Oogjes

Even geleden kwamen er inenen niks als zwarte vliegachtige vlekjes voor mijn ogen. Overal totale paniek en met gezwinde spoed werd ik doorverwezen naar de oogarts.

Net als vroeger zaten daar een miljoen mensen in de wachtkamer en was de wachttijd meer dan een uur. Een snauwend mens mat mijn ogen door, en liet een wattenstaafje vallen en toen ik het op wou rapen, werd dat verboden: dat zou wel opgeruimd worden, terwijl het geen MRSA-wattenstaafje was, maar 1 dat net in mijn eigen oog geweest was, wat niks voelde, want druppels er in.

Daarna mocht ik naar de echte oogarts, een aardige, Vlaamse mevrouw. Ze vertelde dat mij netvlies los aan het laten was, en dat het nog niet erg was. maar als ik rare dingen ging zien, moest ik bellen.

Een paar weken later waren er inenen zwarte gordijnen, in plaats van type fruitvliegjes, dus ik belde.
Wat ik wel niet dacht, meteen langskomen. Ik kon een afspraak maken net als iedereen, en dat werd een paar weken later.
Ja, maar de dokter… en zwarte gordijnen..
Niks mee te maken, achteraan aansluiten.

De dokter was enkele weken later ontsticht dat ik niet meteen kwam, en ik zei dat het Wattenstaafje mij had ontmoedigd, en die ging dus op haar kop krijgen. De gordijnen waren inmiddels weer weg, en geen schade.

Nu, anderhalf jaar later, zijn de fruitvliegjes ook weg, op een enkeling na. Alles is dus vanzelf overgegaan, zonder restschade, lijkt het.
Wat te denken geeft.
Had de huisarts niet gewoon kunnen zeggen: geen paniek Chiep, het gaat vanzelf over?
Wat zou zo’n grapje gekost hebben, en hoeveel wordt er dagelijks aan dit soort dingen weggesmeten?

“De premie moet wel verhoogd worden, want door de vergrijzing rijzen de kosten de pan uit.”