Ja, onze dochter is een Nederlands meisje dat geen Nederlandse nationaliteit mag hebben, omdat ze voor de wet pleegkind heet, en ze niet onder bijzondere gevallen van artikel 10 valt. Dat vertelt Ferdows Kazemi, columnist van vk.nl.

Maxima en elke willekeurige voetballer in de eredivisie kunnen zo maar Nederlander worden, zonder problemen. Die worden allemaal netjes aan de kant gezet, want bijzondere gevallen.

Dit is het verhaal over een kindje dat als baby haar moeder verliest en nieuwe ouders vindt, in Nederland. Het meisje is nu 12 jaar en woont al 11 jaar in Nederland, ze is Nederlandse. Maar de IND én Leers vinden dat ze terug moet naar Iran, met haar ouders, die allebei Nederlander zijn. Hoe raar zit de wereld van de IND in elkaar? Nou als het allemaal van die malloten zijn als Sietse Fritsma, begrijp ik waarom het zo’n probleem is om Nederlander te worden. Zij zijn het al (waar ik me voor schaam) en gunnen het geen enkel ander.

Dus wij blijven opgescheept met horkerige, onbeschofte, rancuneuze mensen die het voorrecht hebben gehad in Nederland geboren te worden. Deze mensen blijven andere, aardige, mensen met potentie die volkomen functioneren in de Nederlandse samenleving en liefhebbende ouders hebben, dwars zitten omdat er geen plaats zou zijn in Nederland.
Als Geert Wilders zijn moeder niet was bevallen in Nederland, maar in haar thuisland, dan was Geert ook geen Nederlander geweest maar een Indonesiër. Hem had het Nederlanderschap van mij dan weer wél geweigerd mogen worden.

Komt overigens vaker voor natuurlijk, mensen in een situatie als Geert voelen zich vaker Nederlandser dan Nederlands en bestrijden een ieder die in hun ogen inferieur is, d.w.z. niet net zoals zíj! geboren in Nederland. Terwijl het voor hem ook maar net met de hakken over de sloot is geweest. Het had zo maar anders kunnen zijn.

Ondanks dat er maar vier procedures zijn geweest (een asielaanvraag, een aanvraag voor een verblijfsvergunning in het kader van art. 8 EVRM en twee adoptieverzoeken), lijken het er soms wel tien of meer; niet in het minst omdat door de vele politieke roerigheden van de afgelopen jaren veel kersverse bewindslieden op stel en sprong beslissingen moesten nemen.

27 oktober 2011: na een roerig Kamerdebat is de goede moed nog steeds niet op!

Een overzicht van alle gebeurtenissen, inclusief een aantal politieke wentelingen die ongetwijfeld hebben meegeholpen de afwikkeling wat minder gladjes te laten verlopen:

november 1975: In Angola breekt een burgeroorlog uit. Deze zal bijna 30 jaar duren.

1991-1992: Korte periode van voorzichtige vrede.

14 november 1992: Mauro wordt geboren; de gevechten zijn inmiddels net weer opgelaaid.

1998: Er komt een immigrantenstroom vanuit Angola naar Nederland op gang. Tussen 1998 en 2003 zullen ruim tienduizend Angolezen in Nederland asiel aanvragen, meer dan alle andere Europese landen bij elkaar.

23 november 2000: In Nederland wordt de Vreemdelingenwet herzien, deze treedt op 1 april 2001 in werking.

13 maart 2002: In Angola worden alle militaire akties beëindigd, maar het land is één grote chaos, er is gebrek aan alles en de infrastructuur is totaal verwoest. “Holanda” wordt door veel jongeren gezien als een ideale plaats om een toekomst op te bouwen of de militaire dienst te ontlopen, al beseffen ze niet dat de regels een jaar geladen flink zijn aangescherpt.

15 mei 2002: Tweede-Kamerverkiezingen. Grote winnaars zijn LPF en CDA.

22 juli 2002: Hildebrand Nawijn (LPF) wordt minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie. Nederland telt op dat moment zo’n 4.000 à 4.500 minderjarige Angolese asielzoekers.

16 oktober 2002: Kabinet Balkenende I valt.

±oktober/november 2002: Mauro wordt als 9-jarig (mogelijk 10-jarig) jongetje op het vliegtuig naar Portugal gezet, vanwaar hij onder begeleiding van een kennis van zijn ouders per bus naar Nederland reist. De bedoeling is dat hij in Nederland naar school gaat. Hij verblijft eerst bij zijn (half?)zus, die evenals een aantal van zijn broers reeds in Nederland is. Na een half jaar dumpt ze hem op het politiebureau en verdwijnt spoorloos. Volgens een intern CDA-feitenrelaas arriveert Mauro pas in 2003 als hij “dus” 11 is, maar dit klopt met geen enkele andere bron.

22 januari 2003: Tweede-Kamerverkiezingen.

±mei 2003: Mauro wordt tijdelijk bij een pleeggezin in Budel ondergebracht. Hij is een van de jongste Angolese AMA’s die bij een pleeggezin komt. De stroom immigranten vanuit Angola komt rond deze tijd vrij abrupt tot stilstand, in de komende jaren zullen het er bij elkaar minder dan 100 zijn.

±mei 2003: De IND meldt in een brief dat Mauro niet zonder meer in Nederland kan blijven (d.w.z. hij moet terug of er moet een verblijfsvergunning worden aangevraagd).

27 mei 2003: Rita Verdonk (VVD) wordt Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie.

3 juni 2003: Er wordt een asielaanvraag voor Mauro ingediend.

augustus 2003: Mauro komt bij zijn huidige pleegouders Hans en Anita in Oostrum. (Andere bronnen noemen data van juni t/m september; augustus staat echter in twee rechtbankverslagen.)

9 september 2003: Stichting Nidos krijgt de tijdelijke voogdij, vanaf 10 september woont Mauro officieel bij Hans en Anita.

18 september 2003: De asielaanvraag wordt afgewezen, de afwijzing zal echter na een jaar weer worden ingetrokken.

24 september 2003: Minister Verdonk opent een weeshuis in Angola, waaraan door de NL Staat 700.000 euro is bijgedragen. Dankzij deze “adequate opvang” kan de IND nu ook minderjarige Angolezen terugsturen. Ze laat een zeer slechte indruk achter, pers en politici omschrijven haar als “onbeschoft”.

9 oktober 2003: Beroep tegen afwijzing van 18 september.

3 september 2004: De afwijzing wordt door het ministerie ingetrokken; er zouden mogelijk communicatieproblemen zijn geweest omdat de tolk slechthorend was.

2005: Er wordt een klacht ingediend: waarom duurt de afhandeling zo lang?

januari-april 2006: Rita Verdonk vs. Taida Pasic.

13 februari 2006: Aanvullende hoorzitting. Mauro (13 jaar) zegt een- tot tweemaal per maand telefonisch contact met zijn biologische moeder te hebben, maar er is een toenemende taalbarrière. Het is niet zeker waar Mauro’s vader verblijft.

2 mei 2006: Asielverzoek afgewezen (bijna 3 jaar na indiening).

29 mei 2006: Beroep tegen afwijzing asielverzoek aangetekend.

30 juni 2006: Kabinet Balkenende II komt ten val wegens Hirsi Ali vs. Verdonk.

1 augustus 2006: Stichting VluchtelingenWerk start Project Perspectief om AMA’s (waaronder veel Angolezen) beter te kunnen begeleiden en te helpen bij terugkeer. Ondanks dat in plaats van 98% nog maar 5% in de illegaliteit verdwijnt, wordt het project na 5 jaar door minister Leers stopgezet “wegens gebrek aan succes”.

17 augustus 2006: Er is een adoptieprocedure gestart, vandaag is de eerste zittingsdatum.

22 november 2006: Tweede-Kamerverkiezingen.

13 december 2006: Rita Verdonk moet Vreemdelingenzaken overdragen aan Ernst Hirsch Ballin.

21 februari 2007: Beroep asielaanvraag afgewezen. Hoewel Mauro vanaf dit moment “vertrekplichtig” is en de minister enige “op uitzetting gerichte handelingen” verricht, wordt er door niemand (inclusief de in januari 2007 opgerichte Dienst Terugkeer & Vertrek) veel haast gemaakt. Er loopt immers nog een adoptieprocedure en de familie wil geen slapende honden wakker maken. (Door het “adequate” beleid van Verdonk is de algemene stemming onder asielzoekers vrij paniekerig geworden.) De biologische ouders van Mauro zijn inmiddels gescheiden.

22 februari 2007: Nebahat Albayrak (PvdA) wordt staatssecretaris Vreemdelingenzaken onder justitieminister Ernst Hirsch Ballin (CDA). (Albayrak heeft dus niet in 2007 besloten dat Mauro terugmoest.)

7 maart 2007: Adoptie-aanvraag wordt afgewezen. Mauro zou geen “belang” bij adoptie hebben en er zou onvoldoende bekend zijn welke toekomstmogelijkheden zijn natuurlijke ouders hebben.

21 maart 2007: Hoger beroep aangetekend tegen uitspraak 21 februari 2007.

4 juni 2007: Hoger beroep wordt niet ontvankelijk verklaard.

9 november 2007: Uit een artikel in Trouw blijkt dat het door Verdonk geopende Angolese weeshuis een zeperd is waar amper gebruik van wordt gemaakt en alleen maar “handig” is voor Justitie als grond voor uitwijzing. (In de diverse beschikkingen rond Mauro wordt regelmatig naar deze opvangmogelijkheid verwezen.) Van de 4.000 à 4.500 Angolese AMA’s zijn er nog 646 in Nederland.

april 2008: De Dienst Terugkeer en Vertrek start het terugkeertraject op, maar er zijn nog geen inreispapieren beschikbaar.

18 juni 2008: Ondanks dat Mauro al 16 maanden vertrekplichtig is, krijgen Hans en Anita alsnog de voogdij toegewezen. Er wordt een begin gemaakt met een aanvraag voor een reguliere verblijfsvergunning, maar hiervan wordt afgezien ten gunste van een tweede adoptieverzoek. Mauro krijgt (ergens dit jaar) een wekelijkse meldplicht opgelegd.

10 december 2008: Tweede adoptieverzoek afgewezen. Er zou onvoldoende zijn aangetoond dat de ouder(s) met de adoptie instemmen.

juli 2009: De Angolese autoriteiten zeggen een noodpaspoort toe.

3 augustus 2009: Minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin schrijft de pleegfamilie geen gronden te zien voor toepassing van zijn discretionaire bevoegdheid.

3 september 2009: Staatssecretaris Albayrak wordt door Ger Koopmans (CDA) verzocht alsnog haar bevoegdheid te gebruiken.

22 september 2009: Mauro te gast in Hart van Nederland.

14 oktober 2009: De Rijksuniversiteit Groningen (RUG) komt met het “rapport Kalverboer”: bij terugzending naar Angola zal Mauro voor een tweede maal worden gescheiden van zijn primaire verzorgers, wat onherroepelijk zal leiden tot een volledige breuk in zijn ontwikkeling. Dit is “een onacceptabel en onverantwoord risico”.

2 november 2009: Albayrak antwoordt CDA, PvdA en SP dat ze voor Mauro geen uitzondering zal maken.

12 november 2009: Er wordt een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning in het kader van art. 8 EVRM (recht op gezinsleven).

19 november 2009: Staatsecretaris Albayrak weigert de verblijfsvergunning. De pleegfamilie wordt verweten te lang met deze aanvraag te hebben gewacht, niet te hebben meegewerkt met uitzetting, maar in plaats daarvan zich te hebben gericht op adoptie van Mauro. Dat er slechts drie maanden zijn verstreken sinds de beslissing van Hirsch Ballin en 2½ week sinds haar laatste antwoord doet kennelijk niet ter zake.

20 november 2009: Bezwaar aangetekend.

11 januari 2010: “Brief Rasenberg” (voormalig voogd namens Nidos): Mauro dient zich in Nederland te ontwikkelen omdat de betrokkenheid en betrouwbaarheid van de biologische moeder “gering” is (kontakt leggen blijkt erg lastig) en “afwijkend van wat bekend is over andere Angolese/Afrikaanse families” haar zoon in het geheel niet steunt.

28 januari 2010: Bezwaar door Albayrak ongegrond verklaard. Nog dezelfde dag gaat Mauro in beroep, zowel het rapport van de RUG als de brief van Nidos zouden door IND en Albayrak niet of nauwelijks zijn bekeken.

20 februari 2010: Kabinet Balkenende IV valt.

begin 2010: Mauro ontvangt het in juli 2009 toegezegde (nood)paspoort. De geboortedatum in het paspoort blijkt drie dagen af te wijken en de naam van zijn vader (Estevao) is gebruikt. Niemand besteedt er veel aandacht aan, want voor de EVRM-procedure zijn 100% correcte inreispapieren voor Angola niet echt van belang.

31 maart 2010: Eerste zitting beroepsprocedure. De IND wordt door de rechter diverse keren gevraagd wat zij tot nu toe hebben gedaan, maar ze kunnen hier geen duidelijk antwoord op geven.

19 april 2010: Voortzetting eerste zitting.

21 april 2010: Motie Spekman-Anker: kinderen die mede door toedoen van de overheid meer dan 8 jaar in Nederland verblijven (waarvan minimaal 2 jaar legaal), dienen een verblijfsvergunning te krijgen. De motie wordt op 22 april door een meerderheid van de Tweede Kamer aangenomen, maar de minister wil de motie niet uitvoeren.

20 mei 2010: “Rapport Schippers”: ondersteuning brief Rasenberg van 11 januari 2010.

26 mei 2010: De rechter besluit dat de zaak te complex is, daarom zal op 3 juni a.s. opnieuw met meerdere rechters naar de zaak worden gekeken.

3 juni 2010: Tweede behandeling beroep. De bedoeling is om vóór 15 juli uitspraak te doen, maar dit lukt niet.

9 juni 2010: Tweede-Kamerverkiezingen. Grote winnaars zijn VVD en PVV.

4 oktober 2010: De rechtbank verklaart het beroep gegrond. Mauro dient per 20 mei 2010 (dus met terugwerkende kracht) een verblijfsvergunning te krijgen. (Volgens één bron is zelfs gezegd dat dit al 5 jaar eerder had moeten gebeuren). De rechtbank vergeet echter Mauro en/of zijn advocaat op de hoogte te stellen en Justitie “vergeet” zelfs ruim een jaar de uitspraak te publiceren.

5 oktober 2010: Bij de pleegouders arriveert een brief waarin staat dat er vóór 8 oktober 2010 een uitspraak komt (die dus al geweest is).

7 oktober 2010: Pleegmoeder Anita belt nu zelf maar naar de rechtbank en krijgt te horen dat de uitspraak in het nadeel van Mauro is uitgevallen. Vrijwel tegelijkertijd arriveert een fax bij de advocaat waarin staat dat de uitspraak wél positief is.

14 oktober 2010: Gerd Leers (CDA) wordt Minister voor Immigratie en Asiel.

1 november 2010: (volgens één andere bron 2 november): De kersverse minister Leers tekent op de laatst mogelijke dag alsnog hoger beroep aan. (Zie ook: Waarom wilde Leers per se in hoger beroep?)

25 november 2010: Leers verwijst naar het hoger beroep na Kamervragen van PvdA en SP d.d. 11 oktober om aandacht voor de zaak.

8 april 2011: Leers haalt bakzeil in de zaak-Sahar. Verwesterde Afghaanse meisjes mogen blijven, jongetjes en andere nationaliteiten echter niet.

16 juni 2011: Het hoger beroep wordt toegekend (NB: zoals altijd bij een hoger beroep is dit op formele gronden, dus niet inhoudelijk). Mauro (inmiddels 18) kan volgens de rechtbank niet afdoende bewijzen dat zijn natuurlijke moeder niet bereid is hem in Angola op te vangen. (Geheel in tegenstelling hiermee vond de rechter in de eerdere beroepszaak dat het aan de IND en het ministerie is om aan te tonen dat de moeder hier wél toe bereid en in staat is.) Bovendien is er in Angola een opvangmogelijkheid (hoewel erg beperkt, zie 9 november 2007) waar Mauro terecht zou kunnen.

27 juni 2011: Mauro schrijft een persoonlijke brief aan Leers.

28 juni 2011: (volgens één bron 22 juni): Defence For Children organiseert een demonstratie, waarbij een ruime Kamermeerderheid (inclusief CDA en VVD) hun steun aan Mauro betuigt middels een potje voetballen op Het Plein in Den Haag. Leers belooft de zaak nader te zullen bekijken.

19 september 2011: Leers antwoordt SP, CDA, PvdA, GL, D66 en CU schriftelijk het verzoek van d.d. 23 juni niet te zullen honoreren. Mauro en zijn advocaat moeten via de media vernemen dat er een brief van Leers onderweg is waarin staat dat hij niet in Nederland kan blijven.

27 september 2011: Er is nog steeds een Kamermeerderheid vóór een verblijfsvergunning. Leers zegt opnieuw toe de zaak te zullen bekijken.

25 oktober 2011: PvdA en ChristenUnie komen met een initiatiefwet: kinderen die alleen naar Nederland vluchten moeten na 5 jaar een verblijfsvergunning krijgen. Leers komt met het idee van een studievisum voor Mauro, hoewel goedkeuring in Angola zal moeten worden afgewacht.

26 oktober 2011: Defence for Children stelt dat een studievisum geen optie is omdat Mauro juist zo snel mogelijk aan het werk wil. Het CDA doet draai draai draai en staat plotseling achter Leers.

27 oktober 2011: Volgens een bron binnen de Tweede Kamer dreigt Geert Wilders (PVV) tijdens een besloten beraad de stekker uit het kabinet te trekken als Mauro niet wordt uitgezet. Er volgt een roerige en langdurige Kamerzitting, maar de stemming over vrijwel alle moties wordt verplaatst naar 1 november.

28 oktober 2011: Minister Leers zegt dat zijn besluit vaststaat, ongeacht wat er verder gebeurt op de komende CDA-ledenvergadering of in de Tweede Kamer. Tijdens Pauw & Witteman krijgt Mauro van staatssecretaris Henk Bleker (CDA) een briefje toegeschoven waarin Bleker aangeeft Mauro’s pleegmoeder als zijn echte moeder te beschouwen. (Of zoiets.)

29 oktober 2011: Het CDA-congres neemt een resolutie van de afdeling Drenthe aan waarin staat dat het uitzetten van jonge asielzoekers met of zonder diploma ongewenst is en niet strookt met de CDA-uitgangspunten. Wat dit precies voor Mauro betekent, wordt door voor- en tegenstanders van uitzetting verschillend uitgelegd. Leers zegt “positieve verwachtingen” te hebben over de kansen van Mauro op een studievisum.

31 oktober 2001: Een drukke dag: UNICEF waarschuwt dat een uitzetting internationale verdragen schendt, “Mauro” doet een oproep aan de Tweede Kamer die al snel van een goedbedoelende iemand anders afkomstig blijkt te zijn, de NOS zet het door de CDA-fractie gebruikte feitenrelaas online (waar enige fouten in staan), de Stichting voor Vluchteling-Studenten (UAF) verzoekt Leers met klem om Mauro (en 20 vergelijkbare gevallen) een verblijfsvergunning te geven en de voorzitter van het Curaçaose parlement vindt dat Mauro en zijn pleegfamilie dan maar naar Curaçao moeten komen.

1 november 2011: Zowel de motie die Leers oproept zijn discretionaire bevoegdheid ten behoeve van Mauro te gebruiken als een algemene motie over het toekennen van een verblijfsvergunning aan personen als Mauro worden met 72-78 verworpen. Naast het SGP stemmen ook “dissidenten” Ferrier en Koppejan tegen.

2 november 2011: Na ruim een jaar publiceert de overheid eindelijk de op 4 oktober 2010 door Mauro gewonnen beroepszaak. Ter vergelijking: de uitspraak in het door Leers aangespannen hoger beroep stond al na 12 dagen online.

7 november 2011: Het AD plaatst een artikel over de 21-jarige Patricio dos Santos. Hij is een van de ±75 jongeren die in hetzelfde schuitje als Mauro zit.

8 november 2011: De motie van D66 en GroenLinks waarin wordt gevraagd Mauro zijn studievisum in Nederland af te laten wachten, wordt met steun van het CDA aangenomen.

29 november 2011: Mauro twittert dat hij inmiddels een tijdelijk visum heeft, waarmee hij nog minstens 2 jaar in Nederland kan blijven.

2 december 2011: Uit een naar de media gelekte vertrouwelijke brief van Leers aan de Kamer blijkt dat er een paspoort uit 2002 en een latere identiteitskaart zijn opgedoken, waarin dezelfde geboortedatum en achternaam als in het noodpaspoort staan. Mauro zegt van deze documenten niet op de hoogte te zijn en Leers besluit het hem niet aan te rekenen. De Telegraaf brult echter meteen dat “Mauro loog voor asiel”, hoewel ze daar geen enkel bewijs voor hebben. (Zoals wel vaker. Zucht.) Meer over Mauro’s paspoort hier.

.
bronnen o.a.:
http://ombudsman.vara.nl/Mauro.9083.0.html
http://www.kunstengalgos.nl/Mauro.htm
http://poli2020.com/2011/06/26/mauro-nederlan/
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/631656/2002/07/02/Angolese-jongeren-zien-Nederland-als-paradijs.dhtml
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2824/Politiek/article/detail/2995903/2011/10/27/Ook-PvdA-staatssecretaris-wilde-Mauro-terugsturen-CDA-in-fractieberaad.dhtml
http://www.rtl.nl/%28/actueel/rtlnieuws/%29/components/actueel/rtlnieuws/2011/10_oktober/29/verrijkingsonderdelen/mauro-tijdlijn.xml
http://nos.nl/artikel/309156-holland-was-hip-bij-angolezen.html
http://download.omroep.nl/nos/docs/311011_feitenrelaas_mauro.pdf
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/8804/Politiek/article/detail/3008301/2011/11/01/Live-hoe-gaat-de-Kamer-nu-verder-met-de-kwestie-Mauro.dhtml
http://www.radio1.nl/contents/37571-proef-jonge-asielzoekers-stopgezet?autostart=66705
http://www.wetboek-online.nl/jurisprudentie/ljnBG7390.html
http://vreemdelingenrechtcom.blogspot.com/2011/11/rechtbank-amsterdam-beslist-positief-in.html
http://zoeken.rechtspraak.nl/detailpage.aspx?ljn=BA1356
http://zoeken.rechtspraak.nl/detailpage.aspx?ljn=BQ9503
en extraveel kudo’s voor onze eigen jvdh voor het opspeuren van dat ene onvindbare document!

Aangezien nog niemand een definitief antwoord heeft gevonden, heb ik er een handig regeltje uit Statistische Analyse Voor Beginners bijgepakt: als je niet meteen ziet wát er misgaat, ga je eerst kijken wannéér het misgaat. Zo voorkom je bijvoorbeeld dat je de schuld van de dood van Willem van Oranje bij het kabinet Den Uyl legt of bij de massa-immigratie van de Batavieren.

Omdat alle politieke partijen diep in de grond ongeveer drie potten nat zijn, heb ik niet iedereen een eigen lijntje gegeven, maar (in plaats van het klassieke links/rechts) stapeltjes gemaakt van confessioneel (groen), sociaal (rood) en materialistisch (blauw; bedenk zelf maar wie waar zit, het lukt vast wel!) En dan krijg je dit:

bron: archief Politieke Barometer van Synovate; klik hier om te vergroten

Het moge duidelijk zijn: ergens rond februari à april 2010 loopt er iets falikant in de soep en terwijl “sociaal” al 5 jaar redelijk stabiel is (ondanks doorlopende pogingen van de Telegraf c.s. om er bij ons het tegendeel in te stampen), hollen de kiezers opeens massaal van confessioneel naar materialistisch, waardoor we nu 130 op de Afsluitdijk mogen en ik begin volgend jaar 220 + 200 euro eigen risico vanuit mijn boodschappengeld mag ophoesten (ik heb een professioneel hulpje om gedurende een aantal voorbije en komende medische ingrepen de moed er in te houden, vandaar die 200 euro extra).

Nu gebeurt er in die periode best wel veel (zie overzicht februari, maart & april): Balkenende IV struikelt over Uruzgan, veel prominente politici nemen de benen, er zijn gemeenteraadsverkiezingen terwijl we 3 maanden erna alwéér naar de stembus moeten (en het volgens Rita Verdonk de hele dag “knokken op straat” is), de katholieke kerk komt steeds meer in opspraak, er barst een vulkaan uit, Bergen aan Zee wordt geëvacueerd, in Zwitserland wordt een mini-oerknal nagebootst, Griekenland vraagt de EU om hulp en krijgt “junk status”… zijn we politiek oververzadigd, vinden we het leven te eng worden, zijn we bang om voor katholieken te worden aangezien (je weet maar nooit met al dat straatgeknok), missen we onze BN’ers – of is het iets simpelers?

En opeens zie ik het! Dit moet het zijn, het kan gewoon niet anders!

7 februari: Sieneke wint het Nationaal Songfestival 2010. In mei zal zij namens Nederland deelnemen aan het Eurovisiesongfestival in Oslo met het liedje “Ik ben verliefd (Sha-la-lie)”.
Mooi, ook weer opgelost, het is allemaal de schuld van Vader Abraham! Next!

Met zijn shock-and-awe-uitspraken heeft Wilders, en geestverwanten met hem, wel degelijk bijgedragen aan een klimaat van verharding tegenover moslims en de multiculturele samenleving. Daarmee is Wilders nog steeds niet verantwoordelijk voor de daden van Breivik, maar speelt hij hierin wel een rol. Zoals Al-Kaida een belangrijke factor is in de houding van grote groepen in het Westen jegens immigranten, zo zijn de rechtspopulisten dat in de verhardende verhouding tussen bevolkingsgroepen. Het kan toch niet zo zijn dat geweld op basis van de ene ideologie – het moslimterrorisme – zou moeten leiden tot het verbieden van de Koran en het weren van zijn aanhangers, terwijl geweld op basis van de andere ideologie – het cultuurconservatisme – wordt afgewenteld op de schouders van één idiote dader? Want dat is precies wat Wilders doet. En hij lijkt er nog mee weg te komen ook. Sterker, hij ziet kans om de rollen om te draaien door iedereen die vraagtekens zet bij zijn reactie op de Noorse massamoord ervan te beschuldigen dat zij er een politiek slaatje uit willen slaan.

Wilders ontloopt steeds iedere verantwoordelijkheid en weigert verantwoording af te leggen. Zijn woorden zijn maar woorden, met de daden van anderen heeft hij niets van doen. Dat geldt echter niet voor andermans woorden. In 2009 verweet hij Pechtold en Van der Laan medeverantwoordelijkheid als hem iets zou overkomen.

Utrechts ToN-lid stapt uit partij – DePers.nl

Ooit betekende de term ‘politieke doodzonde’ zo ongeveer dat een minister niets anders overbleef dan af te treden, maar vooral gedurende de jaren negentig raakte het begrip ‘sorrydemocratie’ in zwang, refererend aan de diep doorvoelde excuses die falende ministers weliswaar keer op keer aan de Kamer aanboden, echter zonder op te stappen.

Van de andere kant zijn er ook wel eens kabinetten opgestapt op punten die zo subtiel waren dat het nauwelijks te bevatten was waar het conflict hem nu precies in zat.

De VVD liet bijvoorbeeld in 1989 onder (officieuze) leiding van Frank de Grave het tweede kabinet Lubbers struikelen over het reiskostenforfait . Nou nou, welk een zaak van nationaal belang was dat zeg, een beetje accijns en een wat teruglopende reiskostenvergoeding, en dat was dan een onoplosbaar conflict. Het leek er meer op dat de VVD gewoon geen zin meer had in dat kabinet.

Rita Verdonk bleef daarentegen weer gewoon zitten nadat ze als, nota bene demissionair, minister een door de meerderheid van de Kamer gesteunde motie van wantrouwen aangewreven kreeg (omdat ze eerder aangenomen moties domweg niet uit wenste te voeren). Als we het nou over politieke doodzondes hebben; ik weet niet hoe een minister zich nog ondemocratischer zou kunnen gedragen.

Ook Balkenende zag geen enkele reden tot aftreden nadat de door hem zelf ingestelde commissie Davids wel degelijk vastgesteld had dat we door hem op onduidelijke gronden een oorlog ingerommeld waren (nadat hij eerst zeven jaar welk onderzoek naar die kwestie dan ook tegengehouden had).

Overigens kan ik me best voorstellen dat ministers in bepaalde gevallen wel degelijk graag de boel de boel zouden willen laten, maar of dat al dan niet gebeurt lijkt slechts een in beperkte mate democratisch beïnvloed proces. En wat de gevolgen van een eenmaal vastgestelde politieke doodzonde nu moeten zijn, is er ook niet duidelijker op geworden.

Dus die Hillen gaat, tenzij het kabinet het zelf wil, echt nergens heen hoor.

Nou wat voor puinhoop heeft dat opgeleverd; 400 schrijnende, verschrikkelijke, mensonterende Sahar-achtige gevallen waar rechts Nederland zijn vingers bij aflikt.

Daarom heeft de Telegraaf de comments ook maar even uitgezet. Ze willen natuurlijk niet al te vunzig op de kaart komen.

Anyway als je wil weten hoe erg dat is, bekijk dan eens dit ene dossier, en vermenigvuldig dat eens met 400.

By the way, “Dossier Sahar: alle gebeurtenissen op een rijtje” is het beste, meest uitgebreide en volledige artikel over deze affaire. Hou dat dus in de gaten.

Gerd Leers, in een vorig leven nog geen slaafje van Geert Wilders, nam het nog voor de man op, maar ja zonder succes hè. Regels zijn nu eenmaal regels of zoiets. Trots op Nederland. Alaaf. (Telegraaf)

Trouwens grappig dat Leers en Wilders elkaar nu weer tegenkomen in een vergelijkbaar kader. Ik lees net dat De Grote Lijder een voorstel van Gerd Leers door de plee spoelt;

Een voorstel van CDA-minister Leers (Immigratie en Asiel) om burgemeesters de mogelijkheid te geven in uitzonderlijke gevallen uitgeprocedeerde asielzoekers te laten blijven, is door Wilders van tafel geveegd. “Om burgemeesters met slappe knieën te laten beslissen over sommige asielzoekers is erg slecht idee. Niet doen dus”, aldus de PVV-leider (Telegraaf)

Willen we nog lekker kunnen gruwelen in de nabije toekomst dan zullen we dus CDA/VVD of PVV moeten stemmen.

Zijn grote misverstand is echter te denken dat je jarenlang luid kan schelden en brullen, tot knieschotten en massadeportaties kan oproepen, en vervolgens gewoon bij de formatie als gewone partij mee kan doen. Nu ja, misverstand: voor de VVD is dat kennelijk geen probleem. Per 1 juli een kabinet-Rutte? Per 1 juli 2011 zal Rutte bedoelen. Tenzij het allemaal hogere tactiek van Rutte is en hij op een goede reden wacht om te zeggen: helaas, Geert, het gaat toch niet. Alleen doet die nu erg zijn best hem die reden vooral niét te geven, en straks komt Mark niet meer met goed fatsoen van deze stalker af. (Volkskrant)

Heel komisch. Maar Thomas moet de huid van de beer niet verkopen voordat ie geschoten is. Wij stelden gisteren nog vast dat er nog een hele grote waslijst aan PVV krapuliteiten is waar we Verhagen en Rutte nog nooit over gehoord hebben en die ze dus kennelijk allemaal wel best vinden.

P.S.: voor mijn Twitter-vriendjes: voortaan staat er bij IEDER bericht van Krapuul “Please RT”, dit vervangt gewoon het oubollige “New post”. Dat je je niet verplicht voelt om voortaan alles te retweeten he.

Als je geen mogelijkheid geeft tot reageren hoef je het met de waarheid niet zo nauw te nemen, moet er gedacht worden bij Het Vrije Volk, een verzamelplaats van allerhande rechtse zelfkazers die samen conservatiever zijn dat alle in Nederland verblijvende Saoedische imams bij elkaar. Iedere dag verschijnen er verdraaiingen en hele en halve leugens in de amateuristische opiniestukjes op het blog. Vandaag is er een onbedoeld uitermate grappige column verschenen van de hand van iemand die zich “filantroop” noemt, maar die verder nogal misantropisch aandoet. Hierin verzet de auteur zich tegen het voorstel van Hero Brinkman om de PVV te democratiseren. Een uiteenzetting van de feitelijke onjuistheden en de redeneringskronkels is wel op zijn plaats.

Allereerst natuurlijk is er de keuze van de auteur om ledenpartijen “zoals de NSB, de NDSAP en de CPN” te noemen, van alle partijen met leden uit heden en verleden in alle landen ter wereld. Dat is zoiets als zeggen: “Mijn dochter gaat trouwen met een man. Een man! Mannen, zoals Pol Pot, Adolf Hitler en Charlie Manson zijn verantwoordelijk voor alle ellende op de wereld.”

Dan is er natuurlijk het gemak waarmee hij deze drie partijen over elkaar schuift, iets dat tegenwoordig onder rechtse zelfkazers blijkbaar helemaal de bom is. De NSDAP was de partij van Hitler en de Holocaust, actieve uitvoerders van massamoorden. De NSB was een vereniging die uiteindelijk natuurlijk collaboreerde met de Duitse bezetters, maar vooral antidemocratisch was. De CPN was nooit gewelddadig, behalve tijdens de bezetting tégen de Duitsers, maar praatte natuurlijk wel gruweldaden van buitenlandse regimes goed. Afgezien van wat je van de achterliggende ideologische stromingen vindt, dat verschil moet je onderkennen: rechtpraterij is geen massamoord.

De wijze waarop deze partijen waren georganiseerd was een reflectie van hun maatschappijvisie. De NSDAP was allereerst een ledenpartij, maar deze kende géén interne democratie. De organisatiestructuur was juist het tegenovergestelde van wat Brinkman wil bereiken: ledengroepen werden gedwongen geleid in plaats van verkozen bestuurd, en de keten leiders reikte helemaal tot aan Adolf Hitler, de eerste man van de NSDAP. De NSB was naar eenzelfde structuur ingedeeld, en daarom formeel geen partij, maar een stichting, al noemde zij zich liever “beweging”, net als de PVV onder Geert Wilders. Dat klinkt lekker vaag, dan heb je geen termen met een formeel-juridische betekenis als “partij” of “stichting” nodig. De CPN tenslotte vond zichzelf centralistisch democratisch en was dat statutair ook, al was er geheel in de geest van het communisme wel een sterke drang naar een Primus inter pares, een eerste leider onder de gelijken. De centralistische democratie houdt in dat een debat en een stemming met alle leden plaats mocht vinden, maar dat iedereen zich daarna neer te leggen had bij het besluit, punt uit, op straffe van royement. (Dit is een generalisering zonder af te willen doen aan de veelbewogenheid van de geschiedenis van de CPN, daarvoor zijn dikkere boeken geschreven door slimmere mensen.)

Samenvattend: écht democratische partijen noemt “Filantroop” hier niet, maar hij veegt wel doodleuk drie onvergelijkbare partijen op één hoop (onder het mom van: “daar heeft u toch óók een hekel aan?”). Maar wat hij onhandig probeert aan te tonen is geloof ik “kijk uit met ledenpartijen, want dissidenten in democratische partijen worden kaltgestellt!” Om vervolgens in het tweede deel van zijn betoog dit weer volledig te ontkrachten. Hierin noemt hij een aantal legitieme democratische gebeurtenissen bij Nederlandse partijen: het niet verkiezen van Verdonk tot lijsttrekker van de VVD, de verlinksing van de PvdA, enzovoorts. Anton van Schijndel, rechterzeurkneus van de VVD, werd door het ledencongres op een onverkiesbare plaats gezet, maar kon in zijn eentje door in de Kamer. Niks dissidenten die geen kans krijgen dus, maar ledencongressen die de koers van een partij kiezen, en ook vaak de kant van de dissident kiezen.

Laat me het artikel dus even voor u samenvatten met de feitelijke correcties:

De PVV zou democratisch kunnen worden, maar naar voorbeeld van de leiderschapspartijen NSDAP en de NSB zou ik het allemaal vooral zo laten. Daar heb ik overigens twee tegenstrijdige argumenten voor: dissidenten krijgen binnen democratische partijen geen enkele kans, en dissidenten kunnen de kans krijgen om partijen helemaal te veranderen. Ik heb verder geen enkel argument vóór het sterke-mansysteem zoals dat nu bij de PVV vigeert, maar het lijkt wel erg op de NSB.

PS. Fuck communisten.
PPS. Iedereen die links van de rechtervleugel van de VVD denkt vind ik communistisch.
PPPS. Nee echt, fuck die fucking communisten.

Dit pareltje wil ik u tot slot niet onthouden: “Je kunt van ledenpartijen denken wat je wilt, maar als er ergens een dictatuur gevestigd werd, dan door ledenpartijen. Zo vestigde de NSDAP het Derde Rijk, en roeide de rechtervleugel de linkervleugel uit tijdens de Nacht van de Lange Messen.”
De NSDAP was niet democratisch (kende wel leden, maar dat is niet per se democratisch). Daarnaast zijn de meeste dictaturen gevestigd door militaire coups, niet door democratische bewegingen, integendeel.

Okee, okee, nog eentje dan:

“Zou de toenmalige CPN over de DDR de leiding gehad hebben, zeg maar zoals de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED) waar je in tegenstelling tot de PVV wél lid van kon worden, dan zouden de dissidenten binnen de CPN daar zonder twijfel de dood gevonden of een eindeloze vrijheidsstraf ondergaan hebben.”

wordt dan:

“Zou de huidige PVV over het Chili van Pinochet de leiding gehad hebben, zeg maar zoals het Chileense leger waarvan je net zoals van de PVV geen lid kunt worden, dan zouden de dissidenten binnen de PVV daar zonder twijfel de dood gevonden hebben of hun kinderen afgepakt hebben zien worden.”