De-radicalisatie lukt niet achter tralies

De media staan weer strak van het nieuws over twee kindjes die – buiten alle afgesproken regels om – uit Syrië zijn weggehaald en in het geheim naar Nederland zijn overgebracht; tot overmaat van ramp wordt dan in het vragenuurtje van de Tweede Kamer door een aantal politieke lichten vragen gesteld aan de minister van Buitenlandse Zaken die eigenlijk maar één ding kon, wilde of mocht zeggen en dat was dat het beleid niet was veranderd.

Ja, en daar kan je het als Tweede Kamerlid het maar mee doen. Nu zeg ik als eerste maar – ik probeer niet iemand na te praten – dat ik niet gesteld ben op terrorisme en terroristen; ik heb daar al eerder over geschreven.

Echter, ik ben van mening dat de manier van de Nederlandse overheid – regering, Kamers en veiligheidsdiensten – niet slim is als men blijft hameren op de afgereisde geradicaliseerde terroristen. Ik ben nog steeds van mening – en dat staat voor mij bovenaan – dat iemand pas schuldig is aan wat voor vergrijp dan ook, als het bewezen is, met transparant bewijs. Moslims of moslima’s die om wat voor reden dan ook uitreizen naar een land om daar aanwezig te zijn – ook als het in het Daesh-gebied is – maar dat er niet bewezen kan worden, dat ze gevochten hebben in de rijen van Daesh, zijn bij mij nog steeds onschuldig aan een (internationaal) vergrijp, of de wet moet aangeven dat uitreizen naar Syrië een vergrijp is. Helaas heb ik die wetsaanpassing nog niet gezien.

Maar naast de kindjes onder de vier jaar,  die volgens de minister nooit geradicaliseerde invloeden kunnen hebben ontvangen, zijn er ook oudere kinderen en ouders, meest moslima’s en zoals de Nederlandse overheid het op dit moment wil – let op: zonder de tussenkomst van een rechter – zullen die kinderen én moeders van die kinderen nooit naar Nederland komen.

Ik denk dat dit een foute beslissing is, tenslotte zijn het (bijna) allemaal Nederlanders met de Nederlandse nationaliteit en ze zouden in feite teruggehaald moeten worden. Eén gast bij Nieuwsuur gaf dat ook aan, echter die gaf ook onmiddellijk aan dat deze moeders (met in het kielzog de oudere kinderen) hier berecht moeten worden en dan onmiddellijk in de gevangenis gezet moeten worden. Ik kan het alleen met deze laatste opmerking eens zijn, als de Nederlandse overheid bewezen heeft dat de moslima’s zich ergens aan schuldig hebben gemaakt en waar dan de advocaten van de moslima’s ook meteen ter sprake moeten brengen dat de Nederlandse overheid steun en middelen aan strijders in Syrië heeft verstrekt.

Maar nu verder: er komt een moeder terug uit Syrië, een moslima, die schuldig wordt bevonden aan een internationaal vergrijp – het OM zal wel iets kunnen vinden – en ze moet de gevangenis in. Denken we nu echt dat ze in het gevang zal de-radicaliseren? Welnu, ik betwijfel het in grote mate, sterker nog, de boosheid van de dame in kwestie zal alleen maar toenemen, zeker als er wat potige cipiers in de buurt zullen zijn, die haar in de gaten moeten houden en woorden gebruiken: “Gaat het, schatje?”, “Nog steeds boos?”, “We zullen die radicalisatie er wel eens uitslaan!”, “Gaat die profeet je nu helpen?” en meer van die onrespectvolle, inhumane en anti-Islam opmerkingen naar een vrouw die het toch al niet makkelijk zal hebben.

Neen, zo’n persoon heeft heel wat anders nodig: veel praten, veel laten praten, geef haar de kans te bewijzen dat ze onschuldig is, laat ze praten met een Islamitische psycholoog en een Qur’an deskundige, iemand die haar kan uitleggen wat de Islam echt betekent, dat ze mogelijk op een verkeerd pad (de weg van de shaytaan) heeft gezeten, etc. Dit zullen lange gesprekken worden.

Radicaliseren schijnt heel snel te kunnen – als je maar gepusht wordt door iemand die die stap al heeft gezet – echter de-radicaliseren zal beduidend langzamer en moeilijker gaan, daar je afstand moet nemen van waarden waar je voor gestaan hebt … doe het zelf maar eens, dat je de Nederlandse waarden moet afzweren op het moment dat je naar Engeland gaat verhuizen, waar ‘men links rijdt en alleen maar thee drinkt en Engels spreekt met een aardappel in de keel’.  

In ieder geval, wat het ook gaat worden, doe mij een lol en haal die kinderen en hun moeders weg uit de onmenselijke kampen, daar wil je toch geen medemens, laat staan een Nederlander, onderbrengen of laten zitten.