Het ‘gevaar’ van een groene Sahara

In de National Geografic van juli 2009 verscheen een artikel van James Owen over de vergroening van de Sahara. Foto’s genomen tussen 1982 en 2002 illustreerden uitgebreid een toename van vegetatie in Tsjaad en westelijk Soedan. Het verschijnsel van een groene Sahara is geen sprookje. In het Holoceen, de huidige geologische periode vanaf de laatste ijstijd, bestond er rond 7500 – 4500 jaar geleden eveneens een groene Sahara. Het Megatsjaadmeer – 200 x groter dan het huidige Tsjaadmeer – was een uitvloeisel daarvan. Toen lagen de temperaturen zo’n 2 à 3 graden boven het huidige niveau. Een verklaring voor de vergroening ligt bij de moesson. Hogere temperaturen veroorzaken uitbreiding van de moessonregens in een groot gebied van de Sahara. Het groene perspectief staat in contrast met de doembeelden vol klimaatvluchtelingen van de klimaathysterici.

Niet gokken met het klimaat

Er is een voor de hand liggende verklaring voor de alarmerende reacties op een veranderend klimaat. Daar speelt het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), de organisatie van de Verenigde Naties voor het klimaat, een voorname rol in. Het instituut evalueert sinds zijn oprichting in 1988 de risico’s van klimaatverandering. De reeks rapporten die de instelling heeft gepubliceerd geldt als standaardreferentie. Het IPCC voorspelt opwarming van het klimaat. Daarbij komen in de toekomstscenario’s schetsen voor van verdroging en verwoestijning, en van overstroming van laaggelegen, tropisch paradijselijke eilandjes. Dat zijn vanzelfsprekend desastreuze ontwikkelingen. Wat doe je als beleidsmaker? Je weet wat je hebt en je wilt het risico van een ramp vermijden. Dan kies je voor handhaving van de status quo. Met het klimaat gok je niet.

Optimaal klimaat

Je bent als gewone burger al gek als je tegen de gangbare opinie ingaat. Zeker als ambitieus politicus kun je je niet als een ketter opstellen. Weinigen betwijfelen de doembeelden derhalve. Het beeld van het huidige klimaat als het optimale heeft echter een belangrijke implicatie: van alle mogelijke klimaatmodellen zitten we nu toevallig in het meest gunstige. Elke verandering naar boven of naar beneden houdt in dat we van het ideale model afwijken. Voor de industriële revolutie, toen het 0,7 graad kouder was met koude winters, was het klimaat ongunstiger. Een opwarming met een graad zou eveneens nadelig zijn. Is dat reëel of houdt dat angst voor verandering in?

Afwachten?

In haar oratie in 2008 als bijzonder hoogleraar klimaatmodellering en klimaatanalyse ging Nanne Weber in op de klimaatmodellen. Ze zei: “Over tien of twintig jaar hebben we zekerheid, maar dat duurt nog even.” Dan komt de in het begin genoemde vergroening van de Sahara in perspectief te staan. Misschien is een graad opwarming, of zelfs twee graden zo slecht nog niet. Misschien ook wel. Wat doen we met de onzekere twijfel? Zo zou de vraag kunnen opkomen of er inderdaad urgentie bestaat om klimaatverandering te tackelen. In het geval van grote onzekerheid is een slimme strategie: het voor de hand liggende doen en het andere nog even laten rusten. We kunnen maatregelen nemen, zoals verbetering van de isolatie van huizen en snelheidsbeperking op autowegen, die sowieso besparingen opleveren. Energie zal in de toekomst alleen maar duurder worden; iedere besparing is meegenomen, niet alleen wegens redenen van klimaatverandering. Gegronde bezwaren tegen genoemde voorstellen zijn er eigenlijk niet. Maar de consensus wil dat we meer moeten doen: we zouden aanzienlijke subsidies moeten geven voor ongewisse alternatieve energieopwekkingsprojecten, bouw van kerncentrales en opslag van CO2 in de bodem.

Hoe kunnen we echter een groene Sahara laten rijmen met de overtuiging van de ‘politiek correcte’ status quo, die elke klimaatverandering als slecht veroordeelt? En dan zijn de voordelen van een ijsvrij Siberië nog niet eens ter sprake gebracht. Als we in alle eerlijkheid nadenken, mogen we naar alle waarschijnlijkheid blij zijn met een blijvend groene kerst.

In Nederland is dit geen gespreksonderwerp want agree to agree en hysterische linkse propaganda waar de Shell niet blij mee is, u weet wel. En 130 km/u geeft zo’n fijn gevoel van vrijheid.

Het Huis van Afgevaardigden, waar een Republikeinse meerderheid de scepter zwaait, gaf het plan echter een dikke nee omdat er “bezuingd moet worden” en “het wel weer op klimaatpropaganda zal uitdraaien”.

Directeur Chris McEntee van de American Geophysical Union (waar 60.000 wetenschappers bij zijn aangesloten) is erg teleurgesteld: “Kennelijk denken ze dat het klimaatprobleem vanzelf verdwijnt als je de informatie moeilijker toegankelijk maakt.”

http://www.washingtonpost.com/national/health-science/congress-nixes-national-climate-service/2011/11/18/gIQAxYvIgN_story.html

Uit de tips, dank DarskSkywise

Wetenschap is eng. Wetenschap bestaat uit schriele mannetjes in witte jassen met een koortsige blik in hun bebrilde varkensoogjes die moeilijk praten om te verbergen dat ze geen idee hebben waarmee ze bezig zijn. Je kunt iemand ook eigenlijk pas vertrouwen als hij of zij iets tegen de wetenschap heeft, zoals die ene marktkoopman waar ik in de jaren 70 ooit voorbijliep die zijn schoonmaakmiddel aanprees als “bevat gegarandeerd geen chemicaliën”. En verdomd, mensen kochten het ook nog. (Vermoedelijk vanwege de flesjes. Glaswerk dat een 100% hard vacuüm -wat overblijft als iets in het geheel geen chemicaliën bevat- in stand kan houden, zie je niet zo vaak op de markt.)

Op die betreffende markt (in Schoorl) was trouwens ook iets écht spectaculairs te koop, namelijk zakjes met een rossig poeder dat na toevoeging van heet water en alleen maar even roeren zonder te koken spontaan veranderde in tomatensoep. Dat ging dus mee naar huis, want “moet je zien, dit gelóóf je niet! En het smaakt echt naar soep!”

We snappen ze niet, die wetenschappers. En áls we ze snappen, snappen we niet waar ze zich zo druk om maken. Ze zeggen immers zelf hoe “onzeker” ze zijn, hoeveel “fouten” ze maken, dat ze rare “trucs” gebruiken (sommigen schijnen zelfs eerst een horoscoopje te trekken) en dat ze al hun stellingen ter plaatse uit hun mouw schudden. Toch?

Een van de oorzaken van de onbegripskloof die we vaak aantreffen tussen wetenschappers aan de ene kant en Hink, Engrid en Prof. Dr. Mr. Ir. Richard de Mos aan de andere kant, is dat bepaalde termen in de wetenschap lang niet altijd hetzelfde betekenen als in de dagelijkse spreektaal. Dat is niet echt iemands schuld, soms gebruiken wetenschappers een bestaand woord voor iets heel specifieks omdat het de lading zo mooi dekt, soms wordt een in onbruik geraakte term die alleen nog in de wetenschap wordt gehanteerd door het grote publiek herontdekt en soms lekt een term vanuit de wetenschap naar de spreektaal en krijgt er onderweg een geheel nieuwe betekenis bij.

We zien dit bijvoorbeeld bij een begrip als “ras”. In de taxonomie (de wetenschap die zich bezig houdt met het plakken van de juiste etiketten op alle plantjes, diertjes en Dion Graus) is “ras” sinds 1758 niet meer in gebruik omdat het geen vaste betekenis heeft, terwijl we het in de spreektaal nog steeds hebben over “het menselijk ras” (wat net zo makkelijk alle mensachtigen als de soort Homo sapiens kan betekenen), of “het blanke ras”, wat nog niet eens een ondersoort is. Ook bij planten- en dierenrassen moet je maar afwachten of je het over een aparte soort hebt (of zelfs een kruising tussen twee verschillende soorten, zoals een husky) of een “fenotype” dat alleen qua uiterlijk een beetje verschilt. “Ras” klinkt wetenschappelijk – maar in de taxonomie betekent het nada, niente, niets.

Wanneer je er belang bij hebt dat wetenschappers zo veel mogelijk worden gewantrouwd, kun je van zulke definitieverwarringen handig misbruik maken: een theorie is immers praktisch hetzelfde als een onbewezen verzinsel (of was zwaartekracht nou ook een theorie?), een “truc” is geen rekenhulpje maar een bewijs van fraude (en hup! de Climategatologykerk was geboren), “manipuleren” is geen wetenschappelijke bewerking maar eveneens ordinaire fraude, “onzekerheid” betekent dat ze geen flauw idee hebben, “positieve feedback” is geen vicieuze cirkel maar een schouderklopje en als de aarde van 1995 tot en met 2009 niet significant is opgewarmd, is er helemáál geen opwarming.

Wetenschappelijke termen die regelmatig verkeerd worden begrepen (bron)

De laatste tijd komt er steeds meer druk op wetenschappers om toch vooral begrijpelijk te praten, met name als het over het klimaat gaat. Helaas maakt dat de verwarring alleen maar groter, omdat er nóg meer dagelijkse taal insluipt. “Dus de mens levert een ‘bijdrage’ aan de opwarming? Dan zal het wel niet zo veel zijn. Is opwarming ‘onvermijdelijk’? Dan hoeven we niks te doen, want het is kennelijk al te laat.” Enzovoort.

Deze maand werden wetenschappers in Physics Today opgeroepen voortaan liever termen te gebruiken die geen verkeerde boodschap kunnen overbrengen of gemakkelijk (per ongeluk of expres) verkeerd worden geïnterpreteerd. Een soort Wetenschapstaal 2.0 dus. Want eigenlijk is het ook wel hoog tijd dat uitkomsten met een “bias” nergens meer worden vertaald als “politiek gemotiveerd” maar als “vaste afwijking” en een “anomalie” niet langer iets onverklaarbaars of abnormaals is, maar gewoon een afwijking van het lange-termijngemiddelde. Want meer is het niet, alle complot- en ontkennersblogs ten spijt.

Okee, het is wat minder mysterieus en/of aluhoedjes-spannend, maar dat moeten we er maar voor overhebben.

zie verder ook: http://blogs.agu.org/sciencecommunication/2011/10/19/use-your-words-wisely/

De Nederlandse bodem is het meest verontreinigd van allemaal, Nederland heeft het meest vervuilde oppervlaktewater van Europa en ook qua luchtkwaliteit, bescherming van natuur en klimaat en het opwekken van hernieuwbare energie hangt Nederland ergens helemaal onderaan – om nog maar te zwijgen over de steeds verder stijgende uitstoot van broeikasgassen, waardoor we links en rechts emissierechten moeten aankopen.

Dus denk er aan: bij het rechtsevingerlikken eerst goed je handjes wassen met desinfecterende zeep, anders zou je er wel eens een rare infectie aan kunnen overhouden en die zitten niet meer in het basispakket!

KNMI had namelijk een Klimaatatlas uitgebracht waarin, hoe verrassend, artikeltjes over Het Klimaat.

Richard de Mos wil echter dat KNMI zich bezig houdt met weervoorspellingen en niet met Het Klimaat.

KNMI houdt zich bezig met een divers takenpakket, o.a. onderzoek en advies op het gebied van meteorologie en andere geofysische terreinen, zoals bijvoorbeeld klimatologie.

Helaas, KNMI had buiten Richard de Mos gerekend; zoiets als dit hier mag dus nu niet meer van Richard. Snel kijken dan maar voor het te laat is.

Richard de Mos kwam eerder in het nieuws toen hij (naar aanleiding van vragen over zijn CV waarin stond dat hij directeur van een basisschool geweest was) verklaarde directeur van een basisschool geweest had kunnen zijn als hij het geambieerd had.

Had hij het maar geambieerd. Dan zou de rest van Nederland verschoond kunnen blijven van zijn aperte lulkoek. Op deze manier sleept de PVV gewoon dit hele land mee in hun ondergang.

Nee serieus, zie Trouw: “Een sceptisch klimaat.”

Ik dacht: “Ik wacht een week, we weten allemaal dat klimaatissues tegenwoordig geen geliefd onderwerp zijn bij de jongens en meisjes die het edele vak der Hoernalistiek bedrijven”. Maar neen, zelfs een week wachten was niet genoeg….

Als iets volgens de legenden van de Inuit aan de Canadese kant van de noordpool nooit is voorgekomen en volgens de Samojeden en andere stammen aan de Siberische kant zelden of nooit, is het natuurlijk niet nieuwswaardig als het dan voor het vierde jaar achtereen aan beide zijden van de pool gebeurt. Per slot van rekening zijn die mensen niet wit én niet gezegend met het superieure denkvermogen van mensen als Aad de Mos of Martin Bosma.

Jungbauer heeft alle 13 richtingen binnen de klimaatwetenschap be- of gestudeerd (een claim die geen enkele IPCC-contributant durft te maken) en is bovendien gediplomeerd dominee. Zijn mening over het klimaat? “CO2 veroorzaakt geen opwarming, maar afkoeling. Dat heb ik uit een boek.”

Momentje, een zin als “Ik heb het uit een boek” ken ik ergens van, even tijd om te lachen:

Het boek waar Jungbauer op doelt is “Unstoppable Global Warming – Every 1500 Years” (meer info hier – yep, een echte DSW-vertaling) van de bekende klimaatwetenschappers (ja toch?) S. Fred Singer en Dennis Avery.

“Huh? Avery is geen klimaatwetenschapper maar econoom? Singer heeft ooit voor een commissie verklaard dat je van roken geen kanker krijgt? Wist ik niet, terwijl ik afgestudeerd biochemicus ben! Mijn diploma… tja…. oh nee, ik ben niet afgestudeerd, ik ben nu bezig met mijn doctoraal Milieubeleid aan de Metropolitan State University. Wat zeg je, zo’n opleiding hebben ze daar helemaal niet? Nou ja, tijdens de cursus Troposferische Chemie die ik gevolgd heb… of was dat ergens anders?”

Maar toch in ieder geval een echte dominee… “dat wil zeggen, ik heb een soort certificaat…”

Lees hier verder hoe een politiek anti-klimaatkopstuk in het CV-stof bijt (engels, maar goed leesbaar).

Natuurlijk werd dit door sceptici en klimaatontkenners meteen gelezen als “de aarde warmt sinds 1995 niet meer op, Phil Jones zegt het zelf!” en moest je niet proberen uit te leggen dat Jones alleen maar had gezegd dat bij het in de wetenschap gebruikelijke betrouwbaarheidsinterval van 95% (d.w.z. 5% kans dat je uitkomst op toeval berust) volgens de regeltjes van de statistiek geen conclusies mochten worden getrokken.

Bij een betrouwbaarheidsinterval van 90% was de opwarming overigens wél significant, maar omdat bij 90% de kans verdubbelt dat je uitkomst toeval is, zie je dat interval meestal alleen de kop opsteken als iemand iets persé wil doordrukken en een 95%-interval niet het gewenste resultaat oplevert. (Voorbeeld: de huidige wereldwijde anti-rookwetten die grotendeels zijn gebaseerd op een onderzoek dat alleen bij 90% een verhoogd risico te zien gaf.)

Inmiddels kunnen we mede-recordjaar 2010 aan het rijtje toevoegen en het argument ten ruste leggen, want de opwarming sinds 1995 is nu ook significant bij 95%:

“Basically what’s changed is one more year [of data]. That period 1995-2009 was just 15 years – and because of the uncertainty in estimating trends over short periods, an extra year has made that trend significant at the 95% level which is the traditional threshold that statisticians have used for many years.” (Phil Jones, in een reactie aan de BBC)

Dus wat gaat het worden, geachte ontkenners en sceptici? Nog steeds “Phil Jones zegt het zelf, dus het is waar” of toch maar overschakelen op “16 jaar is véééél te kort, daar kun je niks over zeggen”?

De bejubelde daar-is-ie-dan-eindelijk-halleluja!-afkoeling is na drie maanden (december t/m februari) alweer voorbij, in maart bleek uit een door Koch Enterprises gesponsord onderzoek (Koch propt zelfs nog meer geld in de ontkenningsindustrie dan Exxon Mobile) dat de temperatuurdata van NASA, NCDC en CRU zo gek nog niet zijn, afgelopen week moest boegbeeld Anthony Watts (“Meetstations deugen niet”) zijn belangrijkste argument inslikken EN NU DIT WEER!!!!!11~

In 2006 werd op verzoek van Joe Barton (Republikeins lid van het Huis van Afgevaardigden voor de staat Texas en tegenwoordig enthousiast aanhanger van de Tea Party) met staatssubsidie(!) door professor Edward Wegman van de George Mason Universiteit onderzocht waarom 97% van alle klimaatwetenschappers het zo enorm met elkaar eens zijn.

Volgens Wegman waren die wetenschappers het alleen maar eens omdat ze te veel samenwerkten , daardoor te veel druk van elkaar ondervonden en zou het beter zijn als ze voortaan op hun eigen houtje aan de slag gingen. Het “Wegman Report” (.pdf) werd al snel een razend populaire stoelpoot binnen het ontkennerskamp en verscheen in 2008 zelfs Computational Statistics and Data Analysis van Elsevier.

Een jaar later werd echter ontdekt dat het onderzoek hele stukken bevatte die uit studieboeken waren overgenomen en van Wikipedia waren gekopieerd (kennelijk wilde men het zó graag gepubliceerd zien dat het niemand was opgevallen dat er nog een paar keer Wiki’s bekende “[citation needed]” tussen stond). Dat betekent op zich nog niet dat het onderzoek slecht was – maar dat was het wél:

“I see this paper as more of an opinion piece. (…) Compared to many journal articles in the network area, the description of the data is quite poor. (…) I would have given it a major revision.” (Kathleen Carley, analysedeskundige)

Volgens de advocaat van Wegman heeft zijn cliënt nooit plagiaat gepleegd en is het allemaal de schuld van een stagiair student (hee, dat smoesje kennen we ergens van ), maar Computational Statistics and Data Analysis heeft het artikel nu toch maar teruggetrokken.
Volgende stoelpoot please! Hoewel… zijn er nog wel poten over?

.
meer info: Wegman under investigation by George Mason University
Climate study gets pulled after charges of plagiarism
Anti-climate change study is copied off someone else’s crummy paper
Retracted climate critics’ study panned by expert

Krapuul-lezers met een goed geheugen weten misschien nog dat die stations niet worden gebruikt om temperatuur te meten, maar de afwijking meten ten opzichte van hun eigen lange-termijngemiddelde (het maakt dus niet uit hoe warm die plek van zichzelf is!) en dat na onderzoek bleek dat die stations door hun ongelukkige plaatsing juist iets te weinig opwarming lieten zien. Watts bleef echter volhouden dat maar moest worden gewacht tot zijn eigen onderzoek uitkwam, want dan zou iedereen wel anders piepen. (“Piep piep piep” in plaats van “Piep piep piep” ofzo.)

Het onderzoek (.pdf) is inmiddels klaar en goedgekeurd voor publicatie in Journal of Geophysical Research, maar hoofdauteur Roger “Opwarming Komt Niet Door CO2″ Pielke sr. (Watts had het schrijfwerk uit handen gegeven omdat hij te weinig van statistiek wist) piept nu zélf anders. De langverwachte meetfouten blijken elkaar namelijk op te heffen en een echt verschil tussen onhandige en betere locaties is er dus niet (wat we eigenlijk al wisten):

In the United States, where this study was conducted, the biases in maximum and minimum temperature trends are fortuitously of opposite sign, but about the same magnitude, so they cancel each other and the mean trends are not much different from siting class to siting class.

Nu zouden Watts en Pielke niet Watts en Pielke zijn geweest als ze niet meteen een smoesje klaar hadden: “Okee, wat betreft de VS hebben we het dus niet helemaal goed, maar het zou toch wel heel erg toevallig zijn als dat ook voor de rest van de wereld zou gelden.”

Goh, zou je denken?

.
meer info: http://wottsupwiththat.com/2011/05/11/the-long-awaited-surfacestations-paper/
en: http://scienceblogs.com/deltoid/2011/05/anthony_watts_contradicted_by.php
.
Naschrift: Nu het voornaamste argument van Watts is weggevaagd, zou je verwachten dat hij wellicht bereid is om zich bij het andere kamp aan te sluiten. Watts peinst hier echter niet over, tenzij hij eerst openbare excuses krijgt voor al die keren dat hij een “klimaatontkenner” is genoemd. Tja, het is maar wat je belangrijk vindt…

Afijn, je weet zolangzamerhand wel wat daar meestal op volgt. Achterhaalde en nergens door ondersteunde claims, lijntjes tussen alleen die twee punten die het verhaal bevestigen (en als alle andere punten en lijntjes precies het tegenovergestelde laten zien, komt dat door een complot), valse beschuldigingen en vervalste grafieken, allemaal omdat sommige media vinden dat een gebalanceerde berichtgeving niet dient af te hangen van het aantal bewijzen of van iemands wetenschappelijke reputatie, maar van het feit dat een theorie überhaupt bestáát, al is-ie nog zo onwaarschijnlijk.

MAAR NU IS HET AFGELOPEN!!!!1! NU LATEN WE ONS HOREN!!!!!!111~

Reeds een bescheiden hit op YouTube: de Climate Scientist Rap! (Yo!)
(Bevat echte klimaatwetenschappers. Tevens verkrijgbaar met engelstalige ondertiteling.)

“Burn! It’s hot in here! 32% more carbon in the atmosphere!” Suck on that, Prof. Dr. Mr. Ir. Richard de Mos!