Leraren hebben dus gestaakt, en dat beviel die zuurkijkers weer niet. Sowieso niet, ook al is staken (nog) een grondrecht, maar dat ze die dag ook nog doorbetaald kregen, nou ja zeg, van “onze” (lees de VVD-ers) belastingcenten, dat doet voor Elias de deur echt dicht hoor.

“Geschift” zei hij, lees maar hier. De link naar de Telegrafkrant staat hier.

En de PVV zou eigenlijk blij moeten zijn dat er nog mensen zijn die willen opkomen voor het onderwijs van hun kinderen dat de meeste PVV-ers immers zelf gemist hebben.
On-der-wijs. Moeilijk woord hoor. Echt iets van de elite die weer zo nodig dure woorden moet gebruiken.

Dat Europa nu voorstellen in de maak heeft om het stakingsrecht maar gewoon in te perken in alle landen maakt jullie allemaal blij denk ik?. Maar weten jullie wat? De kruik gaat zo lang te water tot hij barst en dat punt is dichtbij. Dat houden jullie niet tegen met schelden en tieren, wat ik jullie brom.

Natuurlijk weten u en ik dat de plannen van Van Bijsterveldt funest zijn voor de inhoud van het het onderwijs op het reguliere onderwijs en veel meer nog het speciaal onderwijs.
Kinderen met een beperking (geestelijk en of lichamelijk) zullen uitvallen binnen het onderwijs door voldoende middelen maar weinig expertise (regulier) of juist heel veel expertise maar veel te weinig middelen (speciaal onderwijs).

Hoe je het wendt of keert: de meest zwakke leerlingen, die door een beperking waarom ze zelf niet hebben gevraagd, toch al moeite hebben om zich te handhaven in onze puur op prestaties gerichte maatschappij worden afgeserveerd. Het recht op optimaal onderwijs wordt hen door regering Rutte keihard ontzegd. Voor hem en zijn neoliberale medestanders zijn zij slechts een voetnoot in de berekening: met een rode streep er doorheen.

Maar ook de andere leerlingen zullen de gevolgen van de bezuinigingen en het wetsvoorstel ‘Passend onderwijs’ gaan ondervinden. Hun leerkrachten zullen minder aandacht kunnen geven aan hun schoolwerk omdat deze zich moeten richten op meer leerlingen die een zeer specifieke begeleiding nodig hebben.
En het is een goede leerkracht de eer te na om deze leerlingen met een beperking maar wat bezig te houden in plaats van te onderwijzen, terwijl dat wel het logische gevolg zou zijn van de aanstaande plannen.

Iedereen met verstand van zaken weet dit en heeft dit de afgelopen periode (soms zelfs meerdere malen) gezegd. Van PO-Raad tot vakbond, van adviescommissie ECPO tot Raad van State, en, wellicht nog veel belangrijker vanwege de kennis en inzichten door praktijkervaring, van schoolleiding tot leerkracht. De minister blijft horende doof.

En lees verder bij wijzijnverbijsterd.nl.

feit is ook dat de Kamercommissie louter politieke bezwaren van een fractie tegen een ervaren magistraat heeft gehonoreerd. En wel omdat een fractievoorzitter in een strafproces met deze magistraat te maken kreeg, al was het maar zijdelings. Alle rechters zijn gewaarschuwd: pas op met Wilders of je carrière lijdt eronder (NRC).

.

Het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) heeft aangifte gedaan tegen Google. De reden hiervoor zijn discriminerende uitlatingen op de websites YouTube en Blogger (eigendom van Google). Het bedrijf zou die te lang laten staan, heeft het MDI maandag bekendgemaakt.

Zie voorbeeldje op site MDI:

Een voorbeeld hiervan is de video van de extreem-rechtse gabber formatie de ‘Kale Vandale’ genaamd ‘Kutaap’. In deze video zijn teksten te horen als ‘Oprotten stelletje kankerapen’. Dit soort video’s lokken tevens discriminerende reacties uit. In de comments onder deze video zijn reacties te vinden als: ‘inplaats van joden vergassen, moslims vergassen en ophangen.’ Deze bewuste reactie heeft 19 zogeheten ‘thumbs up’, wat betekent dat 19 mensen deze reactie leuk vinden. (MDI)

Waarom zou je eigenlijk aangifte doen tegen zoiets onschuldigs? Dat, dames en heren, heet: gewenning.

De parlementsverkiezingen van vorige week zondag lieten al aardig wat zien. Drie aspecten waren daarin belangrijk. In de eerste plaats de forse fraude waarmee de staat de zaak naar de hand van Putins partij Verenigd Rusland probeerde te zetten. Valse stembriefjes in stembussen, oppositiepartijen die gedwarsboomd werden als ze zich voor deelname wilden registreren, geen onafhankelijke organisatie van het verkiezingsproces, media die zeer eenzijdig op de hand van Putins partij waren, dat zijn wat zaken die de OVSE, waarvan waarnemers bij 115 stembureau’s hadden rondgekeken, in haar verslag hekelde.

Nu zijn dit soort dingen in het Rusland van Putin tamelijk standaard, en bij eerdere sooortgelijke episodes kwam er vervolgens een klinkende overwinning uit de bus. Maar deze keer was al het gerotzooi niet voldoende om een absolute meerderheid te winnen. Verder dan 49,5 procent kwam Verenigd Rusland niet. Dat was weliswaar voldoende voor een absolute meerderheid in het parlement, maar vergeken bij de 64,3 procent die Putins fanclub de vorige keer nog bij elkaar wist te rapen was het toch iets van een flinke afgang voor de regeringspartij. Het tweede aspect was dus: de fraude had niet echt optimaal gewerkt. Het betekent dat het werkelijke aantallen stemmen voor Verenigd Rusland aanzienlijk onder die 49.5 procent moet hebben gelegen, en het aantal stemmen voor oppositiegroepen aanzienlijk hoger dan in de officiële cijfers.

Het derde aspect is beslissend. Mensen zagen de fraude. Mensen zagen tegelijk dat, met fraude en al, het aantal stemmen voor Putins club opvallend lager was dan eerder. Mensen waren niet alleen boos, maar vatten ook moed en gingen de straten op. Actie! Meteen al maandag de dag na verkiezingssdag betoogden tussen de vijfduizend en tienduizend mensen in Moskou. Een paar honderd van hen trokken op naar het gebouw van de kiescommissie. Oproerpolitie blokkeerde de weg, agenten arresteerden demonstranten. De dag erop betoogden mensen in Moskou opnieuw, en weer sloeg de oproerpolitie toe, arresteerde 250 actievoerders en mepte er stevig op los.  Demonstratiepogingen en arrestaties waren er eveneens in Sint Petersburg en in Rostov aan de Don. Zowel het feit dat de demonstraties niet binnen een dag afgelopen waren als het feit dat ze over meerdere steden verspreid waren, duidde op de omvang van de onvrede.

Naast protest vanuit de bevolking ontstond nu ook kritiek in hogere kringen. Ex-president Gorbatsjov drong aan op nieuwe verkiezingen. Nu heeft Gorbatsjov nog maar weinig aanzien onder de bevolking, en zijn geluid kan nog makkelijk terzijde worden geschoven als irrelevante stem van een has-been. Moeilijker is dat met Michail Fedorov. Hij is adviseur van president Medvedev rond mensenrechten en dergelijke, en hij keurde het optreden van politie tegen demonstranten scherp af. “Volkomen onaanvaardbaar” noemde hij het vasthouden van gearresteerden zonder ze water en voedsel te geven.

De keiharde hand die de autoriteiten standaard inzetten tegen protesten, ondervindt nu ook binnen die kring van gezagsdragers kritiek. Dit soort breuklijnen binnen een door onvrede uitgedaagd establishment kunnen die onvrede extra ruimte bieden want een verdeeld gezag is een zwakker gezag. Een adviseur van Putin had intussen gezegd: “zij die goedgekeurde demonstraties houden, mogen niet beperkt worden in hun rechten. Zij die niet-gesanctioneerde demonstraties houden, zullen worden tegengehouden.”  Oftewel: ongestoord protesteren? Vergeet het maar. Interessante vraag: de kritiek op het politie-aanpak komt van een adviseur van Medvedev, het beklemtonen van de inperking van demonstratierecht van een adviseur van Putin. Duidt dit op verschil van inzicht tussen president en premier?

Intussen verstreek de week. Mensen begonnen zich op te maken voor grote protesten op 10 december. Die moest dienen als protest tegen de verkiezingsfraude, maar ook om de eis dat gearresteerde betogers worden vrijgelaten, kracht bij te zetten. Het was vooral echter een stap waarmee de afkeer van het Putin-Medvedev-bewind tot uiting zou kunnen komen. Een oproep via Facebook – jawel, ook daar! – leidde snel tot 35.000 aanmeldingen. Autoriteiten gaven uiteindelijk toestemming voor een protest, maar op een andere dan beoogde plek en met een maximum van 30.000 deelnemers. Een deel van de oppositie gaf aan gewoon de binnenstad in te zullen gaan. Groot gelijk, de beperkingen waren belachelijk! Maar zelfs het beperkt toelaten van protest toonde al aan dat Putin en zijn mensen de druk voelden.

Hoe groot die druk intussen is, bleek vandaag. Tienduizenden mensen op straat in Moskou alleen al. Schattingen lopen uiteen van een lachwekkende 7.000 volgens Binnenlandse Zaken, via 25.000 volgens de politie, tot 150.000 volgens oppositie. Alleen al die schattingen laten zien hoeveel er in korte tijd is veranderd: een week geleden zou zelfs dat absurd lage getal van 7.000 nog een relatief grote demonstratie zijn genoemd. Nu zegt een NOS-correspondent dat er “waarschijnlijk minder dan 100.000 aanwezig” waren in de stad. Dat het er tienduizenden waren staat echter buiten kijf.

En dat gaat alleen over Moskou. Elders was echter ook protest. “Ook in steden als Novosibirsk, Krasnojarsk, Perm, Tomsk, Barnaoel, Isjevsk, Tsjita, Voronezj, Chabarovst en Oeljanovsk waren er demonstraties”, schreef de Volkskrant. Zoiets is in geen twintig jaar gebeurd. Er waren arrestaties, met name buiten Moskou. In Moskou zelf waren maar liefst 52.000 agenten van de oproerpolitie op de been, genoeg om elke demonstrant zo ongeveer een persoonlijk pak slaag te geven. Maar daarvan is vooralsnog geen sprake. Sterker: de demonstranten konden gewoon naar de binnenstad.

En we zien nog iets anders: de media zijn vrij abrupt aandacht gaan besteden aan het protest en de reden erachter, en doen het niet alanger af als actie van een handvol door het Westen opgestookte onruststokers. De eerder genoemde NOS-correspondent, Kysia Hekster, in een tweet: “6 uur op de Russische televisie 1ste onderwerp met kritische Russen over de verkiezingen van zondag. Ongelooflijk, nooit eerder gezien” . Kort erna, zelfde bron: “De Russen om me heen vragen zich vertwijfeld af wat er opeens met de televisiejournaals is: er wordt verteld wat er gebeurt in het land!” Volkskrant-correspondent Arnout Brouwers concludeert over de gewijzigde opstelling van het gezag:“Blijkbaar zijn de protestgevoelens toch te groot om te kunnen negeren.”

Wat is de strekking van deze protestbeweging? Mensen willen nieuwe verkiezingen, zonder de frauduleuze aanpak die ze kennen van Putin. Mensen willen dat gearresteerde mensen – bijvoorbeeld de invloedrijke blogger en advocaat Aleksej Navalny, degene die het etiket “partij van oplichters en dieven” heeft geplakt op de partij van Putin – worden vrijgelaten. Maar het zit dieper. Leus die uit veel kelen klonk vandaag: “Rusland zonder Putin”. Mensen willen het huidige bewind op zijn minst grondig veranderen. “De betogers zijn niet uit op een revolutie maar op hervormingen en vrijheid van meningsuiting.” Maar zo beginnen revoluties wel vaker: met menigten die hervormingen en vrijheid van meningsuiting willen. Het zou zomaar kunnen dat ze, alleen al om daar de ruimte voor te veroveren, een bewind omver moeten werpen en een revolutie moeten beginnen. Zo ging het immers in Egypte ook.

Waar zitten de drijvende krachten van deze protestbeweging? Niet in de eerste plaats bij de grote gevestigde oppositiepartijen. De grootste daarvan is de Communistische Partij, een allegaartje van nostalgische ouderen die verlangen naar de autoritair geregelde zekerheden van de Sovjetunie, met een flinke bijsmaak van Stalinofielen en extreme nationalisten. Sowieso is hang naar een sterke Russische Staat daar erg sterk, en het betreft hier dan ook een oppositie van rechts. Datzelfde geldt voor de Liberaal Democratische Partij, een extreem-rechtse groepering. Dit zijn niet de krachten die nu vooraan staan in het protest, de traditionele partijsymbolen van de Communistische Partij zijn er wel, maar domineren bepaald niet op beelden van de protesten.

Dat is maar goed ook, want de autoritaire nostalgie die deze partij typeert is niet bepaald een stap vooruit. Nostalgie en autoritair bestuur is immers het Putin-bewind zelf niet vreemd, en meer van hetzelfde gaan geen vrijheid brengen. Een fotoreportage van de BBC is veelzeggend. Ja, een plaatje met stalinistische symboliek in handen van betogers. Maar ook een plaatje van hun tegenpolen: anarchisten die vuurwerk ontsteken tijdens het protest. Maar vooral plaatjes van grote aantallen opgewekte en vastberaden mensen, vaak jong, ijsmutsen op maar verfrissend zonder partijvlaggen en dergelijke. Het is een beetje de Occupy-uitstraling, zonder tenten weliswaar maar wel veel omvangrijker en ongeveer net zo verfrissend.

Dat zoveel van het protest via Facebook gaat, wijst dan ook eerder op een nieuwe lichting mensen die zich – eindelijk – op grote schaal breed maakt voor verandering. “Op dit plein staat de stedelijke intellectuele voorhoede en middenklasse”, aldus de eerder geciteerde Volkskrant-correspondent. Voor louter een middenklasse en een intellectuele voorhoede is de groep echter wel opvallend omvangrijk. Dat er ook in zoveel andere steden actie gevoerd wordt, zou er wel eens op kunnen duiden dat het protest nog wel iets breder is dan de elitezaak die Brouwers er toch een beetje in blijkt te zien.

Belangrijk symboolfiguur is de eerder genoemde blogger Navalny . Die voerde campagne tegen corruptie, naast onvrijheid en verkiezingsfraude belangrijke bron van onvrede, en zag zijn bekendheid groeien. Van 1500 regelmatige lezers in december 2008 groeide zijn lezerskring tot 60.000 regelmatige bezoekers momenteel, en 117.000 Twitteraars volgen zijn Twitter-account. Ongetwijfeld zitten hier relatief veel studenten en intellectuelen onder, en relatief weinig werkloze metaalarbeiders of schoonmaaksters. Maar zowel aantallen demonstranten, als de snelle groei in kritische geluiden via internet, wijst op een grote draagwijdte van het huidige protest.

Ik geloof niet dat de huidige gebeurtenissen als puur een elitezaak kunnen worden afgedaan, en ook niet als een enkel incidenteel protestgolfje dat zo weer wegebt. Veel zal nu afhangen van de reactie van het bewind. Veel zal ook afhangen van de vraag of onder demonstranten met enig succes gezocht wordt naar fundamenteler kritiek op de orde waar Medvedev en Putin leiding aan geven, en of ook sociale en economische kwesties naar voren komen in de protesten. Want ook met relatief nette verkiezingen is een werkelijk vrije en rechtvaardige maatschappij nog erg ver weg, zoals we in Nederland dagelijks kunnen zien. Dat Rusland na vandaag zomaar kan terugkeren naar de ingevroren maatschappelijke verhoudingen van de afgelopen Putin-jaren lijkt me echter zo ongeveer uitgesloten. Wat mij betreft: gelukkig maar.

Eerst maar even de diepten waartoe de deportatie-politici zinken. Minister Leers vindt de situatie van Mauro “niet schrijnend genoeg”om hem een verblijfsvergunning te geven. Er zijn namelijk nog wel schrijnender “gevallen” . Let op hoe in dit soort discussies mensen gereduceerd worden tot ‘gevallen’, tot ambtelijke dossiers. De beroving van iemands menselijkheid drukt zich in deze boeventaal uit.

Dat er mensen zijn wiens situatie veel schrijnender is dan die van Mauro, waarom zou ik dat ontkennen? Maar daar is dan een heel logisch antwoord op: Mauro mag blijven, en al die nog schrijnender ‘gevallen’ ook. Op het CDA-congres klonk al een pleidooi van Doekle Terpstra om de ongeveer 75 mensen die in soortgelijke situatie als Mauro zitten ook te laten blijven. Maar Mauro laten blijven – om over de anderen maar te zwijgen – dat vindt onderkoning Wilders waarschijnlijk niet goed. “U wilt Mauro wel hier houden, maar u mag het niet”, sneerde GroenLinks-kamerlid Tofik Dibi tegen Leers. Of Leers echt wil is de vraag; dat Wilders iedere uiting van humaniteit jegens Mauro blokkeert, is zeer aannemelijk.

Maar laten we dan dóórbijten, als we spreken over ‘schrijnende gevallen’. Er zijn niet slechts 75 mensen die in zeker zo akelige situaties zitten, er zijn er duizenden. Dan heb ik het niet over mensen die, in onzekerheid maar wel in een min of meer fatsoenlijk huis wonen, met stieffamilie die van ze houdt en met bovengrondse bewegingsvrijheid, zoals Mauro. Dan heb ik het over mensen die in vreemdelingendetentie zitten, wachtend op uitzetting. Dan heb ik het over mensen die slavenwerk doen in een ondergrondse economie, verstoken van verblijfsrecht en van allerlei daarmee samenhangende voorzieningen, elke dag bang voor ID-controle, aanhouding, opsluiting, deportatie. Dan heb ik het over de mensen voor wie soortgelijke ambtelijke figuren als degenen die het begrip ‘schrijnend geval’ hebben bedacht, het woord ‘illegalen’ voor hebben verzonnen. Geïllegaliséérden, mensen die door regel- en wetgeving de status ‘illegaal’ opgedrongen hebben gekregen, is het betere woord. Hun situatie is schrijnend op een manier waar de geachte CDA-afgevaardigden op hun bespottelijke congresje geen seconde hebben stilgestaan.

Daarmee komen we bij de mindere kanten van de argumenten van degenen die ten minste nog hun hart laten spreken en daarom voor Mauro opkomen. Mauro mag van veel mensen blijven omdat hij zo goed is ingeburgerd, zo’n echte Nederlander is geworden in al die jaren dat hij hier nu woont en leeft. Daarmee is verblijfrecht een beloning voor aanpassing geworden. Mauro is als het ware door de ballotagecommissie van de Vereniging Echte Nederlanders goedgekeurd; nu moet het clubbestuur niet meer zeuren en hem gewoon het gevraagde lidmaatschap geven. Het is goed bedoeld, dit soort redenering. Maar het is verkeerd. Het nationalisme wat er aan ten grondslag zit, helpt Mauro wellicht; maar de keerzijde is dat je de deportatie van anderen, minstens zo ‘schrijnend’ maar minder ‘verNederlandst’, er mee legitimeert.

Mauro’s recht om níet ontworteld te worden, van zijn nieuwe familie-en vriendenbanden beroofd te worden, níet in nieuwe onzekerheid gestort te worden, níet gedwongen te hoeven verhuizen naar een land waarvan hij inmiddels de taal nog amper spreekt, stoelt niet op zijn voorbeeldige Nederlanderschap. Dat recht stoelt op het feit dat hij een menselijk wezen is. Niet minder en niet meer. Mensen behandel je niet zo, wellicht tenzij je een kampbewaarder, een minister van deportatie of een Grote Gedoger bent. Hij verdient het als mens behandeld te worden, met het recht om in vrijheid te wonen en te leven. En datzelfde recht heeft iedereen, ongeacht hoe ‘Nederlands’, hoe aangepast, hoe ‘geïntegreerd’ zij of hij ook is.

Grappig is intussen wel hoe degenen die Mauro tot iedere prijs weg willen treiteren, door hun eigen ideologische mand vallen. Juist zij hebben zo vaak de mond vol van dat Nederlanderschap, aan integratie, aan aanpassing. Juist zij willen iemand die aan al die criteria zo ‘voorbeeldig’- ook een woord dat ik niet meer kan horen in dit verband – voldoet, toch het land uit gooien. Kortom: het gaat ze niet echt om die aanpassing aan de ‘Nederlandse identiteit’. Het gaat erom dat hij hier niet vandaan komt, een ‘vreemdeling’ is, een eentje die wat hen betreft bepaald ‘verdwaald is zeker’. En hij heeft een donkere huidskleur.

Dit gaat niet over mislukte integratie en falende inburgering, want in die termen is juist van ‘succes’ sprake. Dit gaat ook eens een keer niet over ‘de islam’, zelfs niet in schijn, want Angola is geen land waar erg veel Moslims wonen. Dit gaat over doodgewone, rechtstreekse vreemdelingenhaat, over racisme: eens een buitenlander, altijd een buitenlander, en hoe je je best ook doet maakt niet echt uit. Het dwarsbomen van Mauro’s uitzetting zou – ook al is het deels verkeerd beargumenteerd – voor dit racisme een tegenslag betekenen. Ook daarom moet Mauro blijven. Maar daarbij blijven mag de strijd tegen het naargeestige uitzettingsbeleid absoluut niet.

Verscheen eerder bij peterstormschrijft.blogspot.com. Auteur: Peter Storm.

Minister Gerd Leers kan de Angolese asielzoeker Mauro wel degelijk een verblijfsvergunning verlenen. Daar zijn namelijk goede juridische argumenten voor op te voeren. Dat stelt een groep rechtshoogleraren morgen in een opiniestuk in de Volkskrant.

Als die domme minister van dit domme kabinet en zijn slaperige ambtenaren gewoon eens wat informatie op zouden vragen bij deskundigen, dan zou het allemaal misschien wat eleganter en wat minder stressvol voor een 18-jarige jongen, zijn familie en omgeving kunnen zijn.
Maar ja zoals Tofik Dibi al zei, Leers zit onder de plak bij Wilders en mag Mauro en zijn lotgenoten niet laten blijven. Niet willen is niet kunnen.

Vluchtelingen Werk Nederland en Defence for Children hebben TNS-Nipo onderzoek laten doen naar wat de Nederlandse bevolking vindt van de uitzetting van Mauro.

Driekwart van de Nederlandse bevolking vindt dat Mauro moet blijven omdat hij in Nederland is opgegroeid. De meerderheid van de CDA- en VVD-stemmers is tegen uitzetting van de 18-jarige jongen uit Angola. Van de CDA-achterban vindt 74 procent dat Mauro moet blijven, bij de PVV is dat 59 procent en bij de VVD 60 procent.

Om de Grote Geelkuifkaketoe Roerganger maar even vrij te citeren: Het volk wil dat Mauro blijft!
Ik zou er maar naar luisteren.

Een land dat kinderen uitzet, zet zijn hart uit. Mauro woont hier al 9 jaar en dreigt snel te worden uitgezet naar Angola. Maar Mauro is geen Angolees. Mauro is een Nederlandse jongen. Steun de actie #Mauromoetblijven op Twitter en laat de minister weten dat Nederland zijn hart niet uitzet. steun ons en laat kinderen zoals Mauro niet de dupe worden van een stroperig asielbeleid (Joop).

Mooi reclametekstje. Natuurlijk moet Mauro blijven, en hij zal ongetwijfeld blijven. Met Mauro komt het wel goed. Het probleem is niet dat ene schrijnende gevalletje, het probleem is dat mensen pas blijk geven van compassie zodra er een gezicht hoort bij het schrijnende geval. Maar ondertussen wel rechts stemmen, rechtse organisaties steunen, rechtse standpunten uitdragen, en rechtse blaadjes en websites volschrijven. Als je zo’n stoere rechtse VVD/PVV’er bent zoals je je zo graag voordoet dan zet je ook Mauro uit. Ik heb nieuws voor je, rechtse lul, een schrijnend geval heeft altijd een gezicht, ook al ken jij dat toevallig niet. En ik heb nieuws voor je, CDA-stemmende NSB lul die denkt dat Gerd Leers “integer” is; karma is a bitch.

En Gerd Leers, de zogenaamd integere man die een glansrol speelt als “Het Sociale Gezicht van het CDA”, speelt met hun levens om de proleten van de PVV te behagen.

Dit komt hard aan blijkens de geëmotioneerde reactie van de pleegmoeder van Mauro.

Enkele citaten uit een mail die tweep @brit_borg vandaag van Mauro’s pleegmoeder ontving, waarin de wanhoop duidelijk voelbaar is en waar ook wat misverstanden over de zaak Mauro worden rechtgezet (zoals bijvoorbeeld het misverstand over hoe “sociaal” en “integer” Gerd Leers is), overgenomen van Twitter:

Pleegmoeder Anita:

“We zitten in een politiek schaakspel en moeten alle zetten uitzitten, het gaat allang niet meer over Mauro”

“Wij hebben de procedures NIET verlengd, DE OVERHEID HEEFT GEZEGD DAT MAURO Z’N SCHOOL MOCHT AFMAKEN.”

“En RECHTERS hebben tegen ons gezegd dat Mauro RECHT OP VERBLIJF HAD.”

“Als overheid gevonden had dat Mauro naar zijn biologische moeder terug moest, waarom hebben ze hem niet beschermd tegen ons?”

“Het is ontzettend frustrerend dat Leers de media blijkbaar van alles te melden heeft over Mauro maar niet aan ons.”

“Alles wat krom is wordt rechtgekletst. Ik kan niet geloven wat er gebeurt en dat wij dit moeten doormaken.”

Net zoals we allemaal verplicht zijn verzekerd tegen ziektekosten, zijn we ook verplicht verzekerd voor de AWBZ. Deze verzekering dekt allerlei kosten die niet door de gewone zorgverzekering worden gedekt en wordt uitgekeerd als zorg in natura (ZIN) of als PGB aan met name chronisch zieken en gehandicapten. Het PGB is echter te duur geworden en moet van Ons Kabinet op de schop.

Nu blijkt dus dat de verzekeraars die de premies innen (voor iemand met een modaal inkomen bedraagt de premie 330 euro per maand) eigenlijk geld over zouden moeten hebben; over de periode 1995-2008 is dat 60,9 miljard euro, waardoor er op het PGB helemaal niet bezuinigd zou hoeven te worden en een eigen risico eveneens nergens voor nodig is.

Omdat de AWBZ net zoals de ziektekostenverzekering geprivatiseerd is, kan de overheid niet controleren wat er met het geld gebeurt en moet het doen met de mededeling van de verzekeraars dat het geld “op” is, ook al bestaan er vermoedens dat er bijvoorbeeld flink met het geld is gespeculeerd (en verloren). Hier zijn sinds 2006 al een aantal keer Kamervragen over gesteld (1x D66, 2x SP), maar de regering geeft niet thuis want “daar gaan we niet over”.

De SP is nu boos over het feit dat een aantal verzekeraars een extra verzekering aanbiedt zodat mensen later nog steeds recht hebben op een volledige verzorging, terwijl het in feite de schuld van de verzekeraars is dat ze daar geen geld meer voor hebben. Maar in plaats van de verzekeraars te verplichten beter met hun geld om te gaan en ervoor te zorgen dat de tekorten die ze ZELF hebben gecreëerd aan te vullen, worden door Ons Kabinet de kosten en gevolgen afgewenteld op de verzekerden.

Je zou het bijvoorbeeld kunnen vergelijken met iemand die al 20 jaar braaf de premie voor zijn inboedelverzekering betaalt en zodra zijn huis tot aan de grond afbrandt, van de verzekeraar te horen krijgt dat ze de schade niet kunnen vergoeden omdat hun kantine net opnieuw geverfd is en jouw geld al dááraan is besteed.

Zie de-awbz.blogspot.com en Volkskrant artikeltje uit 2009.

Nederlandse rechters maken zich zorgen. Als het aan minister Opstelten ligt, zijn zij in de toekomst niet meer vrij om iemand die recidive pleegt naar eigen inzicht te bestraffen. Een inbreuk op de klassieke scheiding der machten? ‘De rechter is geen machientje: wet erin, straf eruit.’

‘Veiligheid, daar wordt tegenwoordig alles aan opgeofferd”, zegt Pauline Westerman, rechtsfilosofe aan de Rijksuniversiteit Groningen. “Omwille van de veiligheid zijn we bereid zelfs onze rechters de mond te snoeren.”

Fel is Westermans reactie op het wetsvoorstel van minister Opstelten (VVD) van veiligheid en justitie om een minimumstraf in te stellen. Het gaat om mensen die na een eerdere veroordeling binnen tien jaar opnieuw in de fout gaan. Als zij dan een misdrijf plegen waarop acht jaar cel of langer staat, is de rechter verplicht ze ten minste de helft van de maximumstraf op te leggen. (Zorgen over beperking vrijheden van rechters – Trouw)

Ik vind dat niemand van dit bruine kabinet zich hier mee moet bemoeien. De oppervlakkigheid van dit kabinet gaat mij niet garanderen dat er zorgvuldig omgegaan wordt met het recht. Dus gewoon afblijven!

Door financiële barrières blijft onrecht bestaan
Door het onbetaalbaar maken van de rechtspraak zullen bepaalde geschillen niet meer voor de rechter worden gebracht. Als het je meer kost dan dat het je op kan leveren laat je het wel uit je hoofd de rechter een uitspraak te laten doen over een niet betaalde rekening, waardoor de betalingsmoraal zal dalen. ‘Onrecht’ blijft hierdoor bestaan en het vertrouwen van mensen in het recht en de rechtsstaat zal afnemen. Als het oordeel van de rechter vanwege financiële belemmeringen niet meer zal worden gevraagd, geldt voortaan het recht van de sterkste.

Vooral in het bestuursrecht is het verhogen van de griffierechten bijzonder kwalijk. De overheid heeft hier de schijn tegen; burgers die opkomen voor hun belangen, rechten of aanspraken jegens de overheid zijn maar lastig, dus maakt diezelfde overheid het financieel haast onmogelijk. Word je in een rechtszaak tegen de overheid in het ongelijk gesteld, dan draai je ook op voor de griffierechten van de overheid! Wie durft de juridische strijd tegen een gemeente voortaan nog aan? (Recht voor iedereen – dat is toch normaal!? – Trouw)

Eerst de zaak zelf. Het Openbaar Ministerie verwijst in haar persbericht naar diverse teksten op haar site. Ik citeer er een. Hij heet “RARA, wiens rechtsorde is het?” . Daarin legt ze eerst uit dat Nederland een “rechtsorde kent die bol staat van vreemdelingenhaat”. Dan verwijst ze naar de RARA die in de jaren tachtig brand stichtte bij het MAKRO-bedrijf als verzet tegen de apartheid. En ze concludeert: “tijd voor een nieuwe generatie om op te staan en de fakkel van Rara over te nemen!” Als dit opruiïng is, dan ben ik medeplichtig. Het wordt tijd dat er een nieuwe generatie opstaat die de fakkel van Rara overneemt. Jazeker. Als het OM dit opruiïng vindt, dan kan ze haar politieagenten sturen en mij ook aanhouden. En ik hoop dat heel veel mensen, publicaties, websites en dergelijke, een soortgelijke houding aannemen, dezelfde stelling betrekken en daarmee het verachtelijke Gezag openlijk uitdagen.

Dat is namelijk wat we nodig hebben: een hard,  luid, duidelijk en uitdagend antwoord op de vervolging van Joke Kaviaar. Haar arrestatie en vervolging is een aanval op ons recht om, met krachtige taal als we dat willen, op te komen voor onze vrijheid, ieders vrijheid, tegen staat en kapitaal, tegen de deportatiemachine, vreemdelingenpolitie, AIVD, ME,  en noem maar op. Ik wil kunnen zeggen dat detentiecentra verwoest horen te worden en de erin opgesloten mensen bevrijd horen te worden, ik wil kunnen zeggen dat politiebureau’s horen te branden, niet alleen in Caïro in januari maar ook in Krommenie in september. Ik wil kunnen zeggen dat ME-ers de gracht in gedreven dienen te worden zodra ze krakers en 1-mei-demonstranten aanvallen. Ik wil dat kunnen zeggen. Ik zég het, bij deze. Dat is mijn mening, en die van meer mensen. Wie het daarmee oneens is, dient mij, of Joke Kaviaar, of anderen die soortgelijke dingen zeggen, maar gewoon van repliek. Dat is het vrije  debat, de vrijheid van meningsuiting, nietwaar? Of geldt die alleen nog maar voor degenen die vluchtelingen en migranten willen uischelden en tot on-mensen willen degraderen, niet voor degenen die daar dwars tegenin gaan, zoals Joke Kaviaar dag in dag uit probeert, met gevaar voor eigen vrijheid zoals nu blijkt?

Wat ik hierboven doe – uitingen neerzetten die net zo ‘strafbaar’ zijn als die van Joke Kaviaar – kunnen heel veel mensen doen. Laten we onze websites vol zetten met datgene wat het OM nu als ‘opruiïng’ probeert te criminaliseren. Laten we de teksten van Joke Kaviaar uitprinten en uitdelen op straat, met erbij de tekst: “Neem kennis van deze volgens justitie verboden teksten nu het nog kan…”  Laten we de teksten op muren plakken, in grote letters. En laten we dit alles in de volle openbaarheid doen, met de uitdaging aan het Gezag: gaat u ons nu allemaal arresteren en aanklagen? Ik ben bereid om dit risico te nemen, om het OM slechte publiciteit, en het gezag een afgang, te bezorgen.  Jij ook?

De wet die de teksten van Joke Kaviaar als strafbaar behandelt dient niet alleen afgewezen te worden, maar daadwerkelijk doorbroken, getrotseerd, door zoveel mogelijk mensen. Zodat die wet niet meer te handhaven is tenzij het gezag enorm gezichtsverlies en erger over zich af wil roepen. Dit heeft eerder gewerkt. In november 2005 ontstond brand in een detentiecentrum op Schiphol. Dat viel onder verantwoordelijkheid van Rita Verdonk, minister van Deportatie en Intimidatie (eufemistisch aangeduid als Vreemdelingenbeleid en Integratie). Wat ook de precieze toedracht, zíj was verantwoordelijk voor het opsluiten van de mensen daar, en voor een gang van zaken waardoor zoiets akeligs kon gebeuren. Binnen twee maanden dook dan ook een poster op met de tekst: “Reisburo Rita, arrestatie, deportatie, crematie, adequaat tot het bittere einde”.  De politie probeerde die weg te halen. Dat leidde tot een oproep om het ding juist op allerlei plekken op te hangen. Dat gebeurde: de poging tot repressie van de poster werd op forse schaal getrotseerd. In een reeks processen werd uiteindelijk vastgesteld dat deze poster - ook volgens het rechtssysteem dat ik niet als rechtmatig erken –  gewoon onder de vrijheid van meningsuiting viel.

Welnu, zoiets kan nu ook: massaal de poging om Joke Kaviaars teksten als crimineel te behandelen trotseren door ze juist extra te verspreiden en soortgelijke uitingen nadrukkelijk wereldkundig te maken.  Dat is sowieso een goede zaak, lijkt me, en het maakt de kans dat rechtbanken moeten toegeven hoe bespottelijk de vervolging van Joke Kaviaar is, en dat het OM ophoudt met dit soort kwalijke flauwekul, des te groter.

De website van Joke Kaviaar is aandacht en bezoek waard, juist nu:http://jokekaviaar.nl/