Nan Jacqus Zilberdik en Itmar Marcus van Palestinian Media Watch tijden hun door 'The Israel Project'' (TIP) georganiseerde bezoekjes aan leden an het Amerikaanse Congres. Hier met het Democratisch lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden Eliot Engel (midden). Links Zilberdik en Marcus, tweede van rechts Jennifer Laszlo-Mizrahi van TIP.

De Israelische ‘war of words’ jegens de Palestijnen is – Oslo of geen Oslo – nooit opgehouden. En nu het ‘vredesproces’ bijna 20 jaar na Oslo wegens gebrek aan succes definitief lijkt te zijn overleden, is dat er niet beter op geworden. Voor het geval ik het even zou hebben kunnen vergeten was er deze week  een stuk van Isabel Kershner, correspondent van The New York Times in Israel, om me eraan te helpen herinneren.

Kerhsner, die – laten we het aardig zeggen – niet bekend staat als erg kritisch ten opzichte van Israel, schreef in de NYT van dinsdag een stuk over Palestinian Media Watch (PMW). PMW heeft een boek het licht doen zien: ‘Deception, Betraying the Peace Process’, een verzameling van uitspraken en uitingen van Palestijnen waaruit zou moeten blijken dat de Palestijnen om het maar populair te zeggen, de kluit belazeren door aan de ene kant te zeggen dat ze vrede te willen, terwijl ze aan de andere kant dingen zeggen waaruit volgens PMW blijkt dat ze de vrede helemaal niet willen.

Behalve door Kershner is het PMW-boek ook juichend ontvangen door de meest rechtse pro-Israel bloggers en andere Israel firsterpublicaties, zo blijkt, als ik even de titel google. In die kringen smullen ze als de Palestijnen weer eens aan de kaak worden gesteld als onbetrouwbaar, blooeddorstig en antisemitisch.

Maar hoe betrouwbaar is zo’n boek? Of beter: wat weten we van de betrouwbaarheid van Palestinian Media Watch? Welnu, in ieder geval genoeg om te weten dat PMW een super griezelig clubje is. De organisatie is opgericht door Itamar Marcus – oud-medewerker van de Shin Bet, oud-lid van de staf van Benyamin Netanyhu, en een kolonist (hij is inwoner van de nederzetting Efrat). De organisatie houdt zich bezig met het uitvlooien van publicaties, schoolboeken, kranteartikelen, radio en tv-uitzendingen, kortom uitingen van de Palestijnen. Het stelt daarbij de Palestijnse ‘duplicity’ aan de kaak, een mooi Engels woord dat zoiets zegt als zouden de  Palestijnen spreken met een gespleten tong. Ze zouden in het Engelse tegen de Westerse media iets anders vertellen dan in het Arabisch aan hun eigen mensen.

Palestinian Media Watch lijkt speciaal te zijn opgericht om dit soort dingen op te sporen en er in de propaganda sfeer – Israeli’s noemen dat hasbara – mee duidelijk te maken dat de Palestijnen niet deugen, dat ze weliswaar in 1993 de akkoorden van Oslo hebben getekend, maar intussen helemaal nooit vrede hebben gewild en ‘geweld verheerlijken’ (zo noemt PalWatch dat). PalWatch lijkt daarin nogal op haar zusterorganisatie MEMRI(Middle East Media Research Institute) dat ook al geleid wordt door iemand die afkomstig is uit een Israelische geheime dienst, in dit geval de militaire inlichtingendienst. Ook Memri vlooit publicaties en dergelijke na met de bedoeling dingen te vinden die kunnen aantonen dat de Arabieren onbetrouwbaar zijn en antisemitisch. Het verschil is vooral dat PalWatch zich uitsluitend op de Palestijen richt en Memri ook Arabieren uit andere windstreken volgt.

Beide instituten zijn zogenaamd onafhankelijk en worden door particuliere bijdragen en onduidelijke stichtingen betaald, maar ik zou niet verbaasd zijn als we op een dag horen dat die stichtingen op hun beurt weer geld uit de Israelische staatskas ontvangen. Israelische ambassades sturen nieuws van PalWatch rond, de nauw met Israel samenwerkende organisatie The Israel Project regelde in 2010 contacten met leden van het Amerikaanse Congres en de staf van Obama. Palestinian Media Watch is knus ingebed in Israels hasbara-systeem.

Itamar Marcus met Hannah Rosenthal, de expert van het Witte Huis op het gebied van het antisemitisme.

In an executive summary he published for Thursday’s seminar, Marcus makes a report of the 14 new textbooks published by the PA’s “Center for Developing the Palestinian Curricula,” replacing the old books. Marcus concedes there were “a few changes,” like the fact that “The open calls for Israel’s destruction found in the previous books are no longer present” and that “references defining Jews and Israelis as ‘treacherous’ or ‘the evil enemy,’ common in the previous books, are likewise not present.” But this, to Marcus, is not enough. He complains that the new books “continue to teach non-recognition of Israel,” and that the maps portray greater Palestine, with no boundaries separating the territories and Israel (just like the official textbooks and maps used by most Israeli institutions).

Kortom, toen er nieuwe boeken waren, was Marcus nog steeds niet tevreden. Er stond geen erkenning in van Israel en de grens tusen de Westoever en Israel stond niet duidelijk op kaarten (alsof dat in Israel, dat de Westoever pleegt te betitelen als Yehuda weShomron – Judea en Samaria -  wel het geval zou zijn). De Amerikaanse politicoloog Nathan Brown, die de boeken ook bestudeerde, schreef dat Marcus het met betrekking tot de nieuwe boeken had over  “het delegitimeren van Israels bestaan”, het impliciet streven naar ‘Israel’s vernietiging’, en het ‘aanmoedigen van militarisme en geweld’, terwijl daar volgens Brown geen sprake van was.

Eldad, Wilders, Pipes in 2008 in Israel

Marcus was, om hem verder te situeren ook aanwezig op een bijeenkomst in 2008 in Israel onder de titel Facing Jihad,waaraan ultra-rechtse Israelische partijen (onder meer de Nationale Unie, Knessetlid Aryeh Eldad van die partij was gastheer), Amerikaanse islamofoben (onder wie Daniel Pipes, Robert Spencer en Pamela Geller) deelnamen, evenals onze eigen Nederlandse islamofoob Geert Wilders. Marcus is – wat minder bekend is – ook de leverancier van een groot aantal beelden in Wilders’ meersterwerk ‘Fitna’. Dat ging via de langere Amerikandsefilm Obsession, waarbij Wilders naar hartelust leentjebuur heeft gespeeld.

Marcus met Pamela Geller in 2008, conferentie Facing Jihad

In 2010 kwam PMW met een paper, waarin het moord en brand riep over het feit dat tal van scholen, sportclubs en andere dingen van sociaal belang naar Palestijnse ‘terroristen” werden genoemd. Zoiets klinkt meteen heel erg. Maar welke ‘terroristen” waren dat dan wel? Nou Yasser Arafat was er net niet bij, want die had de Nobelprijs voor de Vrede gekregen, schreef PMW. Maar voor de rest noemde PMW wel zo ongeveer de hele vroegere PLO-top op, onder wie Abu Jihad en Abu Iyad, die beiden hun nek hebben uitgestoken voor een twee-statenoplossing toen dat absoluut niet populair was in Palestijnse kring. En ook Abu Ali Mustafa, de leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, die – net als de vorige twee trouwens – door Israel is vermoord.

Het is natuurlijk absurd om van een maatschappij te vragen hun historische leiders niet te eren. Hopelijk hoef ik dat niet uit te leggen. De Palestijnen zouden met hetzelfde recht kunnen vragen de belangrijkste verkeersader van Jeruzalem niet naar Menahem Begin te noemen, de held van de moordpartij op het dorp Deir Yassin in 1948, of om het Rabin-plein in Tel Aviv een andere naam te geven, omdat Yitzhak Rabin in 1948 50.000 mensen uit Lydda en Ramleh op de vlucht naar Jordanië heeft gedreven, waarbij tenminste ettelijke honderden zijn omgekomen. (Misschien ten overvloede moet ik hierbij opmerken dat er ook namen op de lijst van PMW stonden waar iets meer discussie over mogelijk zou zijn, zoals die van Dalal Mughrabi, die in 1978 een bus kaapte op de weg van Haifa naar Tel Aviv waarbij veel doden vielen. Of die doden alleen aan haar te wijten waren is een beetje de vraag, ik heb daar wel eens eerder een opmerking over gemaakt – hier: Hoe Israel de Palestijnen verwijt wat het zelf toelaat: de verheerlijking van terrorisme’  – maar niettemin.) Echter, namen als de bovengenoemde PLO-leiders geven, denk ik, ten volle de absurditeit aan van wat het clubje van Itamar Marcus doet als het de Palestijnse ‘duplicity’ aan de kaak stelt.

En dan nu dus ‘Deception, Betraying the Peace Process’. Ik geef slechts één voorbeeld waaruit blijkt hoe overtrokken en absurd ook dit boek is (naast ook vast wel wel terechte opmerkingen -  Palestijnen zijn tenslotte niet heilig). Het voorbeeld gaat om een opstel van een meisje uit de tiende klas, zo’n 15 jaar oud dus, in een blad voor kinderen, Zayzafuna. Het meisje beschrijft een droom. Daarin verschijnt (ook) Hitler. PMW haalt dat aan onder de opgewonden kop ‘Hitler bewonderd omdat hij Joden vermoordde’. Ik citeer het PMW-boek:

“One hot day, I was very tired after a hard day… and suddenly I saw four white doors in front of me. I opened them in no particular order.
I opened the f irst door and saw a beautiful place full of f lowers. I was surprised to see a man there. I asked him, ‘Who are you?’
He said, ‘I am Al-Khwarizmi.’ [Ninth century Persian mathematician who lived in Baghdad, known for his contribution to the development of algebra.]
I said: ‘You’re the one who invented mathematics and arithmetic?’ He said: ‘Yes. What’s your situation like today?’
I said: ‘The Arabs and Muslims are in a deep sleep; they can’t do anything. They have moved away from all the sciences.’
He [Al-Khwarizmi] said: ‘Yes, I know that. The day will come when the Arabs will return to their glory. And you – you have a great duty, which is to take an interest in the Islamic sciences and to protect them from being forgotten.’
I said, ‘I promise,’ and left the door.

I turned to the next door; there Hitler awaited me. I said, ‘You’re the one who killed the Jews?’ 
He [Hitler] said: ‘Yes. I killed them so you would all know that they are a nation which spreads destruction all over the world. And what I ask of you is to be resilient and patient, concerning the suffering that Palestine is experiencing at their hands.’
I said [to Hitler]: ‘Thanks for the advice.’

Then I turned to the third door, and met Naguib Mahfouz [Nobel Prize- winning Egyptian author], who was the one who knew best the value of time and how to use it. 
He said: ‘People’s pastime, these days, has become killing time and wasting it, as though they are punishing themselves. So strive to use your time in the best way.’
(Het hele citaat, het is langer, is hier te vinden).

Ik moet zeggen: iemand moet misschien eens met dat meisje gaan praten. Maar haar beschuldigen van Hitler-verering, is absurd. En het is net zo absurd om  de redactie – die dit opstel niet censureerde – daarvan te betichten zoals Marcus doet. Marcus met zijn Palestinian Media Watch is gewoon niets anders een trouwe soldaat vanb Israel in de war of words, een man die zo tendentieus is als het maar kan, elk voorbeeld dat hij maar vinden aangrijpt om de Palestijnen inktzwart te maken en totaal geen onderscheid kan zien tussen begrijpelijke nationale sentimenten en afkeurenswaardige uitingen van die andere, Palestijnse kant. Hij is naar het lijkt, iemand die alleen maar begrip kan opbrengen voor Oom Tom-achtige Arabieren die met de hoed in de hand het uitroepen van de Joodse staat op het grondgebied van hun voorvaderen prijzen als een zegening en het begrijpelijk vinden dat Joden meer rechten toekomen dan henzelf. Ik zou haast zeggen: de mentalitet van de gemiddelde kolonist, zoals ik die uit ervaring ken.

Het is triest om te moeten constateren dat heel veel mensen – met name in de politiek – zich door deze opgewonden, fascistische schreeuwlelijk laten leiden en ophitsen.Dat geldt voor veel Amerikaanse politici, maar ook Nederlandse, waarbij we moeten denken aan sympathisanten van Christenen voor Israel en uiteraard de PVV, maar ook aan onze minister van buitenlandse zaken, Uri Rosenthal. Lees bijvoorbeeld de volgende uitwisseling tijden het debat over de begroting van Buitenlandse Zaken op 24 november in de Tweede Kamer:

Kees van der Staaij (SGP)

Voorzitter. In het verleden is een motie genomen, waaraan de minister ook refereerde, waarin staat dat er geen sprake kan zijn van het aanmoedigen of verheerlijken van geweld. Tegelijkertijd is er Nederlandse financiering. Ik noemde in mijn bijdrage voorbeelden van de Palestijnse staatstelevisie. Elke keer krijgen wij weer nieuwe voorbeelden waaruit blijkt dat die praktijk vrij ongehinderd door lijkt te gaan. Wat is de reactie van de minister op dat punt?

Rosenthal

Minister Uri Rosenthal

Voorzitter. Ik ben onaangenaam getroffen door hetgeen ik inderdaad op de Palestijnse mediawatch heb gezien. Ik ben voornemens om de Palestijnse Autoriteit daarop steviger aan te spreken dan tot nog toe is gebeurd. Het staat op gespannen voet met het basisbeginsel waarvan de Palestijnse Autoriteit ook uitgaat

(cursief van mij, Abu Pessoptimist)

Moet ik hier nog iets aan toevoegen??

Verscheen eerder op abu-pessoptimist.blogspot.com. Auteur: Abu Pessoptimist.

Vanmorgen kreeg ik een mailtje van mijn oudste zoon. Ik had hem gisteren de kopij van mijn eerste stukje voor Krapuul gemaild. Hij reageerde met een inhoudelijke opmerking: Mijn vrienden zijn het niet (mijn zoon is Ajax-supporter), maar in de vijfde alinea noem je de ‘harde kern van Feyenoord-supporters’. Hierbij denkt men misschien aan geweld enz., maar dit moet je eerder opvatten als de ‘meest fanatieke supporters’ en niet per definitie als de voetbalhooligans die jij bedoelt. Ik snap de tegenstelling met de Rotterdammer Erasmus die je wilt maken, maar dit zou ik toch proberen te scheiden om het zuiverder te houden. Ik kon niet anders dan hem gelijk geven, maar mijn stukje stond al op internet. Ik voerde ter verdediging nog wel aan, dat bij de strandrellen op het strand van Hoek van Holland de ‘Hardekern Rotterdam’ van zich had laten horen. Verder had ik een site bezocht met als naam ‘Hardekern Rotterdam’ waar men duidelijk niet vies was van geweld en dat met foto’s illustreerde. [http://hardekernrotterdam.web-log.nl/hardekernrotterdam/2006/02/geschiedenis_ha.html]

Nu kan iedereen zich op internet natuurlijk noemen zoals hij of zij wil en meestal weet je niet precies wie er achter zit, dus hoe de relatie tussen de makers van die site en de rest van de harde kern van Feyenoord-supporters is, kan ik niet beoordelen. Daarom wil ik bij dezen alle geweldloze Feyenoord-supporters zeggen, dat ik alleen op de gewelddadige types doelde, toen ik het gisteren over die ‘harde kern’ had. Lang leve de sportieve Feyenoord-supporters! Lang leve Mario Been! Lang leve Leo Beenhakker! Lang leve Ajax! Weg met Gerard Cox! Dat laatste niet zozeer vanwege dat achterlijke liedje Ajax is dood uit 1970, maar vooral vanwege het feit, dat hij het niet kan nalaten telkenmale zijn diepe afkeer van Amsterdam te benadrukken. Of is het haat, ome Gerard? Decennia lang vertelt hij al met veel mimiek hoezeer hij lichamelijk onpasselijk wordt, als hij de naam ‘Amsterdam’ probeert uit te spreken en dat hij het daarom maar liever op ‘020’ houdt.

Mijn zoon vroeg, of ik prof. dr. Cliteur nog had gesproken. Dat had ik, zij het slechts kort. De reeks van vier debatavonden in Centrum Pieter Gillis hier in Antwerpen heeft als overkoepelend thema de vraag Komt religie terug? Er zijn nu twee avonden geweest en het gaat weliswaar over religie in het algemeen, maar op de achtergrond speelt steeds het Islamdebat mee. Het thema van gisteravond was de provocerende vraag Mag religie terugkomen? Van de atheïst Cliteur mocht dat, maar het lag er wel aan hoe. Hij had niets tegen sociaal bewogen, tolerante varianten van welke godsdienst dan ook, maar wel tegen extremistische, intolerante varianten.

Bij alle drie de monotheïstische godsdiensten valt er de laatste decennia een opleving van geweld door individuen en groeperingen te bespeuren, zo betoogde Cliteur. De Israëlische minister-president Yitzschak Rabin werd in 1995 na afloop van een vredesdemonstratie door zijn landgenoot Yigal Amir vermoord, nadat deze rabbinale toestemming had gekregen voor de moord. In de Verenigde Staten zijn door christenen talloze aanslagen gepleegd op abortusklinieken en is het personeel bedreigd en in sommige gevallen zelfs vermoord. En een ieder is bekend met de aanslagen uit islamitische hoek. Al dit geweld is religieus geïnspireerd en wordt door de daders gelegitimeerd met een beroep op de Almachtige. Ik vind deze beperking tot de drie monotheïstisch godsdiensten niet geheel correct, want er is wel degelijk religieus geweld aan te wijzen buiten het Jodendom, het Christendom en de Islam, maar dat is nu niet van belang.

Het is volgens Cliteur belangrijk – en dat beperkt zich natuurlijk niet tot gelovige personen en religieuze groeperingen – dat men openstaat voor kritiek. Ik zou daaraan willen toevoegen – ik kan mij niet meer herinneren, of Cliteur dat ook gezegd heeft – dat men de ander in zijn waarde laat, althans als men in debat wenst te gaan met die ander. In een debat, of dat nu in het Centrum Pieter Gillis is of op internet, heeft het geen zin om te beledigen. Dan houdt het luisteren naar elkaar op. Het heeft evenmin zin om bij de minste of geringste vorm van kritiek direct te roepen, dat men zich beledigd voelt. Gisteravond verliep het debat heel beschaafd, zoals te verwachten viel.

Dat de beschaving op internet vaak ver te zoeken is, zal u bekend zijn. Sinds midden 2009 lees ik met grote regelmaat de reacties op artikelen in de Telegraaf op internet. Begin vorige eeuw is er strijd geleverd voor het algemeen stemrecht en nu kunnen we dankzij internet dagelijks de stemmen des volks kunnen horen. De haat tegenover de overheid, de politiek, maar vooral tegenover links is enorm. En u en ik, die onszelf zien als redelijke mensen van goede wil, denken dat als wij maar de feiten presenteren, onze boze medeburgers zullen begrijpen dat zij het verkeerd zien. Een fatale vergissing! Wie haat is niet geïnteresseerd in feiten.