Door de wereld op te blazen brengt men het kapitalisme ook ten einde

Het was de uitsmijter van Paul Sweezy in zijn lezing op het congres The dialectics of liberation over de toekomst van het kapitalisme. Het zag er bleekjes uit, en het kon eindigen met een druk op de knop om een atoomoorlog te beginnen. In dat geval, besloot hij, is het ook afgelopen met het kapitalisme.

We zijn bijna een halve eeuw verder. De Muur is gevallen, het reëel bestaande socialisme is mafioos kapitalisme geworden met fascistoïde trekjes, in Rusland, en meer nog in China. Men zou denken dat dit goed aansluit bij het stelsel, politiek en economisch, zoals gangbaar in de Verenigde Staten en de Europese Unie. Vooral als je bedenkt dat China inmiddels de werkplaats van de wereld is geworden. Blijkbaar klopt dit niet. China is de Volgende Grote Vijand van de Verenigde Staten, die zoals u ongetwijfeld op school en anders wel via krant en treurbuis geleerd heeft, de Vrijheid belichamen. Wat nietige eilandjes in de Zuidchinese Zee zijn plotseling van groot strategisch belang voor de VS, reden om met “bondgenoten” Japan en de Filipijnen oefeningen ter plaatse te houden, om China af te schrikken. En intussen dringt het opperhoofd van de NAVO aan op meer, meer, meer voor “defensie” – twee procent van het bruto nationaal product, alstublieft – als cadeautje aan het militair-industrieel complex.

Deze zelfde Stoltenberg is er trots op dat in de Oostzeelanden de aanwezigheid van de NAVO sterk is opgevoerd, vanwege “de Russische dreiging” – iets wat u ook dagelijks wordt aangepraat sinds de staatsgreep in Oekraïne van vorig jaar. Rusland mag niet ingaan op deze provocatieve opbouw die uitsluitend bedoeld is om te tonen dat de betrokken voormalige Warschaupactlanden beschermd zullen worden tegen “de vijand” – en wie zou dat dan weer anders zijn dan Rusland? In het Noorse Bodø graaft men zich in voor een zogenaamd gevreesde Russische aanval. En inderdaad, de Washingtonse politieke kaste, die de afgelopen vijftien jaar steeds meer het karakter van een stel ingezetenen van een inrichting vertoont, sluit het bombarderen van Rusland niet uit.

Of dit soort zogeheten sabelgekletter de aandacht moet afleiden van binnenlandse onrust, die na de aanslag in Charleston alleen nog maar groter kan worden, we weten het niet. Als men denkt dat een atoomoorlog wel even te winnen is, tegen Rusland, China of beide, dan zullen we het ook wel nooit meer weten. Het Grote Uitsterven staat voor de deur. Degenen die de mensheid niets anders gunden dan het kapitalisme zouden wel eens voor het Gidsfossiel der Gidsfossielen kunnen gaan zorgen.