Een zomer zonder regering

groenrechts2_400x400Terwijl ‘het volk’ (heel merkwaardig) op de Coolsingel te Rotterdam een stelletje grootverdieners toejuicht, waaronder nog al wat helden met buitenlandse namen, is de kabinetsformatie mislukt.

Geen groenrechtse regering. Dat is mooi.
Ik zei nog tegen Klaver: doe het niet!
Hij heeft het begrepen.

Jesse knaagt nu op zijn nagels en kijkt terloops in de spiegel. Hij had wel mooi de eerste Minister van Vergroening kunnen zijn nu. Is gvd mislukt. Wat nu? Oppositieleider? maar dat is toch geen baan!

Het demissionaire kabinet zal nog even moeten blijven zitten, dwz: de tijd uitzitten, want het kabinet mag geen nieuw beleid uitstippelen, het moet ‘op de winkel passen’ en de boeken bijhouden.

Dus feitelijk hebben we nu geen regering.
Is er iemand die dat erg vindt?

Het is een zegen voor het land. Geen opwinding, geen nieuwe wetten, geen nieuw centraal beleid, de zaak kan even tot rust komen.

Waarom zouden we eigenlijk een regering moeten hebben?
Kunnen we niet zonder?

De Tweede Kamer kan de werkzaamheden gewoon voortzetten, de departementen kunnen de besluiten gewoon verder uitvoeren. Kamermeerderheden kunnen beleid ontwikkelen en doordrukken, ambtenaren kunnen het uitvoeren. En trouwens: de regering heeft in de afgelopen jaren veel beleid teruggegeven aan de gemeenten, en zich daarmee voor een deel overbodig gemaakt.

De waarde die we hechten aan een kabinet (ministers, een minister-president) is zwaar overtrokken. Het is een bijna symbolische akte, de casting van de poppetjes. Het gaat om plaatjes, verpakking, lintjes, gezichten. Het gaat veelal om uiterlijk vertoon, in ieder geval veel minder om inhoudelijk beleid dan men doorgaans veronderstelt.

Het echte beleid wordt elders bepaald: bij de grote bedrijven, bij de grote staten in de wereld, in de overkoepelende organisaties. De invloed van de regering in Nederland op het beleid is beperkt, het gaat meestal om gerommel in de marge, aanpassing aan wat op dat moment door ‘het veld’ wordt gedicteerd. Een Nederlands kabinet is doorgaans volger, geen aangever.

Een groen en rechtvaardiger beleid binnen de marges van de Europese werkelijkheid en de wetten van het globale kapitalisme zou er door de afgelopen formatie niet zijn gekomen. Het zou groenrechts gerommel zijn geworden, gevechten op de vierkante centimeter over uitstoot en het aantal vluchtelingen dat Nederland nog in mag. Een paar centen erbij voor ‘handen aan het bed’ en ´onze veiligheid’, omdat er toevallig wat geld over is.

Een werkelijke vergroening en een rechtvaardiger verdeling van de welvaart (binnen de genoemde marges) kunnen bij een volgende verkiezing worden afgedwongen. Alleen een linkse regenboogcoalitie zou nog iets kunnen veranderen aan de totale waanzin van rechts-nationalistische regressie die dit land heeft overspoeld.

Maar omdat een linkse meerderheid er voorlopig niet inzit, is geen regering het beste alternatief. Ik hoop op een zomer zonder regering en daarna een hete herfst om de nieuwe (waarschijnlijk rabiaat rechtse regering) onderuit te schoffelen.

Dat is een helder perspectief.

1 gedachte over “Een zomer zonder regering”

  1. Het is wel interessant dat hij er niet in mee is gegaan. Samson was in een halve seconde om, om de belangen van de vvd te representeren. Blijkbaar heeft klaver meer integriteit dan de pvvda en zit hij wat dat betreft meer in de pvdd en sp hoek.

    Een keer sprak ik een vvder en ik zei zo, heel vriendelijk zoals ik ben, zo van, we zijn het gewoon inherent oneens, we staan zo ver van elkaar af, onze denkwijzen staan gewoon haaks op elkaar. Prima, maar laten we dat gewoon erkennen. De vvd persoon in kwestie wilde hier niet aan. ‘We zijn allemaal een’ en ‘zo ver staan we niet van elkaar af’, was de respons. Erg vreemd vind ik, ik bedoel, waarom mag strijd niet erkend worden ?. Waarom mag het niet erkent worden dat er gewoon tegenstrijdige belangen zijn en dat niet iedereen daarom beste vrienden kan zijn. Samsom was wel meteen beste vriend van Rutte en heeft zijn zielloze ziel verkocht.

    Het is vreemd aan de parlementaire democratie, dat er uiteindelijk ‘een gulden middenweg’ gevonden moet worden. In het geval van de pvda vvd samenwerking was dit een construct dat het beleid van beide partijen verergerde. Het meest verrotte van de vvd, in combinatie met het meest verrotte van de pvda. We hadden het ‘wij’ denken van de pvda, in combinatie met het roekeloze en keiharde kapitalisme van de vvd. Dit leidde tot inconsistentie. Aan de ene kant het ‘het volk’ verhaal van de zoete pvda humanisten, maar aan de andere kant, ik ben asociaal en geef om niemand ideologie van de vvd. Dit werd, we doen alles voor ‘het volk’, maar ‘dit volk’ doet eigenlijk alles voor de financiële elite en die financiële elite staat dan symbool voor ‘het landsbelang’ en het landsbelang zou dan weer geprojecteerd worden op ‘het volk’. Zo hebben we dus een soort goddeloze alliantie tussen twee bewegingen, die elkaar niet aanvullen, maar uit elkaar trekken, de logica uit elkaars verhaal halen.

    Het is als, je hebt twee boeken, maar je moet er een kiezen om te lezen, twee romans. En dan zeggen we gewoon, ik kan niet kiezen, laten we gewoon bladzijde voor bladzijde afwisselen, dan hebben we uiteindelijk ‘het beste van beide’ in een boek.

    Dit poldermodel is theorie. Nederland is een land waarin het nooit prettig gevonden wordt als meningen afwijken. We smelten alles samen tot een zouteloze brij, zodat niemand een ander tegen het zere been kan stoten.

    Hoe wil een Klaver, die wijs genoeg is om het neo liberalisme te doorprikken en cynisch genoeg is om in te zien wat de klimaatellende gaat veroorzaken, samen werken met een of andere vvd padvinder ?

    Voordat Rutte overtuigd zou zijn, zou hij eerst een paar jaar onderwezen moeten worden. Zijn naïviteit zou van hem af gewassen moeten worden. Maar zou dat het geval zijn, dan zou Rutte, Rutte niet meer zijn.

    Misschien moeten de pvdd, GroenLinks, de SP en bijvoorbeeld de internationale socialisten, samen gaan en dan een oppositie vormen. Ik geloof dat mevrouw Karabulut hierop doelde, althans, om van die trotskistische splintertjes erbij te betrekken. Ik bemoei mij niet zoveel met parlementaire politiek en ergens heb ik het zure vermoeden dat ook dit zinloos zal zijn, maar toch zou het een optie zijn. Maargoed, in Griekenland hebben ze ook zo iets dergelijks geprobeerd, iets waar de criminelen van de EU hun schouders van ophaalde.

    Ik weet het eigenlijk ook niet. Ik vind het alleen goed van Klaver dat hij zijn poot stijf houdt. Als hij dit niet had gedaan, had ik geen respect meer voor hem gehad. Niet dat hem dat iets kan schelen natuurlijk hehehe, maar je snapt mijn punt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.