Schorseneren ~ die mot je proberen

Schorseneren hebben een toepasselijke, Bruine, kleur
Vandaag kwam de vriendin thuis met een lading schorseneren nou en daar lust ik wel pap van. Ja niet dat ik ze ooit op heb maar dat gaat dus morgen gebeuren. Volgens mij voor het eerst dus.

Voor iedereen die wil dat Nederland weer terug verandert naar grootmoeders tijd; je bent hier aan het goede adres. Patriottischer en vaderlandschlievender eten bestaat bijna niet.

Schorseneren dus. Ik kan er een pagina over vol lullen of gewoon verwijzen naar een geweldige pagina over schorseneren, met o.a. een prachtig 18e eeuws recept:

Schorseneren (Scorzonera hispanica) worden vaak genoemd als vergeten groente. In de negentiende eeuw waren ze tamelijk populair, winterasperges heetten ze ook wel. Maar anders dan bij asperges, waarvan je eigenlijk de steel met knop eet, is het de wortel van de plant die wordt verkocht. Tegenwoordig zie je ze vrijwel niet meer, misschien wel omdat ze wat lastig te schillen zijn. Middeleeuwse recepten voor schorseneren zijn er niet. Schorseneren zijn zelf namelijk pas sinds de zeventiende eeuw opvolgers van een andere in vergetelheid geraakte groente, de blauwe morgenster of salsifis (Tragopogon porrifolium ssp. porrifolium). Schorseneren hebben een hoge voedingswaarde, wat ze vroeger tot waardevol wintervoedsel maakte. Ze zijn verkrijgbaar van oktober tot maart. Hoewel schorseneren als ze eenmaal zijn geschild wel wat van asperges weghebben, hebben ze toch een duidelijk andere smaak en een steviger substantie. (en check dus vooral die pagina)

Mijn vriendin en ik zullen morgen de schorseneren op bijgaande wijze bereiden.

20 gedachten over “Schorseneren ~ die mot je proberen”

  1. Nog nooit eerder gezien, van gehoord of gegeten. ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ˜ฏ ๐Ÿ’ก

  2. Ook wel ‘keukenmeidenverdriet’ genoemd, omdat ze zo lastig schoon te maken zijn. Prachtige bijnaam.

  3. Ook bekend van het liedje ‘Knolraap en lof, schorseneren en prei’ van Drs. P. Ooit, heel, heel lang geleden bij mijn grootmoeder gegeten. In mijn herinnering was het niet erg lekker, een beetje bloemkoolachtig. Maar dat kwam misschien wel door het papje met nootmuskaat dat er overheen ging.

  4. Armeluis asperges. Heerlijk!

    Onder water schillen, scheelt je een hoop hars op je handen.

  5. Eet nu ongeveer 15-20 jaar in het seizoen schorseneren. Ik koop ze meestal bij de betere groentekraam op de markt.
    Bij het schoonmaken kan ik een vrijwilliger of rubberen handschoenen zeer aanbevelen. Het sap van de schorseneer wordt heel snel bruin, is kleverig en alleen met enig mechanisch geweld van de handen te verwijderen.

    Bijgaand recept lijkt mij redelijk machtig (door de creme fraiche). Zelf giet ik er uit pure luiheid meestal een ham/kaas-saus over. Het genoemde nootmuskaatsausje (dunne (bloem)bechamelsaus met veel muskaat) is een klassieker echter alleen genietbaar voor de nootmuskaat-liefhebber.

    Mits goed klaargemaakt zijn schorseneren zeer eetbaar.

  6. Goede schiltips bedankt. Ik zal dat voorafgaand aan het schilproces nog eens goed bestuderen.

  7. Hoe handig is deze site toch!
    (jee… ik begin me soms het populaire taalgebruik echt eigen te maken… hoe leuk is dat!)

  8. stel je voor 20 komkommers schillen met een dunschiller maar dan 20 x zo moeilijk plus je keuken zit daarna onder de zwarte zooi en er zit spul op je handen vergelijkbaar met purrschuim.

  9. @19: dat is een leuke, makkelijke, variant op de klassieke Hollandaise saus. Maar als je die zelf kunt maken, dan is dat nog veel lekkerder.

Reacties zijn gesloten.