Al eerder heb ik hier gezegd dat ik alle orthodoxe mensen niet van deze wereld vind. Van mij mogen ze geloven wat ze willen, maar laten ze de rest van de wereld met rust laten, alle orthodoxe extreem fundamentalisten (zowel bij christenen, joden, islam, hindu’s en kapitalisme).

Lees hier hoe het een jongen vergaat die de Haredim in Israël de rug heeft toegekeerd. Ziet er toch ook niet helemaal uit als van deze wereld, toch?

Tot een halfjaar geleden had Eli (22) nog nooit televisie gekeken, wist hij niet wat Google was en sprak hij geen woord Engels. Met zijn ouders en elf broertjes en zusjes woonde hij in een van de afgesloten orthodox- joodse gemeenschappen in Jeruzalem. Het merendeel van zijn tijd – van zeven uur ‘s ochtends tot middernacht – bracht Eli door met andere orthodoxe jongens op de jesjiva, een speciale school die zich richt op het bestuderen van de Talmoed en de Thora.

Dat geldt lang niet voor alle jongeren die vertrekken uit de (ultra)orthodoxe gemeenschap, legt Menachem Friedman uit, specialist in joodse orthodoxie aan de Bar-Ilan Universiteit in Ramat Gan. “De sociale controle is gigantisch. Op het moment dat iemand uit de orthodoxe wereld stapt, keert het collectief hem of haar meestal geheel de rug toe. Als je als ouder vertrekt, verlies je zelfs het recht jouw kinderen te zien. Een regelrechte tragedie.”

Een revolutie is nodig, zegt Friedman. “Niet alleen voor de ontwikkeling van de orthodoxen zelf, maar ook omdat dit niet langer te handhaven is in onze maatschappij: zestig procent van hun mannen werkt niet, bijna niemand gaat in dienst. Bovendien worden ze ook nog zwaar gesubsidieerd door de regering. De orthodoxen zijn een economische catastrofe voor ons Israël.”

Zestig procent van de mannen van de Haredim werkt niet, want ze moeten de Tamoed en de Thora bestuderen.  Om vervolgens daar uit te halen dat vrouwen zich moeten bedekken, achterin de bus moeten zitten (want vrouwen kunnen een verleiding voor mannen zijn, nou dan gaan die mannen zich maar eens leren beheersen), dat ze kleine meisjes mogen intimideren en bespugen, etc.  Wat is dat met die mannen? Wat zit daar voor kronkel in dat hoofd? Zijn ze zo bang voor vrouwen, zijn ze zo bang voor alles wat anders is dan zij?

Regeringen komen en gaan, maar dat geldt niet voor de pers. Het is daarom verontrustend, alhoewel helaas niet echt verrassend, dat ook de Nederlandse journalistiek het in alle toonaarden naliet om Netanyahu op de juiste wijze aan de tand te voelen.

Netanyahu’s bezoek zorgde zelfs voor een nieuw absoluut dieptepunt. En dan heb ik het over het ”interview” dat Mariëlle Tweebeeke van Nieuwsuur had met Netanyahu. Wat een afgang. Voor wie het niet gezien heeft, het staat hier. Om in de juiste stemming te komen is het een goed idee – zoals de NOS zelf ook al aanraadt – om het op de website ernaast staande blogje te lezen van redacteur buitenland Dieuwke van Oijen. Ze vertelt daarin dat het interview was omgeven met uiterst strenge veiligheidsmaatregelen en vergelijkt dat met de situatie in Israël. Zij noemt Israël een land in oorlog, op grond van het feit dat zij en haar vriend verleden jaar op de Westoever door een Palestijn die werkt voor USAID zijn rondgereden en hebben gezien dat de Palestijnen steeds door allerlei checkpoints moeten. Een rare, wat kromme conclusie voor een buitenlandredacteur.

Israël een land in oorlog, omdat de Palestijnenaan allerlei draconische veiligheidsmaatregelen zijn onderworpen. In feite is Israel helemaal geen land in oorlog. Als je eenmaal door de controles van het Ben Gurion vliegveld bent, merk je in het hele land hoogstens nog wat van spanning doordat bij de ingang van openbare gebouwen mensen in je tas willen kijken. Maar dan vervolgt Dieuwke:

En dan stuift ineens de Israëlische premier de hotelkamer binnen met een kluwen beveiligers. Het gesprek begint ontspannen en luchtig. Totdat Mariëlle een vraag stelt over de joodse nederzettingen op Palestijns grondgebied. Daar raakt ze blijkbaar een gevoelige snaar. Hij vindt de aanwezigheid van nederzettingen zo zelfsprekend (sic) als het feit dat er joden in Utrecht wonen. En daarmee wordt weer eens duidelijk dat een oplossing voor het eerlijk verdelen van de (sic) heilige grondgebied aan de Middellandse zee nog heel ver weg is. Daar veranderen we ook vandaag niks aan.

Jajaja, Mariëlle begint over de nederzettingen en raakt een gevoelige snaar. Gottogot wat was dat schrikken voor Netanyahu. De harde interviewster Tweebeeke begon over de nederzettingen! Of all subjects! Oh my God!

In werkelijkheid gaf Tweebeeke Netanyahu echt alleen maar alle gelegenheid om op alle fronten zijn propagandistische verhaal af te steken zonder dat ze er ook maar één keer tegenin ging of een kritische aanvullende vraag stelde.

De Israelische premier kreeg de kans om het gebruikelijke arsenaal aan Likud-leugens over de nederzettingen te debiteren zonder dat hij werd tegengesproken. Zo kon hij liegen dat de nederzettingen 1,5% va de oppervlakte van de Westoever beslaan (in werkelijkheid, zo berekende het Bureau voor de Coordinatie van humanitaire zaken van de VN al in 2007, is 40% van alle grond in Israëlische handen, via de nederzettingen plus de bijbehorende infrastructuur (aparte wegen, de Muur, tot natuurgebied verklaarde gebieden) en door militairen tot gesloten militair terrein verklaard gebied).

Ook bleef Netanyahu’s opmerking onweersproken dat Joden van de Palestijnen niet zouden mogen wonen op plaatsen waar de aartsvaders Abraham, Isaac en Jacob hebben gewoond, terwijl dat toch even vanzelfsprekend zou moeten zijn als dat er Joden mogen wonen in Utrecht. (Niemand zegt dat er geen Joden mogen wonen op die plaatsen – ook de Palestijnen niet. Het gaat erom dat zij daar zijn gaan wonen in strijd met de Geneefse Conventies die de verplaatsing van de eigen bevolking naar bezet gebied verbiedt en dat zij zijn gaan wonen op grond die Israel zich wederrechtelijk heeft toegeëigend).

En zo kon Netanyahu zijn verhaal kwijt over bouwen in nederzettingen dat nodig is om gelijke tred te houden met de bevolkingsgroei (terwijl de werkelijkheid is dat de bevolking van de nederzettingen 40-voudig is toegenomen in dezelfde tijd dat de totale bevolking van Israël is verdubbeld).

Ook kon hij zeggen dat de Palestijnen 18 jaar lang tijdens de onderhandelingen geen bezwaar tegen de nederzettingen hebben ingebracht (terwijl de werkelijkheid is dat zij dat altijd hebben gedaan en onder Oslo ook geen uitbreiding was toegestaan). Zo kan ik nog wel even doorgaan, want ook de overige vragen van Tweebeeke waren meer voorzetten aan Netanyahu om zijn propagandadreun af te werken, dan dat het ooit iets benaderde dat zelfs maar in de verste verte op een echt ‘interview’ leek. En het was allemaal des te erger, omdat alleen al het gedurende een maand of wat (terug)lezen van de Israëlische pers voldoende was geweest om te leren dat dit echt de gebruikelijke, afgetrapte en versleten  riedels zijn waar Netanyahu altijd! mee komt. Waarmee ik wil zeggen dat de voorbereiding voor dit ‘interview’ op groteske wijze tekort geschoten is.
En hoe komt dat nu? Dat de NOS-mensen zo gruwelijk in hun hemd staan en zo’n absoluut pleefiguur slaan als we dat vergelijken met hun Duitse, Franse, Britse en ook Belgische collega’s? Heel simpel, doordat in Nederland in de journalistiek in het algemeen weinig en bij sommige media – zoals de NOS – in het geheel geen, moeite wordt gedaan kennis in huis te hebben en om die  – bijvoorbeeld via overdracht van oudere collega’s naar jongere of door scholing – ook in huis te houden.

Ik weet niet of het zo gegaan is, maar bij de NOS zijn ze in staat zo’n interview te laten voorbereiden door iemand wier enige kennis van het Midden-Oosten eruit bestaat dat ze een keer door een chauffeur van USAID met haar vriend door wat checkpoints in Palestina is gereden. En om het vervolgens te laten uitvoeren door een interviewster die duidelijk elke kennis ontbeert om buiten de voor haar op een papiertje opgeschreven vragen ook zelf nog iets te kunnen bijdragen.

Voor Netanyahu, die een uiterst handig prater is voor tv (tijdens de Golfcrisis van 1991, toen hij tweede man was van de Israëlische ambassade in Washington, was hij avond aan avond te zien op CNN en andere Amerikaanse media) is zo’n Tweebeeke echt een zacht eitje, in meer dan één betekenis.

De NOS zou zich moeten schamen, maar ze zal dat wel niet doen. Na de affaire Runderkamp, die Kopten in Zuid-Egypte brand liet stichten in hun eigen kerk, hebben we nu het 100% falen van interviewster Tweebeeke. Wat mij betreft is dat eigenlijk niet minder erg.

Toch is het niet zo dat de Nederlandse kijkers dit afstraffen, bijvoorbeeld door en masse dan maar af te stemmen op de BRT. Zodat we er voorlopig niet op hoeven te rekenen dat de NOS zelfs maar de noodzaak inziet om kritisch naar haar eigen wanprestaties te kijken. Want zolang dit soort getrut hoogsten wat meesmuilend wordt afgekeurd op Twitter of in de kroeg, kunnen we niet veel beters verwachten.

Dit stuk is eerder geplaatst op de website van Abu Pessoptimist.

Nederland wilde per se niet dat in de tekst een verwijzing zou staan naar een uiterst gevoelig rapport van de diplomatieke vertegenwoordiging van de EU in Israël. Daarin wordt het beleid van Israël in een deel van de bezette gebieden scherp bekritiseerd: onder meer door de komst van joodse kolonisten wordt volgens de EU daar “de Palestijnse aanwezigheid ondermijnd”.

Update: GroenLinks wil een verklaring van Rosenthal over deze opstelling. 

Wat is dat toch met die ultra-orthodoxe mannen? Volgens mij moeten die allemaal naar een beheersingscursus. Als alleen het zien van een stukje onbedekt vrouwenlichaam je tot razernij brengt, spoor je niet. En als dan niet jij je moet beheersen, maar die vrouw moet voorkomen dat jij achterlijk gaat doen, dan klopt er echt niets in je bovenkamer. Kortom waanzin!

In tegenstelling tot wat ongetwijfeld beweerd gaat worden door Pavlov-reageerders als hier iets over Israël wordt geschreven, ik ben niet anti-joden. Ik ben anti-geweld en anti-onderdrukking van wie dan ook. Dit soort berichten plaats ik, omdat ik doodziek ben van de haatpraat die de PVV bezigt over hoe achterlijk de islam is. Dat is om te kotsen en uitermate beledigend. Dat er in elke religie idioten zijn, staat voor mij vast. In Nederland hebben we de SGP, die nu een dikke vinger in de pap heeft in Den Haag, gelukkig (nog) niet zo extreem als in Beit Shemesh. Maar dat wil niet zeggen dat alle christenen zo gek zijn en de bijbel zo absurd uitleggen. Bij de islam zijn er ook gekken die allerlei abnormale ideeën hebben die, naar ik heb begrepen, niets met de Koran te maken hebben. Maar mensen, dat zijn minderheden! Daarom schrijf ik dit. Minderheden die de meerderheid willen onderdrukken, dat kan net zo min als meerderheden die minderheden willen onderdrukken.

Maar wat ik veel belangrijker vind, is dat het in Nederland verboden wordt om, als politieke partij, giften uit het buitenland te krijgen. Wat hebben wij aan een partij die hoogstwaarschijnlijk gefinancierd wordt door Israël en neo-cons uit de VS? Waar bemoeien die zich mee? Wegwezen! Blijf met je handen van onze politiek en ons land af.

Wie kan uitleggen, waarom de Sjah absoluut atoomstroom moest ontwikkelen, en waarom dat even absoluut verboden moet worden aan de regering van hetzelfde land, dertig jaar later?

Juan Cole:

Een advertentie van de nucleaire industrie uit de zeventiger jaren met het portret van de pro-westerse Perzische Sjah:

We zijn op Krapuul, begrijpelijkerwijs, vooral bezig met de surrealistische scenario’s in eigen land. Maar een atoom-oorlog dreigt in het Midden-Oosten. Vlak bij ons.

De huidige Israelische regering tracht de Amerikanen te verleiden tot een nucleaire slag tegen het ayatollah-regime in Iran. Zelf kunnen ze dat ook, maar zonder rugdekking moeten ze Turkse en Egyptische wraakoefeningen vrezen. Dat gebeurt allemaal vlak over de grens van de EU. Gelukkig houdt het Obama-beleid in de VS tot nu toe het ergste tegen. Maar raad eens wat Netanyahu volgende week in Den Haag aan Uri Rosenthal en Mark Rutte komt vertellen? Hij zoekt Hollandse steun voor druk op de VS. En ik ben bang dat hij die (stiekem) ook zal krijgen. Reden te meer, om ons onmiddellijk te ontdoen van Rutte’s gedoogwrak!

Nederland moet verantwoordelijkheid nemen in het kader van de EU. Geen giebelegeintjes aan onze (EU) oostgrenzen. Als we akkoord gaan met een nucleair Israël, waarom dan niet met een nucleair Iran? Het is vaste prik, dat landen die nucleaire capaciteit hebben (zoals Japan, dat binnen enkele weken atoom- en waterstofbommen kan maken), zich ook verantwoordelijker gaan gedragen. Dat heeft voordelen (zie Pakistan en zijn atoombommen, of – zelfs – Noord-Korea).

Als je het mij vraagt, hebben Turkije, Egypte en Saudi-Arabië al lang een nucleaire capaciteit. Voor de Saudi’s is dat nog weer eens bewezen, toen bleek dat ze tot op grote hoogte de Pakistani hadden gefinancierd bij de ontwikkeling van hun atoomwapen. De Turken hebben, met VS-toestemming, geprofiteerd van de Israelische know-how. Net zoals de Zuid-Afrikanen, die na de ANC-machtsovername hebben afgezien van het atoomwapen. (Bravo!)

Kortom, we leven nog steeds in een wereld, waarin wederzijdse holocaust-capaciteit de regel is. Dat is verontrustend, maar ook geruststellend, want niemand wil zichzelf opofferen.

Ik vind, dat Nederland zich best wat zelfbewuster zou kunnen opstellen, ook in het kader van Europa (en de NATO). Dat is helemaal in de lijn van de humanisering en justifiëring van conflicten, zoals die gestalte krijgt in de Haagse internationale gerechtshoven.

Maar zelfbewuste bescheidenheid is ook een troef. De Zwitsers hebben ons geleerd, hoezeer dat helpt.

Waarop wachten we nog?

PS: Dit hele bericht is naar aanleiding van de zoveelste terroristische moord op een Iraanse wetenschapper. Juan Cole:

Posted: 12 Jan 2012 12:22 AM PST

Maar wat mij enorm verbaast is de blinde vlek die Uri heeft. Alleen geweld tegen christenen wordt als een schande gezien. Heb hem nog nooit gehoord als er ergens geweld tegen moslims was, zoals bij de opstand tijdens de Arabische Lente, of nog steeds in landen waar dat niet klaar is. Dan maakt hij zich alleen maar zorgen over het feit dat er fundamentalisten aan het roer komen. Hoor hem overigens nooit over de fundamentalisten in Israël.

Hindoe of moslim?

Of over geweld tegen hindoes, sikhs, boeddhisten en christenen in Bangladesh en Pakistan.

Voor mij heeft Uri een geweldige balk in zijn oog en is totaal ongeschikt als minister van Buitenlandse Zaken, zeker omdat hij niet een heer dient naar mijn mening.

Ik ben de baas!

Maar volgens mij is het een kreet om aandacht om je haar zo te bleken als man en het dan ook nog zo te dragen als hij het altijd deed, erg hoog achterover gekamd. Hoewel dat de laatste jaren duidelijk minder opgefluft is, dus minder ‘cavia met hoge rug op hoofd’ (maar dat zal wel door de leeftijd komen).

Dat ‘kreet om aandacht’ vind ik wel heel toepasselijk, het is begonnen met zijn haar en uitgegroeid naar een ontzettende grote bek om aandacht te trekken. Soms denk ik wel eens, heeft hij geen Gilles de la Tourette-syndroom. De man kan zo absurd doen, dat het niet meer te volgen is. Ik vraag me wel eens af wat hij nog kan doen om de vreselijke dingen die hij heeft gezegd af te troeven. Maar dat heeft hij niet, dat syndroom. Het is een nare geslepen man, die perfect weet hoe hij de media en mensen moet bespelen, daar is hij een natuurtalent in. Eigenlijk is het een ras-CDA’er, maar ja dat kan ook niet anders, hij heeft katholieke wortels in Limburg.

Ik ben het niet met Bert eens dat Geert een aardige man is, ergens. Iemand die zo doet in de publiciteit en in de Tweede Kamer is NIET aardig! Het is een geslepen, naar, min mannetje met een aantal flinke complexen. Hij is de schoolpleinbully, die zich gesterkt door zijn ‘fans’ altijd maar weer de zwakkeren op het plein pakt en treitert. Hij wordt gesteund door mensen die al lang blij zijn dat hij hen niet treitert (ga maar eens op een schoolplein kijken hoe dat werkt). Doordat hij nooit een weerwoord krijgt van zijn ‘fans’ gaat hij van kwaad tot erger, de man leeft – zelf gekozen –  geïsoleerd van de samenleving en wordt steeds gekker en radelozer. De scheuren in de bewondering en de acceptatie gaan al gezien worden. Hij zal nooit van het politieke toneel verdwijnen, wat moet hij anders doen? Hij heeft nooit een andere baan gehad dan de Overheid. Wel hoop ik dat Nederland snel weer eens bij zinnen komt en dat we het schaamteloze Geert-tijdperk, waar elk weldenkend mens zich over schaamt, achter ons kunnen laten. Helaas is er wel heel wat rotzooi op te ruimen en flink wat schade te herstellen.

Waar blijft Wilders zijn mening over dit soort achterlijke praktijken? Als dit door ultraorthodoxe moslims was gebeurd, had hij al getwitterd, was al in de krant op de voorpagina verschenen en zijn mening zou ook nagebrouwd zijn in elk nieuwsprogramma. Dat hij weer wat had gezegd! De Grote Blonde Lijder!

Nee, ik ben geen anti-semiet. Ik vind het alleen absurd dat er alleen afkeurend over dit soort praktijken wordt gepraat als het over moslims gaat. Bij christenen en joden en wie weet waar nog meer, zijn er ook van die mensen die totaal van het pad af zijn en de vrouw of ongelovige als een lap vlees willen behandelen. Tegen al deze mensen moet gezegd worden:,, Het is genoeg geweest met je haatpraat. Wij willen jullie niet en jullie doen niet meer mee. Weg!”

Van iedereen die zich niet gedraagt, moet gezegd kunnen worden dat hij dat wel moet doen. Ongeacht huidskleur, religie of wat voor status.

Update: ook verslaggevers die kwamen filmen werden belaagd door deze joodse fundamentalisten.

Onze reactie op antisemitische uitingen van jonge allochtonen heeft alles te maken met onze geschiedenis. We denken kwaad te bestrijden dat ons nu van buiten bedreigt, maar het gaat in feite wellicht vooral om spoken uit ons eigen verleden. Misschien moeten we daar toch eens bij stilstaan voor we die blagen een proces aandoen.

Ik groeide op in een wereld waarin wel eens werd gegrapt over Duitsers die ‘hun’ kuil claimden aan een zonnig Noordzeestrand, en waarin besmuikt werd gelachen als iemand een Duitser die de weg vroeg de verkeerde kant op stuurde, of – wat botter – om teruggave van z’n gestolen fiets vroeg. Echt chique vond niemand dat, maar ’t gold toch als begrijpelijk, en als onschuldig genoeg om toelaatbaar te zijn. De oorlog lag nog vers in ’t geheugen en een beetje afreageren moest kunnen. Al gauw nam de welvaart toe en gingen we op buitenlandse vakanties, maar wie daarbij toch maar liever niet naar Duitsland ging, hoefde dat niet uit te leggen. ’t Is volslagen idioot, maar dat ‘toch liever niet’ voel ik nú nog.

Een Jood voor de grap de verkeerde kant opsturen was ondenkbaar. Mijn oma voedde mij op met verhalen over ‘goede Duitsers’ die zij in de oorlog had meegemaakt – ‘die waren er óók’ en ze vond het belangrijk dat we dat bleven beseffen, al was het maar omdat we uiteindelijk toch weer gewoon met ons buurvolk zouden moeten omgaan. Maar over joden, zelfs al deed een hunner niet aardig tegen je, mocht je niets akeligs zeggen. Na wat die hadden meegemaakt was alles hen, aldus mijn oma, bij voorbaat vergeven.

Het na-oorlogse motto was duidelijk: Over de Joden niets dan goeds … Zelfs het woord ‘Jood’ kreeg iets ongemakkelijks. We hadden het liever over ‘Joodse mensen’. In die omzichtigheid speelde een aantal dingen mee. Allereerst natuurlijk het besef dat er een ongekende moordpartij had plaatsgevonden. Maar daarnaast ook een ongemakkelijk gevoel over eigen afzijdigheid, of eigen medeplichtigheid; een ongemakkelijk gevoel over het eigen vooroorlogse antisemitisme – dat natuurlijk in het niet viel bij de agressieve jodenhaat van de nazi’s, maar toch …; en later, veel later, bovendien nog eens het besef dat de weinigen die uit de kampen terugkeerden hier vaak uiterst kil ontvangen waren: ons antisemitisme had die oorlog kennelijk doorstaan. En – nare vraag, maar ik stel hem toch – is dat antisemitisme nu écht voorbij, of merken we er zo weinig van omdat we nauwelijks meer Joden tegenkomen zodat het kans tot slijten kreeg? Ik heb het niet over haat hoor, maar gewoon het gevoel dat ze toch een beetje anders zijn, net niet helemaal Nederlands, en net wat meer op de penning – dat onbehaaglijke gevoel waardoor het fijn is dat je met een term als ‘jóóds-christelijk’ kunt laten zien hoezeer je aan de goede kant staat. Ik steek mijn hand nog even nergens voor in ’t vuur.

Echt een voedingsbodem voor volwassen intermenselijk verkeer is zo’n complex van ongemakkelijke gevoelens helaas niet; al was het maar omdat het elke kritiek onmogelijk maakt die als antisemitisch kan worden uitgelegd. Het na-oorlogse anti-antisemitische klimaat in Europa maakte de stichting van de staat Israël mogelijk. Onder het motto ‘nooit weer’ dienden Joden een staat te krijgen waar ze veilig en in vrede konden leven. En – alweer zo’n nare vraag; misschien zelfs dezelfde wel – waarom eigenlijk? Waren we bang dat we ze die veiligheid hier niet bieden konden? Kwam die exodus ons eigenlijk wel goed uit? Hoe dan ook, Europa vertaalde het eigen schuldgevoel in steun aan die staat, en een gesloten oog voor de spaanders die bij het daarvoor vereiste gehak nu eenmaal vielen. Ons anti-antisemitisme maakte ons blind voor de oorlogsmisdaden van Joodse milities, blind voor de arrogantie van de Israëlische politiek.

De Bevrijding ging vorig jaar met pensioen, maar de oorlog kleurt nog altijd onze belevingswereld. En daar worden we wreed aan herinnerd door nieuwe landgenoten die een andere historische erfenis meedragen. Voor ons is Duitsland – naast veel anders, hoor – het land dat ons vijf jaar bezette en dat verantwoordelijk was voor een genocide van ongekende proporties. Voor bijvoorbeeld mijn Egyptische vrienden is het toch vooral de macht die het opnam tegen hún Britse ‘bezetters’. En die genocide is voor veel moslims uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten misschien toch eerder zoiets als het lot van Turkse Arabieren na de Eerste Wereldoorlog voor ons: dat er nare dingen gebeurd zijn, willen we best aannemen, maar wat er precíes gebeurde en wie daar precies verantwoordelijk voor waren – vragen die ten aanzien van de holocaust in Europa zo ongeveer taboe zijn – moeten de historici eerst nog maar eens netjes uitzoeken. Partij kiezen doen we daarna wel.

Juist veel nabijer, dus historisch reëler, zijn voor deze moslims de Joodse bezetting van Palestina, en de gevolgen daarvan voor de oorspronkelijke bewoners van dat gebied. Niet belast door onze schuldgevoelens, en met begrijpelijke woede over de Ramp, spreken zij over ‘Joden’ dan ook makkelijker negatief dan wij. En kom hen niet aan met de hier nog wel eens klinkende kritiek dat ze wel erg weinig voor die zielige Palestijnen doen; ze hebben een aantal oorlogen voor ze gevoerd en forse verliezen geleden. Wij niet. Wij steunden kritiekloos de agressor.

Onlangs wandelden een aantal joodse, islamitische en christelijke voormannen broederlijk door Amsterdam om te getuigen van hun onderlinge solidariteit. Ik juich dat toe, geen misverstand daarover. Enkele allochtone onverlaten riepen ze boze dingen na en staken daarbij een gestrekte arm schuin omhoog. ’t leidde tot een officiële aanklacht wegens ‘antisemitisme’, en tot politieonderzoek. En ’t is waarachtig het enige voorbeeld niet van ‘antisemitisme’ uit allochtoons-islamitische kring.

De vraag – míjn vraag – is of we hier wel met de juiste maten meten. Is het denkbaar dat we de uitingen waarom het gaat toch vooral moeten zien als protest tegen de onderdrukking van geloofsgenoten door de staat Israël? Zeker, de kreten en gebaren als ‘Joden aan het gas’ en hitlergroet, verwijzen naar de holocaust. Ze kennen onze zwakke plekken. Maar gas en Hitler horen bij ónze geschiedenis, niet bij de hunne.

En zou het kunnen dat zij met ‘Joden’ toch net iets anders bedoelen dan wij? Zeker, strikt genomen maken ze (daarmee) ten onrechte geen onderscheid tussen Joden en de staat Israël, maar dat is dus precies hetzelfde onderscheid dat wij niet maakten toen we de staat Israël z’n gang lieten gaan omdat we tegenover Joden we wel iets goed te maken hadden, en dat we nog altijd niet maken door Israël te blijven steunen.

Dat het gedrag van de jongens die de interreligieuze wandeling verstoorden ons pijnlijk treft is duidelijk. Maar komt dat niet vooral doordat ze ons raken in ons onverwerkte verleden? En vinden we niet vooral dat zij hun mond dicht en hun armen omlaag moeten houden omdat wij niet willen nadenken over een volwassener relatie met jodendom en Israël? Wordt het geen tijd daar eens bij stil te staan, in plaats van meteen weer in de hypercorrectheid van ons anti-antisemitisme te schieten?

En hoe staat het met de Joden zelf? ‘Wij staan als één man achter Israël’ zei rabbijn Evers op 29 april 2009 in een verhaal waarin hij de Palestijnen niet eens nóemt. Wie die ‘wij’ zijn, is onduidelijk. Wie oren heeft om te horen, hoort in de verte ook Een Ander Joods Geluid, maar Evers klinkt voorlopig harder. Met zulke vrienden heeft Israël nauwelijks nog vijanden nodig. Israël heeft niets aan een wij dat als één man achter die staat gaat staan. Israël zal ooit, en wie weet zelfs snel, moeten kiezen: een oorlog waarin het heel wat slagen won, maar die het uiteindelijk – met dramatische consequenties – verliezen zal, of genoegen nemen met een kleiner grondgebied, een bescheider hoofdstad, en vrede met de buren. Volwassen kritiek en onplezierige adviezen kan het daarbij goed gebruiken. In feite laten Evers en de zijnen Israël op een geweldige manier in de steek door … geen onderscheid te maken tussen Jodendom en Israël. Net als wij dus. En net als wij houdt hij daarmee een situatie in stand waarin kritiek op Israël al bij voorbaat klinkt als kritiek op het jodendom. Die twee zullen we moeten scheiden. Zonder een afrekening met spoken uit ons eigen verleden lukt dat waarschijnlijk niet – maar dat is wel een stuk nuttiger dan de vervolging van vermeende antisemieten.

Een betrekkelijk klein land kan zeker invloed uitoefenen. Maar het zal snel irritaties en wraakoefeningen van bondgenoten oproepen, als het de zaken saboteert. En dat doet Rosenthal. Deels bewust; deels uit domheid.

Een weerslag op de economie en de financiële positie van de overheid als uitgever van staatsleningen kan niet uitblijven. We meldden dat naar aanleiding van berichten in Der Spiegel over het blokkeren door Nederland van een gezamenlijk Europees standpunt over het lidmaatschap van Palestina van de VN (eind augustus).

Toen Verhagen nog minister van Buitenlandse Zaken was, was hij ook niet te beroerd om (in zijn Nijmeegse rede, 2010) te wijzen op de schade die de Wilders-standpunten aan Nederland berokkenen. Nu ligt dat, zoals bekend, helemaal anders voor de CDA-rat. Leg dat maar eens aan je bondgenoten uit.

Nu heeft – gelukkig – ook de enig overgebleven (zolang als het duurt) Nederlandse kwaliteitskrant de NRC dit Krapuulonderwerp opgepakt. Maar niet op de manier, zoals bij voorbeeld Le Monde of The Times dat zouden hebben gedaan. De berichtgeving verschuilt zich achter gefrustreerde diplomaten, die worden gedwongen om “halve A4-tjes” van de minister zonder inspraak uit te voeren. Dat is natuurlijk zielig en slecht voor hun arbeidsvreugde.  Maar daarvoor worden ze niet betaald.

Het gaat om de inhoud (of het gebrek daaraan) van de ministeriële aanwijzingen. Tot grote vreugde, ongetwijfeld, van Wilders en zijn sponsors, gedraagt Rosenthal zich als filiaal van de Likud – Israel Beteinu politiek en ontziet zich niet om zelfs de VS daarmee te schofferen (conflict met Hillary Clinton, zie NRC).

Ook doet Rosenthal net alsof de EU alleen maar een smeermiddel voor de Nederlandse export is. De EU is heel wat meer dan dat. Het is een garantie tegen de ellende die we in twee wereldoorlogen hebben ondergaan. Het is een middel, om in een tijd van globalisering samen sterk te staan voor waarden, tegenover grote machtsblokken als China en, jazeker, ook de VS en de Oliestaten (let op, PVV!).

Groot-Brittannië kan zich een dergelijk standpunt (de EU is een smeermiddel voor de markt) nog een tijdlang veroorloven. Voor Nederland is het een belachelijke zelfoverschatting.

We zijn al uit de G20 gemikt. De gulden heeft zich alleen gehandhaafd door koppeling aan de Duitse munt, of die nu “Mark” of “Euro” heette. Nederland verpest alle mogelijke invloed die het op het Frans-Duitse koppel zou kunnen hebben. En dat gaat heel veel geld kosten.  Enfin, in de MSM dringt het nu ook langzaam door: Ambtenaren in NRC: Rosenthal is niet diplomatiek genoeg :: nrc.nl.

De samenvatting en aankondiging is voor iedereen toegankelijk bij de NRC. Het complete artikel zit achter de muur van de abonnees. We wachten, tot The NY Herald Tribune, Le Monde en Der Spiegel of de Süddeutsche Zeitung de zaak overnemen. Dan zullen ook andere Nederlandse media hierover berichten via Reuters of andere persbureaus. Behalve De Telegraaf, natuurlijk.

Henk en Ingrid worden dom gehouden. En dat komt Wilders goed uit.

Kortenoeven wil Yisrael Beteinu in Nederland - kan hij krijgen!

Vrijdag besloot het Israëlische kabinet, om buitenlandse steun aan “politieke” humanitaire organisaties te beperken tot 20.000 sjekels (een kleine 4.000 euro) per jaar. En het is de regering die bepaalt, of en zo ja welke, organisatie een “politiek” doel heeft. Want het is maar lastig, met die vrije Palestijnse pers en internet-toegang of met Israëlische bewegingen als “Vrede-Nu”. Wilders-bondgenoot, minister van Buitenlandse Zaken Lieberman en zijn partij willen zelfs verder gaan, en elke buitenlandse gift met 45% belasten. Een soort kopvoddentaks dus.

Simone Süsskind, ex-voorzitster van het laïcistisch Joodse gemeenschapscentrum in Brussel, wijst op een artikel in Haaretz, waarin het allemaal haarfijn (EN) wordt uitgelegd. Het is natuurlijk niet de bedoeling, om de miljoenen dollars die vanuit de V.S. beschikbaar komen voor het onderhouden van illegale nederzettingen in Palestina te beperken of te belasten. Nee, het gaat uitsluitend om “politieke NGO’s” die door buitenlandse regeringen (of de VN?) ondersteund worden. Haaretz:

Prime Minister Benjamin Netanyahu had already announced support for one of the bills, sponsored by two members of his Likud party – MKs*) Tzipi Hotovely and Ofir Akunis – which would cap foreign governments’ contributions to “political” non-governmental organizations at NIS 20,000.

Maar Likud heeft al lang niet meer het monopolie op subtiele maatregelen van discriminatie en apartheid. Eén van haar grote concurrenten is de partij Jisrael Beteinu van buitenlandminister en Wilders-bondgenoot Avigdor Lieberman. Deze gaat nog een stapje verder en wil een kopvoddentaks van 45% op elke buitenlandse bijdrage aan een niet door de staat Israël subsidieerbare organisatie:

Foreign Minister Avigdor Lieberman’s Yisrael Beiteinu, meanwhile, is throwing its weight behind the second initiative brought forth by party MK Fania Kirshenbaum, which would slap a 45 percent tax on foreign governments’ donations to NGOs ineligible for state funding.

Kortom: Basie boven basie, zoals men vroeger in Zuid Afrika zou hebben gezegd. Tot eer en respect van de VS en de EU moet worden vermeld, dat ze duidelijk maken dat ze het er niet mee eens zijn:

The European Union and the United States, as well as other countries, have been applying pressure on Netanyahu’s office, urging the new legislation be scrapped.

The EU’s ambassador to Israel, Andrew Standley, contacted the prime minister’s national security adviser, Yaakov Amidror, on Thursday and warned him that passage of the legislation could harm Israel’s standing in the West as a democratic country.

Maar het blijft eigenlijk wel erg slapjes, als de EU-ambassadeur in Israël komt waarschuwen, dat dergelijke wetgeving de status van Israël als democratisch land wel eens zou kunnen aantasten.

Maar, daarom niet getreurd, lieve vrienden! Deze gebeurtenissen openen een prachtig front, om onze eigen buitenlandminister en de hele regering tot duidelijkheid te dwingen.

Immers.

Vanwege het Gedoog- en Regeer-akkoord KAN Nederland het niet eens zijn met de démarche van haar EU-vertegenwoordiger Andrew Standley bij Netanyahu. Dat heeft Uri zeker al aan Brussel en Tel Aviv laten weten. Slapende parlementariërs: Opvragen die documenten! En wat heeft Wilders daarover in het wekelijkse gedoog-overleg gezegd?

Tot zo ver eigenlijk niets nieuws of onverwachts. Nederland ondersteunt Israëls eenzame strijd tegen alles wat bar en boos is, met name de Islam. Als het maar zo stiekem mogelijk kan, opdat er niet weer een olieboycot kome.

Maar, wat wel heel erg NIEUW zou kunnen zijn: Waarom houden we het Rutte-Wilders-Verhagen kabinet niet aan zijn woord? Ze willen immers “nauwere betrekkingen met Israël” (Regeerakkoord). Daarom zou Nederland dat prima Likud-IB idee meteen zelf kunnen gaan toepassen! Afgelopen met geheime subsidies vanuit het buitenland aan bewegingen en organisaties met een politiek (niet-humanitair) doel! Geen Amerikaans, Duits en Israëlisch geld meer voor “politieke” clubs.

Helaas zullen de stichting PVV en aanverwante ondernemingen daarvan het eerste slachtoffer worden. Maar je bent vriend van Israël of je bent het niet. De PVV moet niet zeuren. Doen ze eindelijk eens normaal..

(Ik ben benieuwd, wanneer eindelijk een lid van de oppositie in de TK vragen met een dergelijke strekking zal durven te gaan stellen. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet heeft het zelf gezegd: “Meer ruimte voor laag-opgeleide parlementariërs”! – Moeten we nòg lager gaan?)

Deze bijdrage is getagged onder “Halleluja Kortenoeven!” – Binnenkort meer over de infiltratie van christen-zionisten in de PVV!

*) MK betekent Member of Knesset, het Israelische parlement.

Huib is van bijna het begin af aan bijdrager aan Krapuul. De wereldrevolutie waarop hij hoopte in de jaren ’60 zal hij niet meer meemaken. Maar een gezond wantrouwen tegen de haatzaaiers van deze tijd houdt hem nog lang op de been. Nog geen rollator, zelfs niet 2e hands, nodig.

Uri snapt niets van diplomatie. Nee, dat had ik ook al door. Daarbij is Uri niet onze minister maar gewoon in dienst van Israël, hij denkt en doet alsof wij een enclave van Israël aan de Noordzee zijn. Daar heb ik ernstig bezwaar tegen!

Er moet maar eens de regel komen dat mensen die zich met de formatie van een kabinet hebben bemoeid, niet in dat kabinet zitting nemen. Weg met de beloningen voor bewezen diensten. Dan hadden we nu in ieder geval geen Rosenthal, Opstelten en Hillen gehad.

Die mensen zijn christelijk sinds Jezus’ broer Jacobus in Jeruzalem een christelijke variant van het Jodendom instelde in de dertiger en veertiger jaren van de eerste eeuw na Christus. Dat zijn dus dragers van de joods-christelijke cultuur, die minstens zeven eeuwen voordat het Christendom Venlo bereikte, al pal stonden voor een joods-christelijke cultuur. Of niet, soms?

Kruisvaarders hebben hen (tijdelijk) uit Jeruzalem en Jaffa verjaagd. Onder de Turken mochten ze terugkomen, samen met Armeniërs, Oosters-Orthodoxen en anderen. In Libanon heerst een aloude Maronitische traditie. Maar dat weerhield het Israëlische leger in 1982 en 2006 niet, om hun krachtcentrales te bombarderen en hun land te vergiftigen met clusterbommen. Voor Wilders en zijn Amerikaanse sponsors zijn dergelijke christenen “freiwild”: Ze zijn verdoemd, omdat hun aarde islamitisch is. Ja, je hoort het goed: Het is gewoon “Blut-Und-Boden”…

Voor Nestoriaanse Christenen uit midden-Azië, voor Irakese Christenen die hoopten in Nederland toevlucht te vinden geldt hetzelfde: Ze zijn verdoemd. Waarom? Omdat Wilders vindt dat ze teveel besmet zijn door de Islam. Het PVV-program van 2010 is daarover duidelijk: Wie geboren is in een Islam-land is verdoemd, zelfs al hij/zij GEEN moslim is. Dat wordt gegrondvest op de “cultuur”. De cultuur zou in de genen insluipen. Darwin, de theoreticus van de evolutie, als hij dit hoorde, zou zich omdraaien in zijn graf! Sinds wanneer is de CULTUUR, dus datgene wat door de mens ontwikkeld is (colere is “bebouwen”), superieur aan de NATUUR?

Toch gaan Wilders’ penneslaven vrolijk verder, om de grondslag te leggen voor nieuwe Neurenbergse rassenwetten. Het principe van de geografische afkomst is belangrijker dan de opvattingen van de persoon. Alsof de aarde van landen met een Islamitische meerderheid “besmet” zou zijn! – We kunnen het allemaal zien: Het zijn alleen maar omwegen, om het verbod op racisme en godsdienst-discriminatie te omzeilen. Ze noemen het “cultuur” en denken zodoende gevrijwaard te zijn voor vervolging wegens discriminatie en haatzaaien.

Het zou de fundamentalistische christenen, die momenteel in de verleiding zijn om zich met Wilders te verenigen, sieren als ze zich zouden houden aan Jezus’ woord over de Samaritanen. Dus geen Israëlische muren rond christelijke kloosters in Jeruzalem. Vrijheid voor christelijke Joden, om zich in Israël te vestigen. Geen vrouwendiscriminatie in de stadsbussen van Jeruzalem!

Wilders gaat het natuurlijk helemaal niet om godsdienstvrede in het Midden-Oosten. Als het aan hem ligt, komt er geen christelijke Kopt uit Egypte Nederland in. Geert heeft zich verkocht aan een nauwelijks verhulde vorm van racisme. Die on-Nederlands is.

Aanstootgevend of niet, vrouwen blijven onderdeel van het Jeruzalemse straatbeeld. Burgemeester Nir Barkat verzet zich tegen protesten van ultra-orthodoxe joden. Die vernielen reclameposters met afbeeldingen van vrouwen.

Zo is het maar net! Gek geworden die fundamentalisten? En wederom de vraag: “Waarom zegt Geert hier niets van?” Als dit door moslims wordt gedaan, dan is de wereld te klein. Dan spuwt de blonde kaketoe weer vuur over die walgelijke islam. Deze mannen zijn net zo erg als welke fundamentalist ook, dus graag ook even afkeuren Geert!

Lees even mee: Hier is om te beginnen het verkiezingsprogramma van de PVV bij de laatste verkiezingen:

Sinds 1946 bestaat er een onafhankelijke Palestijnse staat, daarom noemt de Nederlandse regering ‘Jordanië’ voortaan gewoon ‘Palestina’.

Of  Wilders in een speech voor het ultra-rechtse Hatikva-partijtje op 5 december 2010 in Tel Aviv:

But as long as the West refuses to understand how the Palestinians are used as a weapon against Israel, it will not be able to see who is truly to blame; it will not be able to see that it is not Israel’s duty to provide a Palestinian state – for the simple reason that there already is a Palestinian state and that state is Jordan.
Indeed, my friends, Jordan is Palestine.

En hier is van Wilders’ fractiegenoot Wim Kortenoeven een tweet van 20 september 2011, 9.19 uur:

Koning Abdullah: Israeli’s steken kop in’t zand. http://t.co/3YNKJ9nk PVV: Jordanie is Palestina. Wat doen die Hasjemieten daar eigenlijk?

En nu wat Lieberman zei, de Lieberman die altijd een voorstanders is geweest van het wegjagen van de Palestijnen vanuit de Westoever en liefst ook vanuit Israël zelf naar Jordanië. De Lieberman die door Wilders in 2009 werd gefeliciteerd bij zijn verkiezingsoverwinning en met wie Wilders ging lunchen toen hij in november van dat jaar in Den Haag op bezoek kwam bij zijn toenmalige Nederlandse ambtgenoot Verhagen. Wat zei die Lieberman? Dit, volgens de Israelische krant Haaretz:

“Jordan is a stabilizing element in the region, in comparison to what is happening in other nations,” Lieberman said during a discussion at the Knesset’s Foreign Affairs and Defense Committee, responding to recent reports that sources in the government are again mulling the idea of a Palestinian state in Jordan.
“Discussion about Jordan as a Palestinian state is against Israeli interests and against reality,” Lieberman continued. “Saying Jordan is Palestine opposes international borders as well as the peace accord we signed with them.”

Een stabiel element in de regio in vergelijking met wat er gebeurt in andere naties. En dus GEEN Palestina dat Jordanië, want dat is tegen de belangen van Israël en trouwens in strijd met de realiteit. Tja, dat krijg je als de Arabisch Lente toeslaat in Tunesië, Egypte en nog een paar andere landen. Dan is dus – zelfs voor Lieberman die vroeger ook nog wel heel andere dingen zei – de vrede met het als vanouds nogal slaperige Jordanië ineens van groter belang dan de wil om van die verdomde Palestijnen af te geraken.

Aiai, Wilders en Kortenoeven. Wat gaat de PVV nu voortaan zeggen?

Dit stuk is eerder verschenen op de website van Abu Pessoptimist.