, The Mist:

Die vrouw in het begin van de trailer is Geert Wilders. Die mensen in die supermarkt zijn de Nederlanders. Het Amerikaanse leger speelt het Amerikaanse leger en komt de boel redden (behoorlijk laat):

Ik heb niet de illusie dat jullie nu snappen hoe erg jullie er aan toe zijn, landgenoten, maar zeg niet dat niemand het jullie verteld heeft.

Hogere straf bij geweld tegen hulpverleners is onrechtmatig

De discussie over hogere straffen voor plegers van geweld tegen hulpverleners begint het niveau van een hysterie te naderen

Twee jaar geleden verschenen al twee rapporten over de activiteiten van extreem-rechts en extreem-links in Nederland. Een beetje lullig stuk hierover vindt je hier. Onder links moet je dan de gewelddadige vleugel van de dierenbevrijders en de AFA, de Anti Fascistische Aktie scharen.

Inmiddels heeft de laatste organisatie samen met onderzoeksbureau KAFKA in de Telegraaf de twijfelachtige eer gekregen als gevaarlijker voor de rechtsorde en de democratie te worden gezien, dan rechts-extremistische organisaties.

Wanneer een Marokkaans meisje slachtoffer wordt van een Marokkaans ritueel zijn de verbanden met geloof natuurlijk zeer vermeldenswaardig .. en staan de blogs er bol van maar voor Christelijke Urkers en hun angst voor tovenarij lijkt dat niet op te gaan …