Het gebrek aan glamour van dood en verwoesting

Vera Lynn, Marlene Dietrich, de namen zijn bekend al zullen zij inmiddels aan het verzinken zijn. Maar Lydia Ruslanova? De zangeres die voor de overwinnende Sovjetsoldaten in Berlijn Katjoesja zong, onder andere, 9 mei 1945, zeventig jaar geleden?
De Sovjet-Unie of Rusland hebben geen bewustzijnsindustrie à la Hollywood, en zelfs al was het wel zo dan zouden “wij” daar geen beelden van krijgen. Van The longest day tot voorbij Saving Private Ryan moet u doordrongen zijn van het belang van vooral de Verenigde Staten (“Amerika”) bij het overwinnen van nazi-Duitsland.


Katjoesja, met oorlogsbeelden. De raketten dragen de lieflijke meisjesnaam met de dubbele verkleining.

Lydia mist natuurlijk iedere zweem van glamour, met haar hoofddoek (ze heeft een achternaam die islamitisch voorgeslacht doet vermoeden, maar dat heeft er niets mee te maken, ook dat nog…).
Maar haar stem betoverde mij toen ik die voor het eerst hoorde in een lied over een engel bij de rivier, op een geluidsdrager uitgegeven vanuit de anarchistische (al mocht je het toen niet zo zeggen) boekwinkel waar ik tien jaar gewerkt heb. Dit lied is niet te vinden op een filmpje tot nu toe.
Maar zij bleek nogal belangrijker te zijn dan enkel als zangeres van dit lied.


Walenki


Berlijn, 14 mei 1945
Er is geen glamour aan oorlog. Dat hebben ze in de Sovjet-Unie of Rusland ook nooit zo gezien.
Vanuit ideologisch oogpunt blijkbaar dom. Wel eerlijker, vandaar dat u dit niet te zien zult krijgen in “de media”.

1 gedachte over “Het gebrek aan glamour van dood en verwoesting”

  1. Pingback: Een herdenking die wél betekenis heeft | Krapuul

Reacties zijn gesloten.