Mijn leven met zonder bomen. Aflevering 1

Mijn vader had een buitenhuisje. Midden in de polder, aan de rand van een grote stad, maar vooral: midden in de natuur. Bomen en struiken. Ik spreek hier over eind jaren 60, begin 70.

Op een dag, ik was toen 6 of 7 of zo, kreeg ik te horen dat we zouden gaan verhuizen, want het leuke buitenhuisje tussen de bomen moest weg.

Inmiddels staat er een of andere nieuwbouwwijk.

Vervolgens kochten mijn ouders een voormalige boerderij op het platteland. Sloopten een paar schuren, ploegden de hele boel om en plantten tientallen bomen.

De boerderij keek uit over weilanden, helemaal tot aan een bos een paar kilometer verder op. Tussen die weilanden liepen allemaal kronkelpaadjes. Overal waren bomen. Langs de weggetjes, en de sloten. In de hoeken van de weilanden. Leuk om in te klimmen en om boomhutten in te maken.

Toen kwam er zoiets als “ruilverkaveling”. Wat dat precies heeft opgeleverd weet ik niet maar al die bomen langs die weilanden waren weg.

Wel was er nog een veld met een 30-tal populieren en dat bleef nog even staan. Maar als je nu gaat kijken: weg.

Een buurman had daar nog een boomgaard, omgeven door wilgen. De ruilverkavelaars hadden dat overgeslagen. Daar is ook geen splinter meer van overgebleven inmiddels.

Ondertussen stond het terrein van mijn ouders nog vol met bomen. Op een weiland na dan. Maar toen stierf mijn vader en mijn moeder had niks aan een weiland. Ze heeft nog overwogen om er een paar duizend kerstbomen op te zetten, maar het werd een heuse “paddenpoel” geheel gratis aangelegd door de provincie. Ook plantte de provincie enkele honderden bomen eromheen.

Op een gegeven moment werd de boerderij mijn moeder te veel en moest ze verhuizen. Een paar jaar later was er in de buurt van die boerderij geen boom (ook geen prachtige paddenpoel trouwens) meer te vinden. Er is nu alleen maar gras.

Op een bepaald moment betrok ik samen met mijn toenmalige vriendin een huis in een naburig dorp. Wat ik eigenlijk wel leuk vond aan dat dorp was dat het propvol stond met bomen. Er was een doorgaande weg die nog was aangelegd door Napoleon of zoiets en daar stonden dan ook talloze oude bomen.

Koe in het bos waar ik regelmatig fiets. Foto (CC) jvdheuvel - krapuul
Koe in het bos waar ik regelmatig fiets. Foto (CC) jvdheuvel – krapuul
Maar die weg moest breder. Dus werden die talloze bomen gekapt. Inmiddels is er in dat dorp nauwelijks meer een boom te vinden.

In mijn voortuin stond een boom. Moest weg wegens “overlast”. In mijn achtertuin stonden 3 bomen. Moesten ook weg wegens “overlast”.

Paar jaar en paar vriendinnen later woonde ik samen in een flat. Rondom die flat stonden werkelijk prachtige stokoude en enorme platanen. Heb nooit meegekregen waarom, maar nu zijn ze weg.

Ik fiets al jaren regelmatig door een prachtig bos. Woon/werk. Op een dag besloot men zo’n 60 procent van de aldaar aanwezige bomen te kappen. Daar zijn ze wel een paar maanden mee bezig geweest, maar het resultaat was echt duidelijk zichtbaar. Reden van de kap: “exoten”.

Het lijkt wel de wet van jvdheuvel. Overal waar jvdheuvel is of is geweest kapt men de bomen. Er zijn vele duizenden bomen die alleen nog maar bestaan in mijn hoofd.

Een boom omkappen is overigens geen triviaal dingetje. Er moet een heuse “kapvergunning” aangevraagd worden. Nou neem maar van mij aan dat het vast niet moeilijk is om aan zo’n vergunning te komen.

3 gedachten over “Mijn leven met zonder bomen. Aflevering 1”

Reacties zijn gesloten.