Breivik’s daad zal massale afschuw wekken maar tegelijkertijd sommigen inspireren

Anders Breivik heeft de verantwoordelijkheid voor de bomaanslag en de massamoord op zich genomen maar hij beschouwt zich niet als crimineel. Dat heeft zijn advocaat in een interview met de Noorse televisie meegedeeld. In zijn eigen ogen was het blijkbaar een oorlogsdaad.

Bijna met het uur wordt duidelijker dat de terreur van afgelopen vrijdag deel uitmaakt van een zorgvuldig uitgedachte strategie. Breivik was geen dolgedraaide gek met een automatisch wapen maar een ijskoude tacticus. Hij wil Europa een boodschap brengen. De moordpartijen waren propaganda van de daad.

Je kunt Von der Dunk terecht verwijten dat hij de PVV demoniseert door die met het nationaal-socialisme te vergelijken, maar dat is de kern van zijn verhaal niet. Het het gaat hier niet om Geert en Adolf, het gaat om ons, om onze bereidheid de principes van onze rechtstaat overheid te houden – ‘Deze keer wel’, vanwege het ‘Dat nooit weer’ waarmee we straks de Bevrijding herdenken.

In mijn vorige stukje betoogde ik dat een vergelijking tussen Wilders en Hitler die niet verder komt dan een ‘Kijk ze vertonen een heleboel overeenkomsten’ nergens goed voor is. Zo’n vergelijking vertelt ons niets dat we voorheen niet al wisten en kan dus nauwelijks een andere bedoeling hebben dan Wilders zwarter te maken dan zijn woorden en daden rechtvaardigen. Dat kun je met enige recht demoniseren noemen.

Ik betoogde dat naar aanleiding van een bijdrage op Joop.nl dat was geschreven naar aanleiding van een lezing die Thomas von der Dunk niet houden mocht. Die lezing is inmiddels wel gehouden, zij het elders dan oorspronkelijk beoogd, en de vraag of Von der Dunk eveneens demoniseert kan nu worden beantwoord.

Ook Von der Dunk ziet overeenkomsten tussen het nationaal-socialistische gedachtengoed en de ideologie van de PVV:

de retrospectieve valse idylle van een zuiver ‘Nederland voor de Nederlanders’, het evidente vijandbeeld, de met haatzaaien jegens minderheden gepaard gaande xenofobie, de gekunstelde zwart-wit-tegenstelling tussen ‘het volk’ en ‘de elite’, een Rousseauiaans idee van een door die elite genegeerde volonté generale, het gebrek aan openbaar intern debat, de hang naar een sterke leider die in direct contact zou staan met het volk en die ook als enige naar buiten het woord voeren mag. …

De PVV bepleit openlijk discriminatie van een deel van de ingezetenen in Nederland op basis van de demonisering van een religie … Ook voert deze partij, haar aanvoerder en enige eigenaar voorop, tamelijk stelselmatig een hetze van verdachtmakingen tegen de rechterlijke macht, … Het voorstel om rechters niet voor het leven te benoemen, maar periodiek te beoordelen op grond van de vraag of ze wel zo streng straffen als het de volksonderbuik belieft, … waarmee de stoelpoten onder de trias politica worden weggezaagd.

Maar in tegenstelling tot de schrijver van het stukje op Joop.nl laat hij het niet bij die constatering. Hij wijst erop dat partijen die de morele verworvenheden van de rechtstaat in de waagschaal stelden, in het verleden door de andere met zorg werden gemeden, terwijl de PVV nu door in elk geval een deel – het regerende deel – van het politieke establishment met kracht als een ‘gewone’ politieke partij wordt gepresenteerd, en noemt dat

… de tweede reden, waarom een vergelijking met het beladen Nederlandse verleden leerzaam is: het snelle verschuiven van normen en waarden onder druk van een agressief populisme, het gemak waarmee door een deel van de maatschappelijke elite uit politiek opportunisme basale uitgangspunten worden opgegeven en dingen aanvaardbaar, ‘normaal’ gevonden worden, die men even eerder nog volstrekt onacceptabel en ondenkbaar had geacht.

Ons land wordt geleid door een premier die de PVV met klem ‘een heel normale partij’ noemt, en die – voeg ik daaraan toe – nog verder gaat: geheel in lijn met de minachting van de PVV voor de rechtstaat laadt hij bijvoorbeeld de verdenking op zich, zich als vertegenwoordiger van de regering te bemoeien met de samenstelling van de volksvertegenwoordiging, een zeer directe inbreuk op de scheiding der machten die zo ongeveer het fundament van onze rechtstaat vormt.

Dat alles herinnert Von der Dunk aan de Tweede Wereldoorlog als periode waarin mensen massaal wegkeken bij het kwaad dat om hen heen geschiedde, zich gewillig schikten in maatregelen die eerst het isoleren en vervolgens het wegvoeren van ‘mindere mensen’ mogelijk maakten, en wegkeken toen dat wegvoeren begon – een beeld dat in de decennia na de oorlog zeer geleidelijk helder werd. Volgens Von der Dunk verwerkten wij dat groeiende inzicht in een weinig heroïsch verleden door de Tweede Wereldoorlog als een soort natuurramp buiten de geschiedenis te plaatsen – een periode waarin het absolute kwaad toesloeg, en die zo abnormaal was dat de vraag of we er iets van kunnen leren absurd wordt: tegen iets unieks kun je je niet wapenen en hoef je je niet te wapenen. Dat wij Nederlanders vijf jaar lang de ogen sloten, mogen we vergeten omdat zoiets zich niet kán herhalen. We hebben de Tweede Wereldoorlog inmiddels als monsterlijk curiosum veilig in een gepantserd glazen kast gezet, en wee degene die hem er uithaalt, afstoft en laat zien dat het gaat om een combinatie van alles behalve unieke processen, dat het gaat om het product van mechanismen die altijd weer toeslaan en waartegen we ons moeten wapenen als we willen voorkomen dat de geschiedenis zich (altijd weer anders, maar toch) herhaalt. (Zeker, ’t zijn mijn woorden, maar zo lees ik Von der Dunk.)

Wat Von der Dunks verhaal belangwekkend maakt is niet de daarin gesignaleerde overeenkomst tussen de PVV en het nationaal-socialisme – dingen lijken te vaak in allerlei opzichten op elkaar om zo’n gelijkenis veelzeggend te maken. Wat zijn verhaal belangwekkend maakt is de schets die hij geeft van de manier waarop wij een gênant verleden verbeelden en verwerken, en de blinde vlekken die wij onszelf daarmee bezorgen. ’t Zijn mede die blinde vlekken die ons toestaan toegevend te zijn tegenover een ideologie die de bijl legt aan de wortels van onze rechtstaat – de scheiding der machten, de onafhankelijkheid van de rechtspraak, de gelijkheid van burgers voor de wet. We doen dat met mooie woorden over een substantieel deel van het electoraat dat we toch niet zomaar mogen negeren of marginaliseren, maar we vragen ons te weinig af of we zowel die kiezers als onszelf met die mooie woorden niet vooral zand in de ogen strooien (en dan zwijg ik nog van de grote kans dat zij dat zand eerder als zodanig herkennen dan wij).

Je kunt Von der Dunk inderdaad verwijten dat hij de PVV demoniseert door die met het nationaal-socialisme te vergelijken, maar dat is de kern van zijn verhaal niet. Het het gaat hier niet om Geert en Adolf, het gaat om ons, om onze bereidheid de principes van onze rechtstaat overheid te houden – ‘Deze keer wel’, vanwege het ‘Dat nooit weer’ waarmee we straks de Bevrijding herdenken.

Wilders' Walgelijkste - 5

Bij de Wilders-vrienden op de Duitse haat-blog PI was criminalisering van socialisten al langer een item waar iedereen het daar over eens is. Ziehier de redenering:

“Hitler was een socialist. Socialisten zijn dus fascisten. Socialisten zijn dus verantwoordelijk voor de jodenvervolging, ja zelfs de hele holocaust. Wij zijn anti-socialisten, dus de beste vrienden van de joden en van Israël. De verdediging van ons volkseigen tegen de Islam is dus alleen bij ons in goede handen. Socialistische “elites” hebben een geheim bondgenootschap gesloten met de Moslimbroederschap, om gewone, hardwerkende volksduitsers te overspoelen met moslims en uiteindelijk de sharia  en het kalifaat in te voeren.”

Duitse Wilders-fansite PI: Amalgaam van hakenkruis en rode ster...

In Nederland werd deze waanzinnige redenering tot voor kort alleen aangehangen bij marginale groepjes als Het Vrije Volk en sommige Libertariërs. Maar Martin Bosma zag er wel wat in. In het verkiezingsprogram van de PVV (april 2010) verscheen een zinnetje waarin wordt gesteld, dat “wij” op 4 mei de slachtoffers herdenken “van het (nationaal) socialisme”.  We signaleerden deze veelbetekenende haakjes meteen.

Ik geloof dan ook niet, dat het een vergissing of toeval is geweest, dat de PVV-fractie in de gemeenteraad van Almere onder leiding van kamerlid en vroegere Gladio-medewerker Raymond de Roon op 4 mei 2010, niet kwam opdagen bij de gemeentelijke 4-mei herdenking. “Wij” herdenken immers heel wat anders dan andere mensen. “Wij” manifesteren tegen Job Cohen op 4 mei.

Want de PvdA-leider, familie van een van de twee voorzitters van de Joodse Raad onder de bezetting, is een “foute man” (Wilders ter gelegenheid van een van de verkiezingsdebatten rond 10 juni 2010). Wilders weet donders goed, wat “fout” in Nederland betekent: Je was “fout in de oorlog”. Socialisten, de joodse Job Cohen voorop, waren allemaal “fout” in de oorlog. En zijn dat nu nog steeds, ja nog meer, als je het schotschrift van Martin Bosma mag geloven.

Nu zal ik niet de laatste zijn, om te ontkennen, dat er uit naam van het socialisme veel onrecht is gedaan en onzin is verkondigd. Maar dat geldt helaas voor elke ideologie die in de twintigste eeuw werd aangehangen en omgebogen naar de onmiddellijke belangen van de heersers van dienst.

Het geldt voor het liberalisme, het conservatisme, het communisme, het katholicisme, het protestantisme, de islam en wel heel in het bijzonder voor het nationalisme. Elke ideologie, hoe humaan en rationeel ook van oorsprong, bleek te kunnen worden omgebogen tot een autoritaire praktijk, gebaseerd op irrationele impulsen.

Maar de huidige socialisten, sociaaldemocraten, groenen, progressieve christenen en links-liberalen collectief wegzetten als “elitaire verraders” van “onze cultuur”, dat is nu precies wat autoritaire en racistische nationalisten en suprematisten* steeds opnieuw hebben gedaan om de angst op te roepen voor een gemeenschappelijke vijand.

Dan is het toch wel een hoogstandje van demagogie te noemen, om de joodse, integere en succesvolle bestuurder Cohen te “framen”, zoals dat tegenwoordig heet, tot vijand van Israël (!), tot knuffelaar van islamitische terroristen (!) en elitaire samenzweerder om in Nederland de sharia en het kalifaat in te voeren.

Toch is Wilders daarin tot op zekere hoogte geslaagd. Straffeloos kon hij na de regeringsvorming z’n keus voor een nodeloos a-sociaal regeringsprogram rechtvaardigen, door te zeggen, dat dat immers nodig was om Job Cohen en Femke Halsema “uit te schakelen”, “buiten de macht” te houden.

Het laffe optreden, de linkse schuilkerk-mentaliteit, die, vooral in de jaren voor 2010, bij de linksen heersten, zijn zeker mee een factor geweest, die het nu, begin-2011, mogelijk hebben gemaakt, dat onder inspiratie van Wilders het begin van een heksenjacht tegen alles wat “links” is, zichtbaar en voelbaar wordt.

Wie, zoals ik, familie heeft, die vanuit hun socialistische overtuiging in het verzet tegen het nationaal-socialisme het leven hebben gelaten, mag niet zwijgen, als dolgeworden demagogen een heksenjacht ontketenen tegen wat, expliciet of impliciet, de overtuiging is van ongeveer de helft van alle Nederlanders. Meebuigen, zoals broodschrijvers en zogenaamde wetenschappers in groten getale hebben gedaan, is verachtelijk. Het bekende “verraad der klerken”.

Socialisten die democraten zijn, kunnen trots zijn op hun overtuigingen. Nu het failliet van het neoliberalisme en het casino-kapitalisme niet meer te ontkennen valt, blijft er blijkbaar voor conservatieven als Wilders geen andere weg meer open, dan de kaart van vreemdelingenhaat, demonisering en criminalisering uit te spelen.

Hitler was geen socialist, maar een misdadige nationalistische demagoog. Wilders is een nationalistische demagoog. Als je hem zijn gang laat gaan, komen de bijbehorende misdaden vanzelf ook.

* suprematisten gaan er op grond van religieuze-, pseudo-wetenschappelijke- en onderbuik-redeneringen van uit, dat één bepaalde godsdienst, één bepaald ras of één bepaalde nationaliteit (in alle gevallen natuurlijk de hunne-), superieur is aan (alle) andere. In het geval van Wilders geldt een absolute en onveranderlijke superioriteit van wat hij verstaat onder joods-christelijk-verlicht. Wie elders zijn “wortels” heeft (bloed-en-bodem geloof), ook al is hij/zij wel joods, christelijk of verlicht, moet via wijziging van de grondwet apart worden gezet als blijvend gevaar. Voorbeeld: Christelijke Palestijnen, Irakezen.

Dit is het vijfde artikel in de serie: De 10 Walgelijkste Wilders-statements. In willekeurige volgorde komen nog aan bod:

• Justitie onderwerpen aan de waan van de dag
• De Tuigdorpen
• en natuurlijk de “wortel”-theorie
• … en wat U als lezer nog suggereert…

Hierbij is iedereen dus hartelijk uitgenodigd, om suggesties in te zenden bij Krapuul. Het zou me niets verbazen, als we méér dan 10 walgelijkste uitspraken vinden. Dat is geen enkel probleem, verzeker ik u. Serietitels zijn geduldig. We passen het gewoon aan. Enjoy!

Het definitieve breekpunt vormde voor mij echter het interview met Martin Bosma – de tweede man in de PVV-fractie – ter gelegenheid van de publicatie van een schrijfseltje van zijn hand. Zelden is voor mij zo duidelijk een geestelijke beerput open gegaan.

Haarfijn wordt aangetoond, dat Bosma de redenering van Jacques de Kadt in Het fascisme en de nieuwe vrijheid vervalst en omkeert.

Bosma is waarschijnlijk auteur van dat walgelijke PVV-programpunt: “Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van het (nationaal) socialisme”. Een heksenjacht op alles wat fatsoenlijk en niet “rechts” is, kondigt zich aan.

Als het nationaal-socialisme de “schuld” van de socialisten zou zijn, kan “rechts” immers geen nazisme verweten worden. Henk en Ingrid hebben slechts alles wat uit de grachtengordel komt te verwerpen, en ze zijn veilig in Geert’s armen.

Jan Dirk Snel was er gelukkig ook als de kippen bij, om de slaafse manier waarop de media de Bosma-brochure behandelen, te laken: JDSnel: De man die wéét – Martin Bosma als gnosticus en antihermeneuticus.

Snel gaat vooral in op de leugenachtige en haatzaaierige manier, waarop Martin B. het zogenaamde Islam-complot  om alhier sharia en kalifaat in te voeren, behandelt.

Leerzame kost. Een beetje zwaar op de hand. Moeilijke woorden worden niet geschuwd. Maar twee voorbeelden, van hoe ook minder “links” Nederland z’n fatsoen houdt en aan de fascistoïde valsemunters hun plaats wijst.

Het kan Dion Graus geweest zijn, in het kader van de zorg die het IDF heeft betoond voor de dierentuin in Gaza. Maar ik heb geen zin om op te zoeken wie het was.
Vandaag kreeg ik in mijn mailbox een geweldig aanbod van de Jerusalem Post Store. Mossad-T-shirts voor $11,95 in plaats van $22,95 (exclusief verzendkosten). En wat voor T-Shirts!

Zoals bekend, voerde de Mossad onlangs een moord-missie uit in Dubai. Doelwit: Een hoge Hamas-functionaris. Operatie geslaagd, maar heel wat “collaterale schade”. De Dubaise politie kwam er snel achter, wie de 27 (!) agenten waren die, voorzien van valse Britse-, Ierse-, Oostenrijkse- en Franse paspoorten, aan het werk waren geweest. Ze staan nu allemaal op de opsporingsfotos van Interpol. De -meest Israëlische- staatsburgers van wie de westerse paspoorten waren gekopieerd en/of vervalst, zijn aan represailles blootgesteld. Bevriende regeringen zijn boos. En de tot nu toe redelijke Israëlisch-Dubaise relaties behoorlijk verzuurd.

Getuigt de opzet van de Mossad-operatie al van onderschatting (en minachting) van zowel de tegenstander als van de in verlegenheid gebrachte vrienden van Israel, de behandeling van de nasleep ervan, gooit er nog een tandje bij. In plaats van zich te schamen en de zaak “sportief” te sussen, zoals men nog in 1997 in een dergelijk geval met Jordanië had gedaan, gaat zegedronken Israëlisch uiterst rechts er nu wel heel wereldvreemd tegenaan….

Meer lezen bij De Lage Landen

Het jaar 1935 is een kroonjaar voor een nieuwe beweging, de NSB. Een partij die niks moet hebben van Haagse kliekjesgeest, die opkomt voor de gewone man. Ferm nationaal-conservatief, boos op de bestuurlijke elite – en nog twee jaar te gaan alvorens uitgesproken antisemitisch te worden onder Rost van Tonningen. Maar de verschillen met de PVV nu zijn groot. Zo groot, dat sommigen het vergelijken met oude, vergeelde stemkaarten onzin vinden. Een pikant verschil is dat de NSB een beroep op je inzet deed. Je moest de straat op, krantjes verkopen, het bos in met de jeugdbeweging. Voor de PVV volstaat het als je voor de buis hangt, als je je op het geëigende moment maar even naar de stembus sleept. En de PVV is ondemocratischer.

Overeenkomsten zijn er ook. Beide gebruiken het parlement als zeepkist, kennen een leiderscultus en zoeken een zondebok. (meer)

Overigens is Wilders niet de uitvinder van het woord ‘kopvodden’, zoals menigeen dacht. Het woord is gemeengoed in extreem rechtse kringen. De eerste keer dat het – althans op internet – werd gebruikt was in 2002 op de extreem rechtse site van het Stormfront, een club van neo nazi’s. (meer)

Ja die nazi’s kunnen heel creatief zijn.

Justitie in Duitsland is nu een onderzoek begonnen naar een tuinkabouter die de Hitlergroet brengt. (meer)

Beter een nazi-tuinkabouter in je tuin, dan in je parlement.

Hier is geen enkel misverstand mogelijk: dit is typisch de collectieve haatfantasie van etnische zuiveraars, in de jaren tien in het Ottomaanse rijk, in de jaren dertig en veertig in Europa, in de jaren zeventig in Cambodja, in de jaren negentig in Joegoslavië en Rwanda. (meer)

Het is niet alleen zinvol, het is ook uiterst effectief; Wilders vergelijkt moslims al jaren met fascisten en die worden er ook bepaald niet populairder op. Of wel soms?

Anno 2009 spreken we wel over een economische crisis, maar noch hier noch in ons buurland zien we iets wat ook maar in de verste verte op de jaren twintig of dertig lijkt. (meer)

En zo vindt ie nog meer verschillen, knap hoor.

Je kan rustig de PVV met het fascisme vergelijken; Wilders vergelijkt moslims al jaren met fascisten en dat werkt PERFECT.

Deze mensen zijn volgens “arabist” Hans Jansen hetzelfde als de Nazi’s die in 40/45 door Nederland marcheerden.

Goede Duitsers drongen er niet op aan dat iedereen die met de goede kanten van het nieuwe Duitsland sympathiseerde, in volle vrijheid in een Duits uniform over de Nederlandse straten zou moeten kunnen lopen, compleet met goed herkenbare Duitse hoofdbedekking. (meer)

Tot zover “arabist” Hans Jansen. Een baan als aardbeienplukker lijkt me nog te hoog gegrepen voor hem.

Kiezers hebben ook een morele verantwoordelijkheid. Ze zijn geen onschuldige lammeren. Ze hebben geen vrijbrief om maar wat te doen. Je moet tegen ze zeggen: u loopt nu achter iemand aan die verderfelijke denkbeelden heeft, niet elke keuze is legitiem. (meer)

En zo zit het.