Met het vertrek van Femke Halsema verloor de Nederlandse politiek niet alleen een icoon, maar vooral een kundig politica. Onder moeilijke omstandigheden, de Fortuyn-periode, nam Femke het stokje over van Paul Rosenmöller. GroenLinks lag zwaar onder vuur. Femke kampte in die periode met dezelfde slechte peilgegevens als Jolande op dit moment. GroenLinks werd later ook nog eens de moord op Fortuyn aangewreven. Om op dat moment te blijven zitten vereist lef en ruggengraat. En leiderschapswissel had dergelijke percepties niet zomaar weg kunnen nemen.

Wat Femke kenmerkte is haar consequente opstelling als het ging om zaken als de vrijheid van mensen. Of het nu ging om de moslima die een hoofddoekje draagt of de vaak abjecte uitlatingen van Wilders. Met hetzelfde vuur werd hun vrijheid verdedigd. Dat leverde haar veel kritiek op, vaak ook uit de linkerhoek, maar ook veel respect en bewondering. Met de rechten van een burger wordt niet gemarchandeerd. Geleidelijk aan kroop GroenLinks uit het verdomhoekje.

De fractie was inhoudelijk sterk, Femke sterk aan de interruptiemicrofoon en geleidelijk aan professionaliseerde GroenLinks zich steeds verder, waardoor haar uitstraling consistenter werd. Daarmee werd de herkenbaarheid van GroenLinks als politieke partij steeds beter. Waar Femke Halsema bij haar aantreden als fractievoorzitter begon met 7 zetels, eindigde ze in 2010 met 10 zetels. Een duidelijke verbetering, maar niet de verbetering waarop GroenLinks had gehoopt. Politiek succes is dus meer dan een consistente en sterke fractievoorzitster of een  duidelijk politiek profiel.

Toen Paars+ niet van de grond kwam, trad Femke terug om Jolande de kans en de tijd te geven om zichzelf te ontwikkelen. Je wilt voorkomen dat je vlak voor verkiezingen ineens van leider wisselt. Vaak loopt dat dramatisch af. Vanuit die optiek een terechte move. Maar die ontwikkeling is altijd moeizaam.

Amper fractievoorzitster en meteen geconfronteerd met een uiterst gevoelig dossier als Kunduz. Geen meerderheid voor de missie bij de achterban, maar wel opgenomen in het programma met instemming van het voorgaande congres. Nee zeggen was de makkelijkste ‘oplossing’ geweest. Nou ja, oplossing. De fractie had in dat geval de wens van het congres naast zich neergelegd en de coalitie had vrolijk lachend verder kunnen gaan. Want denkt U maar niet dat de coalitie was gestruikeld op dit dossier. Wilders was allang blij geweest. Geen Kunduz, GroenLinks voor schut en de coalitie regeert door. Geen winstsituatie voor GroenLinks. We kunnen nog lang filosoferen over de mogelijke scenario’s, maar een punt is wel duidelijk geworden. GroenLinks heeft nog een behoorlijke discussie te gaan, als het gaat om inzet van militairen in oorlogsgebieden.

Het volgende grote moment dat bij de kiezer op het netvlies staat is de stekkerdoosaffaire. Ik begrijp dat Jolande daar liever niet aan herinnerd wordt. Maar elk Kamerlid en/of fractievoorzitter heeft zo’n moment in zijn/haar carrière. Zie het positieve ervan. Zonder dat moment was GroenLinks helemaal onzichtbaar geweest tijdens het debat. Nu blijft iedereen erover praten. Voor de persvoorlichters de mooie taak om dit moment om te buigen in iets moois. Iedereen weet ook dat het Wilders is die een grote mond heeft, maar niet de rechte rug om de stekker eruit te halen. Grappige opmerkingen van zijn kant veranderen die situatie niet.

Jolande ziet zich voor de taak gesteld om een ervaren politica als Femke te vervangen. Zoals Agnes Kant Jan Marijnissen ineens verving. Je moet wel van heel goede huize komen, wil je dat als kersverse fractievoorzitster zonder problemen realiseren. Toch zit er een groot verschil tussen Agnes en Jolande. Waar Agnes Kant vastliep en haar frustraties zichtbaar en overheersend werden, zoekt Jolande nog andere opties. De afgelopen tijd is ze veelvuldig in het land te vinden om te overleggen met de achterban. Lovenswaardig, maar het komende jaar wordt het belangrijk dat de fractie meer zichtbaar wordt dan in 2011.

Jolande heeft voldoende sterke punten. Ze is aimabel, wat haar bereikbaar maakt. Ze is een uitstekend econome, die dit kabinet het zeker lastig kan maken. Zeker als je het zwakke financiële akkoord bekijkt. Ook is Jolande precies en heeft haar dossiers goed voorbereid. Dat maakt haar sterk in het debat, wat menig politiek opponent al heeft mogen ondervinden. Het is waarschijnlijk ook beter als GroenLinks wat minder nadenkt over ‘ideeën naar de macht’ maar meer haar standpunten nog eens grondig tegen het licht houdt.[Dick Pels] Daarbij ook meer rekening houdt met wat GroenLinkse politiek betekent voor de individuele situatie van burgers. We hebben lang het standpunt gehuldigd: “Think Global, act Local”. In de huidige politieke situatie is “Think Local, Act Global” meer van toepassing.

Verscheen eerder op hgroen.wordpress.com. Auteur: Hans Groen.

De SP heeft er tegenwoordig een belangrijke concurrent bij op het onderwerp. De PVV windt zich geregeld op over de ‘baantjesmachine’ en achterkamertjes. Maar die verontwaardiging heeft een flinke afwijking naar links. Naar verluidt zorgde Geert Wilders ervoor dat PvdA’er Frans Timmermans niet tot de nieuwe commissaris van de koningin in Limburg werd benoemd. Daardoor kon CDA’er Theo Bovens zijn partijgenoot Léon Frissen opvolgen.

PVV’er Johan Driessen stelde deze maand Kamervragen aan minister Rosenthal over de voordracht van PvdA’er Ad Melkert als nieuwe Nederlandse vertegenwoordiger bij de VN-club ILO. ‘Onmiddellijk intrekken’ was het devies. (De Pers)

Lees het artikel om te lezen wat anti-achterkamertjespartij PVV deed aan de politieke achterkamertjesbenoeming van Donner. Of lees het niet, je mist niks.

Daarom wordt er vandaag op de kerstmarkt, vlak naast de plek van het gruwelijke gebeuren, geld ingezameld voor de jongen. Wie de familie dus wilt steunen, kan naar deze plek afzakken en zijn financiële bijdrage leveren. Ook enkele media betuigen hun financiële steun. Zo hebben de ouders onder andere een afspraak met een Franstalige krant, die een percentage van haar dagopbrengst vandaag aan de ouders schenkt. Als ‘tegenprestatie’ mogen de ouders niet met andere kranten praten.DeMorgen

Gewoon je bek houden tegen andere kranten twee dagen nadat je kind is overleden……
Ik heb zelf ook veel dierbaren verloren, maar om nou een verhaal te verkopen: Nee.

Amnesty International heeft vannacht een rapport uitgebracht waarin het stelt dat de mensenrechtensituatie sinds het wegjagen van Mubarak zelfs is verslechterd, kan je hier in zijn geheel downloaden.

” De Militaire Raad zet de traditie van repressief bewind voort. De machthebbers gebruiken militaire rechtbanken om duizenden burgers te vervolgen en hardhandig op te treden tegen vreedzame protesten en de bevoegdheden uit te breiden die voortvloeien uit de noodtoestand.

Degenen die de Raad hebben uitgedaagd of bekritiseerd, zoals betogers, journalisten, bloggers en stakers, zijn meedogenloos onderdrukt in een poging hun het zwijgen op te leggen” , aldus Amnesty.

Artsen die in verschillende steden alle gewonden proberen te behandelen vertellen dat er een soort traangas wordt gebruikt veel giftiger dan het “normale”, men probeert te achterhalen welk soort gif er extra in is gestopt ( LeRoiDanse: welk land zou het hebben geleverd aan Egypte?). Men hoopt vandaag miljoenen mensen op de been te krijgen, de woede groeit met de minuut. “Het moet nu afgelopen zijn, al wordt het onze dood” is een veelgehoorde leus.

De Opperste Militaire Raad (bah, de naam alleen al) die de verkiezingen en de overgang naar de democratie wel even keurig zou regelen bestaat uit voormalige generaals van Mubarak die niet veel méér hebben gedaan dan hun eigen belangen veiligstellen. Eén van de hoofdrolspelers is veldmaarschalk Mohammed Hussein Tantawi, die in de regering van Mubarak ruim twintig jaar lang de positie van minister van defensie had en nu zo’n beetje de baas is in Egypte. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, dat bleek ook weer uit de manier waarop het proces door hem werd getraineerd waar de schuldigen terecht zouden moeten staan die het vuur openden op de demonstranten eerder dit jaar. Nog niemand uit de voormalige Mubarakkliek is veroordeeld en wat zich tijdens het proces afspeelde is ook al niet bekend, want het moest allemaal achter gesloten deuren.

De live-beelden zijn te zien op Al Jazeera : Het Tahrirplein is weer helemaal vol .

Dit zou wel eens het voorspel kunnen worden van een burgeroorlog die over kan slaan naar andere landen in de regio, en gecombineerd met alle spanningen in Iran, Turkije en Syrië- welke landen eigenlijk niet-, zou dit wel eens het vuur kunnen zijn dat het kruitvat aan gaat steken en een wereldwijde oorlog en chaos gaat veroorzaken.
Het kán natuurlijk ook zijn dat dit de laatste stuipen zijn die leiden tot het afschaffen van de dictatuur waarna een vorm van democratie kan ontstaan, en dan maar hopen dat we daar als vluchtelingen welkom zijn als we hier verder afglijden naar totalitaire staten.

Het had de comeback van Dion Graus moeten worden. Hij was het lachertje van de Tweede Kamer geworden. Mister Caviapolitie. Wife beater. De commissie-De Wit moest Dions eer herstellen, hem zijn prestige teruggeven. Keihard had Dion gewerkt. Twee jaar van zijn leven had hij gegeven. Hij had zichzelf geen vakantie gegund. Maar tijdens het verhoor van voormalig ABN-Amro-topman Jan Peter Schmittmann ging hij de mist in. (De Pers)

In de echte, verifieerbare werkelijkheid is Israël gesticht nadat een groot deel van de autochtone bevolking van Palestina was verdreven. Daar zijn boeken over geschreven, door onder meer de historici Benny Morris en Ilan Pappé. Maar in de mythologische werkelijkheid van – helaas – de huidige politieke meerderheid in Israël, is het heel anders. Daarin zijn de Palestijnen helemaal niet verjaagd, maar gingen ze, na daar door Arabische radiostations te zijn opgeroepen, vrijwillig even weg om de Arabische legers de kans te geven Israël van de kaart te vegen.Daarna zouden ze weer terugkomen.

De verifieerbare werkelijkheid heeft allang korte metten gemaakt met dit verhaal, maar het heeft een taai leven. En wel omdat het Israëlische onderwijssysteem, veel Israëli’s, en ook veel van Israëls supporters, de historische bewijzen negeren. Zij blijven liever geloven in de ‘officiële’ Israëlische geschiedschrijving over de ‘onbevlekte’ geboorte van hun staat.

Ander voorbeeld: In de verifieerbare werkelijkheid houdt Israël de Westoever bezet en sticht het er steeds meer nederzettingen, die illegaal zijn volgens alle internationale regels en wetten. Ondertussen negeert Israël al jaren vredesvoorstellen, zoals dat van de Arabische Liga uit 2002. Daarin zeiden de Arabische landen (inclusief de Palestijnen) normale betrekkingen met Israel te willen als het de Westoever, inclusief Oost-Jeruzalem ontruimt. Maar in de gefabriceerde werkelijkheid is dat allemaal flauwe kul. Het vredesvoorstel van de Arabieren is doorgestoken kaart, een middel om Israël zand in de ogen te strooien. De Arabieren (en moslims) zullen Israël ael nooit accepteren, dat is tegen de Islam en trouwens velen (de meesten?) van hen zijn antisemiet. De nederzettingen spelen geen rol van betekenis en zijn ook niet illegaal, want de Westoever was van niemand toen hij werd bezet, en 2000 jaar geleden woonden er ook al eens Joden.

Zo kunnen we doorgaan. Eindeloos doorgaan. Er is namelijk haast geen feit over Israël te bedenken, of er staat wel een gefabriceerde versie tegenover. En niet voor niets. De gefabriceerde versies zijn er om Israël uit de wind te hounden als het onder druk staat om internationale wetten na te leven en zich verzoeningsgezinder op te stellen. De gefabriceerde versie is een wapen in een oorlog. En hoe meer Israël het te horen krijgt dat het moet ophouden met die nederzettingen en nu eindelijk eens vrede moet sluiten, hoe harder en meedogenlozer die oorlog wordt gevoerd. Het is een oorlog waarin vaak op de man wordt gespeeld, en waarin Israël steeds al het bedreigde slachtoffer wordt voorgesteld, ook als de feiten anders uitwijzen. Er zijn hele strategieën ontworpen voor deze oorlog. Ik kom daar binnenkort op terug.

Moll doet in zijn boek of hij dat allemaal niet weet. Meteen al in hoofdstuk 4 verwijt hij zijn oude krant dat een ingezonden brief van de Israëlische ambassadeur niet werd geplaatst. Ambassadeur Kney Tal had zich eraan geërgerd dat in een artikel over de ‘nakba’, de verdrijving van ruim 700.000 Palestijnen in 1948, in een bijzin werd vermeld dat de officiële Israëlische versie is dat de Palestijnen vrijwillig waren weggegaan, maar dat dit door historici is ontkracht. De ambassadeur schreef dat ‘nergens in het artikel werd aangestipt dat Israël in 1948 werd geconfronteerd met een ‘uitroeiïngsoorlog door Arabische Palestijnen met de legers van vijf Arabische staten aan hun zijde’.

Ik weet niet waarom de brief van Kney Tal is blijven liggen. Misschien was er gewoon geen plaats, misschien had de dienstdoende redacteur er inderdaad geen zin in om weer die achterhaalde oude koek in de krant te zetten. Maar voor Moll is dat een reden om te betogen dat de NRC alleen nog maar maar één kant van het verhaal wil laten horen. Immers, die Arabieren waren toch uit op vernietiging van de joodse staat? En was de moefti van Jeruzalem, hajj Amin al-Husseini, niet een vriend van Hitler? Waarmee Moll laat blijken dat er twee mogelijkhed zijn. Ofwel hij houdt zich van de domme en is te kwader trouw, ofwel laat zien dat hij zijn neus steekt in zaken waar hij gewoon geen verstand van heeft.

Laten we van het laatste uitgaan. Moll is te goeder trouw, maar hij weet inderdaad niet wat Simcha Flapan en Avi Shlaim naar boven hebben gebracht over de krachtsverhoudingen in die oorlog van 1948. Laten we aannemen dat hij onkundig van is wat Morris en Pappé over de verdrijving van de Palestijnen hebben gemeld. Laten we ervan uitgaan dat hij niet weet hoe de – inderdaad minder fraaie – rol van mufti Al-Husseini (die toen al lang geen mufti meer was, hij was door de Engelsen verbannen) door de gestaalde Israël-kaders steeds tot mythische proporties wordt opgeblazen om te bewijzen hoe antisemitisch die Palestijnen wel niet zijn. (Dat gebeurde overigens pas nadat het mufti-verhaal er in 1961 bij het Eichmannproces in Jeruzalem met de haren bij was gesleept op last van Ben Gurion).

Laten we aannemen dat Moll naïef is en geen weet heeft van de lange, en even vermoeiende als zinloze discussies die sinds jaar en dag over deze zaken zijn gevoerd. Maar is zo’n naïeve houding dan reden voor een boek? En wordt – wanneer zo’n brief van Kney Tal niet wordt geplaatst – de ‘nuance’ geweld aangedaan zoals hij betoogt? Heus? Werkelijk? Is die ‘waarheid’ waar ambassadeur Kney Tal mee aankomt dan niet bedoeld om die andere – echte – waarheid te ontkrachten? Het is toch het één of het ander? Of Israël werd met een uitroeiïngsoorlog geconfronteerd en stond tegenover een overmacht, of Israël was sterker en werd niet bedreigd. Zeggen dat beide waar zijn en dat Israël een beetje met uitroeiïng werd bedreigd lijkt me niet goed mogelijk. Hoezo dan de nuance?

Eigenlijk geldt dat mutatis mutandis voor alles waar Moll mee komt aanzetten in het boek. Hij draagt citaten en weetjes aan van MEMRI (Middle East Media Research Institute) en Palestine Media Watch, (PMW), die, zoals kenners weten het absolute tegendeel zijn van genuanceerd. Beide worden gedreven door ex-werknemers van Israëlische geheime diensten (Yigal Carmon van Memri was kolonel van de militaire inlichtingendienst en de kolonist Itamar Marcus van PMW werkte bij de Shin Bet).

Beide instellingen zijn vooral opgericht om alles wat vies en voos is in de Arabische, c.q. de Palestijnse media en aanverwante terreinen aan te dikken en naar voren te halen en op te dienen alsof het representatief is. Zoiets als wanneer een dienst de uitspraken volgt van dominees in streng gereformeerde kerken in Urk en Middelharnis en die presenteert alsof heel Nederland zo denkt.

Het resultaat is een Arabische of Palestijnse wereld gezien in een lachspiegel. Het is het exacte tegendeel van wat wordt gepretendeerd, namelijk dat er waardenvrije voorlichting wordt gegeven. Beide instellingen leverden – indirect overigens – ook het leeuwendeel van het materiaal voor Geert Wilders’ meesterwerk Fitna. En beide instellingen worden door wetenschappers en goed-ingevoerde journalisten met een grote mate van wantrouwen bezien en – zoals de NRC ook doet – meestal genegeerd.

Mohamed al-Durra en zijn vader

Moll haalt het geval van stal van het Palestijnse jongetje Mohamed al-Durra. De 12-jarige Mohamed werd in september 2000, op het hoogtepunt van de Tweede Intifada, tijdens een vuurgevecht van Palestijnen en Israëli’s bij de – toen nog bestaande – nederzetting Netzarim in de Gaza-strook doogeschoten toen hij en zijn vader in het kruisvuur belandden. Zijn dood werd gefilmd door een cameraman van het Franse station Antenne 2 en werd, door de buitengewone dramatiek van de beelden, een soort icoon van het Palestijnse lijden.
Dat was niet naar de zin van de gestaalde Israëlische kaders. Die ontdekten dat Mohameds dood door een Palestijnse cameraman was vastgelegd en dat werd – omdat immers in die kringen algemeen bekend is dat Palestijnen meestal liegen – de basis voor een contra-campagne. Inmiddels zijn miljoenen uitgegeven aan films en onderzoeken, compleet met ingewikkelde diagrammen (zie plaatje) om aan te tonen dat Mohamed niet door Israëlische kogels, maar door Palestijnse is gedood, of – in sommige versies – zelfs helemaal niet dood zou zijn.

Voor de doorgewinterde pro-Israëlische diehard Richard Landes, een mediaevellist uit Boston, was de affaire reden om de naam ‘Pallywood’ te bedenken, (naar analogie van Hollywood en het Indiase Bollywood) een naam voor Palestijnse werknemers in de media die standaard maar wat zouden verzinnen, in scène zetten of vervalsen.

Moll haalt deze inmiddels 12 jaar oude koe nog eens van stal, onder het motto dat het ons moet leren niet argeloos zomaar naar beelden en foto’s te kijken. Daarin heeft hij gelijk. Verder verwijt hij de NRC dat er in haar archieven vrijwel niets over deze discussie is te vinden. Daarmee slaat hij de plank mis. De hele Al-Durra affaire is namelijk als je het goed beschouwd ongelofelijk onsmakelijk.Direct nadat de beelden van Mohameds dood de hele wereld waren overgegaan, stelde het Israëlische leger een onderzoek in dat uitwees dat hij niet door Israëlische kogels kon zijn gedood. Over de merites en betrouwbaarheid van dit onderzoek zal ik me nu even niet uitlaten, maar wat maakt het verdorie uit of het jongetje door Israëlische dan wel Palestijnse kogels werd geraakt? Dood is dood en de doodsoorzaak is de bezetting, hoe je het ook wendt of keert.

Vandaar ook dat sommigen nog een stapje verder gingen. Zoals Landes, die betoogt dat Mohameds dood in scène is gezet en dat hij nog leeft. Dat is pas echt om misselijk van te worden. Hetzelfde wordt ook betoogd door ene mevrouw Schapira die voor de Duitse tv (ARD) hierover twee documentaires heeft gemaakt. Met moeite blijkbaar, want als je doorvraagt in het Midden-Oosten worden de mensen boos, schijnt ze, volgens Moll, te hebben gezegd. Nu heb ik zelf jarenlang weinig anders gedaan dan doorvragen in het Midden-Oosten zonder dat iemand er ooit boos van werd (behalve een enkele joodse kolonist). Maar in dit geval kan ik het me wel voorstellen. Als mijn buurjongen is doodgeschoten en je komt mij vragen of zijn ouders dat niet in scène hebben gezet, zou ik ook erg kwaad worden. En – daar gaan we weer – dit zijn dan de voorbeelden van hoe de nuance verdween uit de NRC???

En er is meer. Het verhaal bijvoorbeeld van de Israëlische aanval op de Freedom Flotilla, verleden jaar mei, waar Moll komt aandragen met een BBC-documentaire (Panorama) van Jane Corbin. Daarin wordt de Israëlische versie van deze gebeurtenissen – de mensen van de Flotilla waren helemaal niet te goeder trouw en stonden de Israëli’s met wapens op te wachten – grotendeels wordt ondersteund. Jammer alweer voor Moll, maar deze film is allerwegen gekraakt. In de eerste plaats omdat de maakster, Jane Corbin, zich heeft verlaagd om materiaal te gebruiken dat de Israëli’s hadden afgepakt van de opvarenden (onder wie diverse journalisten – ongeveer het toppunt van oncollegiaal optreden). Maar ook omdat ze klakkeloos de Israëlische standpunten overnam zonder kritische vragen te stellen of – om het op zijn Molls te zeggen – nuanceringen aan te brengen. En tenslotte omdat ze ook nog eens audio-banden gebruikt die door de Israëli’s zijn vervalst, wat ze moet hebben geweten, want in haar film geeft ze toe dat ze ‘omstreden waren’.

Ik zou ook nog over de boeken kunnen beginnen waarover Moll klaagt dat die niet door de NRC waren besproken. Ook dat zou ervan getuigen dat de NRC, zoals de ondertitel van Moll’s boek luidt, stelling neemt tegen Israël. Ik ken niet alle titels die hij noemt, maar er zit ook iets bij van één van Amerika’s bekendste Islam-haters (en vriend van Wilders), Robert Spencer, en een werkje over Hamas van Wim Kortenoeven, vroeger CIDI-medewerker, tegenwoordig PVV-Kamerlid. Spencer is niet serieus te nemen, hij is een ordinaire islam-basher. Het boekje van Kortenoeven dat ik op dit blog hier besproken heb, staat moeiteloos in de top tien van slechtste boeken van de afgelopen 20 jaar, qua fantasieloze, rigide en onwetenschappelijke aanpak. En het is waar dat islam-bashers als Spencer en Kortenoeven tot de steunpilaren van het huidige Israël behoren, dat zij zien als een bastion in de strijd tegen de Islam en een voorpost van het Westen. Maar als er nu wel iets over deze twee meesterwerken in de NRC had gestaan, zou dat dan gezorgd hebben voor meer nuance?? Kom op zeg, Moll, doe even serieus.

Dit stuk is eerder verschenen op de website van Abu Pessoptimist.

De brief betreft kennelijk een initiatief van het collectief van prorepublica.nl en is hier te lezen.

Ook wordt in het begeleidende stuk een 20-tal artikelen vermeld die prorepublica over de zaak Erwin Lensink heeft geschreven.

De 50 berichten die wij o.a. gedurende onze Free Erwin Lensink mei-maand hebben gewijd aan de zaak vindt u hier.

De petitie die wij in mei zijn gestart maar die inmiddels is overgenomen door 1 van de 6 hier boven genoemde organisaties vindt u hier.

Een vlammend betoog van ondegetekende uit mei (nog steeds actueel overigens) waarom Erwin Lensink vrij moet vindt u hier.

Zo werd gister onthuld dat maar liefst 38% van de mensen in Europa lijdt aan een zekere vorm van geestesziekte. Dat vond ik misschien nog wel groter nieuws dan de hier boven genoemde berichten. Als we uitgaan van het feit (zoals zij zichzelf graag typeert) dat de Tweede Kamer een afspiegeling is van het Nederlandse volk, betekent dat er maarliefst 57 Kamerleden zijn die lijden aan een geestesziekte.

Dat is nog eens nieuws! Echter voordat ik hier een enorme pauwenveer in de kont van de MSM druk, moet eens gekeken worden hoe dit kan? Wat is er veranderd? Er is duidelijk een groot verschil aan te wijzen met vroeger: het bestaan van organisaties als ‘Wikileaks’ en de hackersgroep ‘anonymous’. Het belang van het bestaan van dergelijke organisaties is vooral duidelijk in de brede bekendheid van hun onthullingen. Mensen staan tegenwoordig veel meer open voor de mogelijkheid dat het een en ander onder het tapijt geschoven is. Ook de koperen doofpot naast het tapijt wordt vaker onder de loep genomen.

Toch is er binnen de MSM vrij weinig veranderd. Het is op zijn minst opvallend dat ondergrondse organisaties met veel minder middelen dan de reguliere MSM met onthullingen van dit kaliber komt. Is er dan toch meer aan de hand? Is het misschien zo dat onze politiek en MSM voornamelijk uit dat deel van de bevolking bestaat wat hierboven onder de 38% viel? Of zijn er toch andere oorzaken aan te wijzen?

Daarnaast is het opvallend dat aan alle kanten de beerputten opengaan, maar dat dat nog vrij weinig individuele consequenties heeft gehad. Op het moment dat overheidswebsites onveilig zijn stapt niet de verantwoordelijk minister op, maar wordt de samenwerking met dat bedrijf gestaakt. Als blijkt dat ene A. Osterhaus innige banden met de pharmaceutische industrie heeft daar waar het gaat om griepvaccins, wordt ook niet ingegrepen. De tweede kamer blijft maar vertrouwen houden in de bewindspersonen. Zou dat iets met die 38% te maken hebben? Heeft de Tweede Kamer last van een chronische vorm van dementie?

Ook binnen de media lijkt het struisvogelgedrag sterk op een normale omgangsvorm. Men knijpt graag een oogje toe in ruil voor een primeur op een ander gebied. Echter, wanneer de concurrentie met een interessant verhaal komt, kan men natuurlijk niet achterblijven. Men is er dan als de kippen bij om de ander na te papegaaien. Dus als een ‘Wikileaks’ weer met onthullingen komt, of als ‘anonymous’ weer eens de gatenkaas in de beveiliging van een of andere dienst heeft aangetoond dan wordt dat weer breed uitgemeten in de hoofdpunten.

Er is niets veranderd! De MSM doet nog precies wat ze altijd deed: pronken met de veren van een ander. Slechts in de meer dagelijkse dingen doet men nog zelf verslag, echter waar het gaat om de diepe beerputten is het slechts zelden dat de MSM met eigen bevindingen komt. De beerputten die momenteel open gaan zijn dat ook meer toe te schrijven aan een veranderend collectief denken -de tijdsgeest- dan aan de verdiensten van de media. Weg met die veer dus en vervangen door wat peper!

Verscheen eerder op anarchiel.com. Auteur: Guido.

Maar volgens deskundigen kan dit niet door de beugel en handelt de PVV tegen de wet. Een politieke partij mag nooit privacygevoelige informatie, zoals het BSN-nummer, van burgers opvragen. Het BSN- nummer  is bedoeld als communicatiemiddel tussen burger en overheid.

“We willen weten wie binnenkomt”, zegt een woordvoeder van het Korps Landelijke Politiediensten, waaronder de DKDB valt. Het BSN is voor ons een makkelijke manier om dat te weten te komen.”

Maar gemakzucht mag geen reden zijn om privacygegevens te verzamelen van burgers, dat zegt ook Marten Voulon, onderzoeker van IT-recht aan de Universiteit van Amsterdam en deskundige op het gebied van privacy en het BSN.

“Het opvragen van het BSN moet écht nodig zijn, bijvoorbeeld omdat er een acute dreiging is. Het mag zeker niet uit gemakzucht. “

Nou ben ik van beroep geen journalist, maar als ik het wel zou zijn en nog een beetje waardigheid had en principes voor mijn beroep, zou ik als journalist die hele PVV boycotten. Want dat doe je nu eenmaal als onafhankelijk journaille. Het lijkt Noord-Korea wel, waar de pers ook gecontroleerd wordt, alleen dan met de Grote Blonde Lijder…….

Prominent Jihadist: Wilders ideaal slachtoffer -  Telegraaf.nl

Veel van die angst richt zich momenteel op de Egyptische Moslimbroederschap, die bij de verkiezingen in september waarschijnlijk relatief veel politieke invloed zal verwerven. In de gratis media komen vooral veel figuren aan bod die beweren dat de Moslimbroederschap een heel radicale, onbetrouwbare, (potentieel) terroristische club is. Politici die het tegendeel beweren, maar ook Midden-Oostenexperts, die veelal van mening zijn dat de Moslimbroederschap hun radicale veren hebben afgeschud, worden volledig genegeerd. Dat blijkt na bestudering van de berichtgeving in de maanden januari tot juni 2011 over de Moslimbroederschap in gratis dagbladen Metro, Sp!ts en de Pers, samen goed voor een oplage van meer dan een miljoen. (Sargasso)

Het was ongetwijfeld de verbluffende schaamteloosheid van Wilders zelf, waardoor hij daarmee wegkwam: als iemand essentieel moreel besef ontbeert, is hij daarop ook niet door de pers aanspreekbaar. (VK)

Kijk en daar laat Von der Dunk toch een steekje vallen; het is niet helemaal eerlijk om alleen Wilders de schuld te geven van het stuitende gebrek aan functioneren van de Nederlandse pers. Als de Nederlandse pers de kont kan likken van een PVV’er dan doet de Nederlandse pers dat. “Zo rolt de Nederlandse pers”. Toch, Bassie?

Interessanter dan de plichtmatige buigingen van de elite richting Geert, is de trage ondergang van het Nederlands politiek populisme. De PVV regeert mee – met fatale gevolgen. De partij zweimelde ooit over de arme burger maar laat ze nu in de stront zakken. Ze schreeuwt over bezuinigen en koopt een straaljager. Ze noemt zichzelf naar de Vrijheid, maar zoiets lulligs als gemeenten die hun eigen koopzondag regelen, is VERBOTEN. En zo kan ik nog wel even doorgaan. De regeergeilheid van de PVV holt het totale programma uit. Gedreven door de illusie dat men mee moest regeren omdat je vanuit het Binnenhof de zo gevreesde ‘islamisering’ zou kunnen bestrijden, is de partij nu volkomen vastgelopen in de Haagse modder. Voor de PVV zijn het achterkamertje, het laffe compromis, het stiekeme gedraai en de laffe uitvlucht inmiddels al even vertrouwd als voor alle andere Haagse partijen. Wat resteert nog van het oude ‘de beuk erin’? Alleen nog de woorden. De stoere pubertaal. Lekker antisemiet roepen! Terwijl het jodendom de partij duidelijk geen zier interesseert.

Het mislukte populisme van de PVV – DePers.nl

Maar omdat wij nooit te beroerd zijn om een aandachtshoer wat aandacht te geven, dit citaatje:

„Als Israël valt, dan valt het Westen ook. Dat is waarom wij allen Israël zijn.” (Telegraaf)

WTF?

Misschien dat De Grote Lijder “Israël is” maar wij zijn het in ieder geval niet.

Tot zover het nieuws over de Grote Roerganger vandaag.

En de bijpassende muziek: