En zo kan TROTS op VOLLE kracht verder. Oh wacht.

Ik sprak een jonge vrouw uit de plaatselijke mantelzorg. Zij regelde vrijwilligers die chronisch zieken bijstonden, zoals de man in een rolstoel, die een zware hersenbloeding had gehad. De subsidie die ze voor haar werk krijgt, wordt dit jaar met de helft teruggebracht. Volgend jaar: de andere helft.

Het pijnlijke was dat dit beleid verkocht werd met de zalvende term ‘nabuurschap’. De logica was als volgt: wanneer de overheid zich terugtrekt uit de samenleving, ontstaat vanzelf weer een gemeenschap. Het idee van de staat als ‘geluksmachine’, die van de wieg tot het graf de hand van burger blijft vasthouden, maakt mensen afhankelijk. Spreek mensen aan op hun ‘eigen verantwoordelijkheid’, luidt de liberale mantra, dan worden ze weer vindingrijk. Wanneer je oog hebt voor ‘de eigen kracht van mensen’, zeggen de christen-democraten, kunnen burgers weer iets voor elkaar betekenen.

En hoe zit het in Utrecht? Burgemeester Wolfsen ligt onder vuur omdat de overheid gefaald heeft in het geval van het weggepeste homostel uit Leidsche Rijn. Als de hulpeloze man in de rolstoel in Berkelland zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen, in ‘zijn eigen kracht’ moet gaan staan, waarom Hans en Ton dan niet? Het gaat immers om treiterijen en verbale bedreigingen, een verpeste leefomgeving – kom, niet voor iedere tegenslag de overheid verantwoordelijk stellen. De overheid is geen geluksmachine, Hans en Ton! Een beetje meer eigen verantwoordelijkheid, iets meer in je eigen kracht gaan staan. (Geluksmachine – Bas Heijne, NRC)

Mooi stuk, kunnen die liberalen en die christen-democraten in hun zak steken!

Is begonnen met de gymlessen op de lagere school, denk ik. We moesten trefbal spelen. Was het voor de gymdocent lichamelijke oefening, wij probeerden elkaar zo hard mogelijk te raken. Tenslotte moest ons team winnen. Winnen was het belangrijkste dat er was.

Voor mijn verjaardag kreeg ik speelgoedpistolen en ik zag in gedachten de vijand op me afstormen. Gelukkig had ik mijn klapperpistooltje. Anders had ik hier nu niet zitten schrijven.

Mijn leukste speelgoed waren mijn plastic soldaatjes. Ik vocht hele veldslagen uit op mijn kamertje. Soms liep de kat eroverheen en vielen ze om. De kat was mijn vijand als hij dat deed.

1 januari werden de kerstbomen op straat gegooid. Iedere straat probeerde zoveel mogelijk kerstbomen te verzamelen en natuurlijk van elkaar te stelen. De andere straat was de vijand. Maar als we tegen de buurt naast ons vochten, dan waren we weer één. En dan had je natuurlijk nog die Molukkers. Die waren anders. Zeker toen ze treinen gingen kapen.

En de Duitsers niet te vergeten. We haatten ze. De oorlog en de voetbal. Gelukkig stonden ze tenminste wel aan onze kant als we tegen de Communisten zouden moeten vechten.
Want die wilden ons veroveren. Gelukkig probeerde de VS ze in Vietnam af te stoppen.

Ik sloot me aan bij een jeugdgroep. Tegenwoordig heten die straatterroristen. We hadden ruzie met iedere andere jeugdgroep. De gemeente werd gek van ons.

Toen ik voetbalsupporter werd had ik ruzie met iedere stad in Nederland. Wij moesten winnen. Nooit laten zien dat je bang bent. En ik kreeg verkering. Haar pa was van de PSP. Die waren tegen kernwapens, dus voor de communisten. Altijd ruzie met die vent.

In de pubertijd had ik trouwens wel veel strijd met mijn ouders, maar dat ging over toen ik begon te werken. Toen had ik altijd strijd met mijn chef. Wat een lul was dat. En niet te vergeten de politie. Je grootste vriend. Haha. Echt niet. Het waren mijn vijanden.

Nu ik dit zo nalees, zie ik dat ik er een heleboel vergeten ben. Nou ja, ik ben niet perfect.

Oh ja, de VVD, de LPF, Trots op Nederland en nu de PVV. Wat zou er hierna komen? Ik blijf waakzaam.

Utrechts ToN-lid stapt uit partij – DePers.nl

Daar hoort inderdaad deze video bij:

De Telegraaf over ‘t filmpie.