Syriza speelt te weinig in op internationale solidariteit

Het kleine Griekenland staat tegen over het verenigd kapitaal van de trojka, de krachtenbundeling van Europese Commissie, Europese Centrale Bank en Internationale Monetaire Fonds. Ondanks alle goede argumenten van onder meer Yanis Varoufakis, de Griekse minister van Financiën, die hij recentelijk nog eens heeft genoemd, wijkt de trojka niet. Logische argumenten, hoe overtuigend ook, zijn in deze niet in tel. Het gaat om een ideologische strijd: het neoliberalisme tegen een sociale politiek. De argumenten die wel tellen zijn die van de macht. En daar ligt de trojka ruim voor op punten.

Populisme
Tegenover de kracht van de trojka bedrijft Syriza een vorm van populisme. We kennen populisme voornamelijk in de rechtse variant, waarin de meest onnozele voorstellen, die het in een dronken kroeg goed doen, als serieuze politieke alternatieven worden gepresenteerd. Maar ook links maakt van tijd tot tijd gebruik van populisme. Door Syriza is het functioneel gemaakt in een strijd tegen een veel sterkere tegenstander, in de worsteling van Griekenland tegen de trojka. Het tekent een beeld van een volk dat de kans ontnomen wordt op zijn streven naar geluk. Inning van schulden, die een volk in het verleden onder druk had gemaakt, moet later in andere omstandigheden koste wat kost doorgang vinden.

Paolo Gerbaudo meent dat dit links populisme een manier is om mensen te mobiliseren in een post-industriële samenleving waarin dat middels de aloude klassenbenadering niet lukt. Podemos maakt er ook gebruik van. Die vloeit voort uit de Indignados-beweging met de focus op de tegenstelling van de elitaire 1 procent versus de 99 procent ondergewaardeerden. In de huidige maatschappij met een groot contingent ZZP’ers spreekt dat contrast aan.

Worm
Populisme heeft echter een keerzijde. De neiging bestaat niet buiten het eigene (volk) te kijken. Internationale solidariteit, en op een kleinere schaal Europese solidariteit, is sowieso al niet gemakkelijk te verwezenlijken. Van Nederland hoeft Griekenland bijvoorbeeld niets te verwachten. Ons land is compleet van het paadje af, gigantische oogkleppen bepalen de richting. Wanneer een zich als links afficherende partij als de SP verwachtingsvol de rechtse club Burgercomité EU omarmt, waarvoor Thierry Baudet een inspirator is, is dat een dieper punt dan de Marianentrog. De wens van de bevolking staat haaks op de macht van de EU, volgens een bijdrage van gladde worm met dito verstand Harry van Bommel. Daarin figureert onder meer de Britse premier David Cameron als helder licht.

De illusie van Van Bommel is genadeloos gecounterd door Marnix Amand, universitair docent economie aan de Universiteit van Lausanne.

Zwitserland heeft alles wat het eurosceptische hartje begeert: eigen munt, soevereiniteit en directe democratie. Toch is ze elke sturing over haar lot kwijt.

Hij toont aan dat een klein land machteloos is tegen de financiële markten en dat het Zwitserse beleid een verlies heeft opgeleverd van 50 miljard euro voor de Zwitserse belastingbetalers.

Pensioen
Willen bevolkingen van kleine landen gerechtvaardigde verlangens verwezenlijken, dan is het logisch dat ze zich verenigingen tegen een vereniging van het kapitaal – de trojka. Maar logica is o zo moeilijk in te brengen tegen emotie. Eeuwenlang streden volkeren in Europa tegen elkaar. Dat vijandige gemoed jegens de ander is ondanks langdurige vrede nog niet veranderd in broederschap. De ander is gauw synoniem voor ellende. En dat gemoed kent een cultivering door de mainstream media (MSM).

Arme Grieken, ammehoela, is vaak de teneur van de MSM. Zo zijn de Grieken lui. Ze willen hooguit op hun 65ste met pensioen. Daarentegen moet de Nederlander tot zijn 67ste werken. Met een vervroegde invoering heeft de Eerste Kamer pas ingestemd. Die verhoging van de pensioenleeftijd is wellicht de grofste aanval op de bevochten rechten van de werkende bevolking in Europa. Die treft vooral de hardwerkende arbeider met fysiek labeur. Bovendien treft die bovenal de minder ontwikkelde landen in de EU omdat daar relatief veel handarbeid wordt verricht. Maar Syriza faalt erin om hun strijd tegen de verhoging van de pensioenleeftijd in Europees perspectief te plaatsen. Tenslotte vormt de Griekse regering een voorhoede van strijders op een menswaardig bestaan tegen het grootkapitaal. Die voorhoederol zou men in heel Europa veel meer in de publiciteit kunnen brengen. Want zonder brede steun in de EU, op de eerste plaats door sympathiserende politieke groeperingen, is de eenzame strijd van Klein Duimpje Syriza een bij voorbaat verloren strijd.

1 gedachte over “Syriza speelt te weinig in op internationale solidariteit”

  1. Pingback: Reuzenstap voor links | Krapuul

Reacties zijn gesloten.