Keukenmeidenromans als uiting van vaderlandsliefde

Ik was nog niet zo lang afgestudeerd en net begonnen met werken aan de Universiteit Utrecht.

Deze zin, lieve lezeressen en lezers, beschouw ik als een bijna-tantebetje. Na het nevenschikkende en kun je maar beter een nieuw gezegde (of een bestanddeel ervan) inlassen, was dus in dit geval, meestal ook beter een nieuw onderwerp maar dat hoeft niet per se in dit geval.

Wie zo’n stilistisch dubieuze aftrap geeft bij zijn eerste Roman moet van goeden huize zijn, het manuscript had ook meteen weggelegd kunnen worden. Maar ja, we hebben het hier over Thierry Baudet, de kleinzoon van de historicus Henri. We lezen door.

Een roze hemdje spande om haar borsten; daaronder een donkerblauwe trainingsbroek met gympen.

Kijk, moet je de kleding beschrijven van de tegenspeelster in de spannende scène van de ontmoeting op een terras? Ik weet het niet. Men zou iets over kunnen laten aan de fantasie van de lezer(es), want is zoiets belangrijk?
Natuurlijk! En dan is een hemmetje niet alleen roze, het spant om haar borsten. Het merk gympen wordt nog net niet genoemd.

Ik fronste mijn wenkbrauwen als Marlon Brando in The Godfather. Komt nonchalant over. Je bent een man, je ziet de wereld aan je voorbij trekken.

Kijk eens aan, voor het lezen van deze roman is het van belang de film The Godfather gezien te hebben en te weten hoe Marlon Brando hierin zijn wenkbrauwen fronst – dan ben je een man (niet twee, geen misverstanden) en je ziet de wereld aan je voorbij trekken. Die Godfather niet kennende en dus ook niet de vereiste frons van Marlon Brando, mis ik heel wat, besef ik.

Tessa en Madelon: twee vagina’s, volkomen identiek, hoewel mogelijk verschillend geschoren.

Geschoren vagina’s? Waar heeft de man het over? Verwijst hij naar het zo Breed Patriottisch Verachte ritueel van de vrouwenbesnijdenis? Of zoude hij – het kan natuurlijk, als je je als conservatief profileert “in het openbare debat” (dat openbaar noch debat is, maar zo heet het nou eenmaal) moet je je maagdelijkheid natuurlijk in stand houden – een onwetend groentje zijn? Moet je dit in je Prachtige Proza tot uitdrukking brengen? En mag je twee jonge vrouwen – hemel, die namen, je denkt de kinderbakfiets er toch meteen voor – tot vagina’s reduceren, volkomen identiek ook nog eens?

Ik lachte mee terwijl ik afdwaalde naar die borsten van haar. Cup c – ideaal. Zo mooi rond, zo vol. De rechte buik onder het roze hemdje.

De kledingbeschrijving bleek nog niet voldoende te zijn, hoewel de kleur van de bustehouder dan weer niet onthuld wordt. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik nog nooit aan een “cup” gedacht heb bij het opmerken van de boezem ener vrouw. Maar ik heb dan ook nooit het verkoperschap in een lingeriewinkel geambieerd.

Plotseling gaat de handeling die geen handeling is naar een Alkmaarse straat waar de ikfiguur, Gregor geheten, klaarblijkelijk is opgegroeid. Wij moeten vervolgens begrijpen dat de auteur toch waarschijnlijk geen knaapje meer is:

Zouden ze in die tijd nog wel eens hebben gevreeën? Kon hij het nog met haar? Ging het nog? Zonder nadenken, als een man zijn vrouw, vanzelfsprekend, hiërarchisch, niet geil maar intiem, zoals het hoort; hij zomaar een erectie, zij op slag nat? Of lag ze net even niet lekker, stonk hij uit z’n mond, moest ze even plassen? Goh, nee, moest het weer op zijn manier? Stel je voor dat je dat gevoel hebt als je wil [schuttingtaal geschrapt]

Zo praat een conservatief over zijn vader en moeder. Nou ja, zo laat hij zijn hoofdfiguur over ze praten. Zich verdiepend in of en hoe ze vandattum doen. Zo drukt de oikofiel zich uit.

Tessa en Madelon, de tweelingzussen die voor studievriendinnen doorgaan met wie Gregor nauwelijks contact heeft gehad maar toch…, stellen voor dat hij gezelschapsheer wordt. Escort, zeg maar. Voor wat hij in deze functie beleeft en hoe dit beschreven wordt moge de recensent naar het onderhavige prachtwerk verwijzen. Liever niet natuurlijk. Het zal niet bij De Slegte belanden, want De Slegte bestaat niet meer.

Kijk, dat de opinietjes van rechtse halvezolen dagelijks worden opgedist als Diepe Gedachten is al treurig genoeg. Dat hun softpornogewauwel nu ook nog eens als Literatuur wordt aangekondigd – hoe wilt u het gepresenteerd krijgen?
Dat zo iemand die hem en het gezwets van hem en zijns gelijken kritisch benadert (waartoe de moeite nemen, al met al?) oikofoob noemt – ja, het is eigenlijk wel afgelopen met Nederland, die conclusie is onontkoombaar.

Met dank aan de tweeps die mij hierop opmerkzaam hebben gemaakt.

9 gedachten over “Keukenmeidenromans als uiting van vaderlandsliefde”

  1. Proest! En die naar spruitjeslucht onwelriekende kletsmajoor heeft het over ‘een man van de wereld’?

  2. Als we het toch over spruitjeslucht hebben!
    “Na een orgasme van de schrijver dezes verspreidde zich in een spruitjeslucht door de kamer”

  3. Keukenmeidenromanschrijver – wat een woord, het lijkt wel Duits – is in ieder geval een eerzamer bezigheid dan het verkondigen van oikomane vreemdelingenhaat.

  4. Laat hij de wereld, althans de Nederlandstalige, een groot plezier doen en zich bij zijn anti-stukjes houden.

  5. Meer hoogstandjes, waaronder de angst om tegenover een Klant respectloos te spreken over primitievelingen zoals bijvoorbeeld Tibetanen.

  6. Nog even en hij gaat gewag maken van “autobiografische elementen”. Dat gelul over links en rechts, en andere politieke overwegingen duiden er wel alvast op. “Ze was dus links.” En nu niks over “primitieve volkeren” zeggen, anders geen geld. (Zie Arnolds link.)
    Wat een ijdeltuit, wat een stijlloos gekrabbel, wat een (ouwe)hoer.

Reacties zijn gesloten.