Voor zwijgen is nooit een excuus

Gisteren was de herdenking van de bevrijding door het Sovjet-leger op 27 januari 1945 van Auschwitz.
Zonder de nog in leven zijnde bevrijders of hun vertegenwoordigers maar wel met de baas van het nieuwe en ook met steun vanuit Nederland in het zadel geholpen nazi-regime in Kiev, Porochenko.
Wie er ook was: de dochter van iemand die van een net zo mensen verachtend regime deel uitmaakte als het regime dat Auschwitz bedacht, plande, bouwde en in bedrijf hield als een industrie des doods.
Ook haar man was er. Een paar dagen voor de herdenking bewees hij de laatste eer aan een overleden mensen verachtende barbaar die gezeten op een grote olie-bel mensen zweepslagen gaf, stokslagen toediende, mensen opsloot in martelkamers wier enige ‘misdaad’ was dat ze mensen wilden zijn en… mensen onthoofdde en ophing. Praktijken die onverminderd doorgaan en stevig gesubsidieerd worden met elke druppel benzine die de PVV-tokkies in hun aftandse wrakken verstoken.

Aan het praten over de mensen verachtende praktijken die gebezigd worden door de erfgenamen van de recent overledene…daar kwam men nou even niet aan toe. Kennelijk waren er belangrijkere zaken te bespreken.
Dan was er de premier die ooit over een bende wannabe massamoordenaars en etnisch zuiveraars de idee verkondigde dat het een hele normale partij met hele normale standpunten is met wie het heel prettig is samen te werken. Tenminste, tot het moment dat die nazi’s en niet hij die hele prettige samenwerking voor gezien houden.
Een premier die het in de zomer van 2011 toen een ‘islamcriticus’ in Noorwegen het blijkbaar historisch noodzakelijk vond bijna zeventig jonge mensen dood te schieten kennelijk te druk had met dansen en in de boot van zijn vriend en wannabe terrorist Jort Kelder rond te varen in plaats van een geschokte en gespleten natie toe te spreken met woorden van duiding, troost en de verzekering te geven dat haat nooit kan en mag overwinnen.

Een premier die ook thans een regime aanvoert dat xenofobe treiterwetjes maakt, vooral via haar PVV minister van schedelmeetzaken in dat bruine regime voortdurend stemming trapt tegen met name Marokkaanse en Turkse Nederlanders, een misdadig en onmenselijk vluchtelingenbeleid voert, fascisme in het buitenland faciliteert en een genocide-staat door dik en dun steunt en zich ondertussen totaal empathieloos toont ten opzichte van de ellende van de arme bewoners van een getto die geen kant op konden toen die genocide-staat afgelopen weer eens zomer los ging.
Onder luid gejoel, geklap en gekrijs van de usual suspects in dit land.
Waar je de drie genoemde aanwezigen bij de herdenking van de zeventigste verjaardag van de bevrijding van Auschwitz nooit over hoort is over degenen die heden ten dage er blijk van geven dat ‘Auschwitz’ voor hen niet zozeer een symbool van verschrikking en een waarschuwing is maar een bron van inspiratie:

2015-01-27 Frans van Zeeventer 2015-01-27 Karin de Ruiter
2015-01-25 John van der Veer vluchtelingen gaskamer 2015-01-27 Peter Breugem Wir haben es

Realiseert u zich goed: dit kunnen mensen zijn die u te woord staan in een winkel of bij de Sociale Dienst, naast u zitten in de tram, uw verwarming komen repareren, uw collega op het werk zijn, uw buren en noem het maar op.
Beangstigend vindt u niet? Vooral ook omdat degenen wier woorden het verschil zouden kunnen maken zwijgen of dit soort ideeën ‘hele normale standpunten van een hele normale partij’ vinden.
Maar hoe beangstigend het ook is, hoe goed of de angst van mensen die bang zijn in dit door vreemdelingenhaat en rassenwaan verscheurde land ook te begrijpen is: voor zwijgen is nooit maar dan ook nooit een excuus.
Ook niet als het een premier, een koning of een koningin betreft.