Het gluiperig racisme van de gezellige Neederlander

Je laat weten via het medium twitter dat je misbruikt bent als heel jong kind.
Je moeder is overleden toen je niet veel ouder was en je moest zo’n beetje haar mantelzorger zijn.
En dan ben je doelwit van jeugdzorg. Je komt in pleeggezinnen terecht en maakt er in totaal vier mee. Er komen mensen door minder “in de psychiatrie” terecht.
En je moet sterk zijn om er heelgeests uit te komen (dat woord gooi ik er nu even in).

Met deze achtergrond openhartig vermeld kun je in het Nederland van nu niet zomaar een schets van de Nationale Cultuur op twit gooien: de Kringverjaardag zoals je het noemt (een woord dat ik ook niet kende maar het fenomeen natuurlijk wel). Over de blokjes kaas en de ham die langskomen. En het onvermijdelijk gepresenteerde racisme. Een diep-Neederlandsche traditie.
Tegen iemand die stelt daar geen ervaring mee te hebben geef ik het voorbeeld van de uitvaart van mijn schoonvader: de lolbroek van de familie die even los meent te moeten gaan op “die buitenlanders”. Schoonvader was nota bene zelf buitenlander. Aangetrouwde Chileense nicht laat het langskomen. Ze herkent het wel.

Maar er is niets zo erg voor de Neederlander als te horen te krijgen hoe je bent: gluiperig racistisch. Het moet gluiperig blijven. Over gezellige verjaardagsfeestjes heb je te zwijgen, zeker met je verleden “in de psychiatrie”.

Ik heb de strontkar, die over de brengster van het ongewenste verhaal heenreed, gemist door werkzaamheden op huishoudelijk vlak. Toen ik weer keek was haar hele verhaal geschrapt. Hoewel ik haar toestemming heb om er over te schrijven aarzel ik de bewaarde delen van mijn kant te laten zien hier.
Hierom draait het bij al die lui die achter Baudet of Wilders aanlopen. “Ik ben geen racist” maar als JULLIE mij zo noemen moet ik er wel een worden.
En o o o wat gemeen hoe de geestelijke gezondheidszorg en de jeugdzorg zijn uitgekleed. Maar ja, al dat geld gaat naar – “dat mag ik niet zeggen want dan ben ik politiek incorrect”.