De terreur van de knoflookhaters

Of je eet gewoon verse vleermuis met gras

Wat doe je als multicultureel-marxistische kosmopolitische nihilist als je van lekker eten houdt? Juist; je gaat op vakantie naar zo’n knoflookland. Lekker bunkeren. Vers scharrelvlees, verse scharrelvis, met heerlijke verse groenten, fijne kruiden en vooral: heel veel knoflook.

Uit wikipedia: Knoflook wordt zowel vers (geperst) als in poedervorm (gedroogd en gemalen) toegepast. Knoflook is een kruid met een zeer doordringende smaak en geur, dat in Frankrijk en de mediterrane landen bijzonder veel gebruikt wordt.

Hoe werkt dat eigenlijk met die knoflook? Knoflook is vooral bijzonder omdat er mensen zijn die het haten en keukens worden aldus aangepast dat er in geen 10 kilometer omtrek meer een korrel knoflook te vinden is.

Toch blijven de knoflookhaters kritische blikken werpen op borden met obscure gerechtjes erop. Deze griezelige gerechtjes stralen knoflook uit. Niet dat het erin zit, oh nee, maar de echte knoflokofoob vertrouwt het niet. Knoflookhaters zoeken achter werkelijk alles enge knoflooksmaakjes en knoflookluchtjes.

In Nederland merk je dat bijvoorbeeld als je ergens tapas gaat eten. Grote kans dat je naast zo’n knoflookrukker komt te zitten die een hekel aan knoflook heeft. Zit hier knoflook in? Veel of weinig? De tapas-man schudt weemoedig zijn hoofd. Nee er zit in het geheel geen knoflook in.

Schuchter begint de knoflookhater te eten. Met kleine zuinige zure hapjes. Hij vertrouwt het niet.

Authentieke Turkse kebab in het wild

Zoals ik al zei: de ware zelf-islamiseerder vertrekt naar een knoflookland voor zijn knoflookgenot. In mijn geval ga ik meestal naar Turkije.

Onlangs was ik nog in het plaatsje Dalyan. Dalyan staat bekend (zie daar ga je al de mist in) om het feit dat het daar zo vreselijk relaxed is, stil, authentiek. Niet toeristisch. Een rustiek vissersdorpje ontsnapt aan de gruwelen van het massatoerisme.

Zo kon ik het me ook herinneren. Ik was er een jaar of 17 geleden al eens eerder geweest en het klopte hoor; geen toerist te zien.

De foto’s en youtubes van Dalyan 2011 zagen er niet alarmerend uit en ik had rust nodig dus ik dacht ik ga gewoon nog een keer.

Normaal zou ik dus zo’n eenzaam niet-toeristisch plaatsje geheim houden maar nu mogen jullie het gewoon weten hoor: DALYAN.

Bok in hok

Tuurlijk, vergeleken bij Salou, Torremolinos, maar ook met Alanya, Antalia, Kuşadası en noem al die toeristenoorden maar op is Dalyan, inderdaad, een “paradijs”.

Maar dan wel een paradijs vol met paarsgekleurde Britten van middelbare leeftijd die door het winkelstraatje slenteren op zoek naar de volgende bar met enorme flatscreens met voetbal erop.

En waar ze geen knoflook hebben.

Als je naar Bodrum op vakantie gaat dan ga je inderdaad all-inclusive. Denk ik. Ik kan me er iets bij voorstellen. Niet dat ik ooit all-inclusive op vakantie ben geweest maar ik kán me er iets bij voorstellen. Gewoon lekker lekker niet naar buiten gaan. Het kan je gewoon niet eens schelen dat je in een ander land bent. Ja de zon schijnt toevallig, mooi meegenomen, en het bier smaakt een beetje anders. Ik ben trouwens ook nooit in Bodrum geweest maar ik denk dat het ongeveer zo gaat.

Verse vis hebben ze er nog wel, en lekker hoor

Dalyan is geen Bodrum maar als je eens iets lekker authentiek Turks wil eten en je bent in DALYAN dan heb je dus pech.

De keuken is er met name toegespitst op paarsgekleurde Britten, kindvriendelijk en vooral: GEEN KNOFLOOK.

Knoflook is iets waar ze in Dalyan eigenlijk nog nooit van gehoord hebben. Als je ze vraagt om knoflook kijken ze je glazig aan.

Oh ja ik had het over authentiek Turks. Tegenwoordig hebben de Turkse restauranthouders een mooie oude Turkse authentieke traditie ontdekt. De zogenaamde claypot. Dat is een pot waar ze dan de hals zogenaamd afslaan middels een soort ritueeltje dat lijkt op hals afslaan. Maar ze slaan helemaal niks. De hals zit vanzelf al los. Er zit dan kebab in de kleipot. Het schijnt echt heel bijzonder authentiek Turks te zijn. Die kleipot is zo bijzonder traditioneel authentiek écht super-Turks dat je werkelijk geen stap kan zetten of iemand probeert je een authentieke traditionele kleipot aan te smeren. Grappig, want ik kom al een jaar of 20 in Turkije en die super authentieke traditionele kleipot zag je daar vroeger dus nergens. Dat is iets van de laatste paar jaar.

Zit er knoflook in de kleipot? Nee. Vrees niet mensen je kunt rustig uit de authentieke kleipot eten, kinderen ook geen bezwaar.

Gelukkig is de verse vis in Dalyan uitstekend, logisch kun je beter zeggen. Het stikt daar van de vis. In het water dan. Ze hebben daar rivier en zee en de vis springt zo uit de rivier je bord op.

Veel vis in het water, kijk maar wat er gebeurt met een stukje brood.

Werkelijk een uitstekende vissmaak. Beter dan uit een pakje van de Albert Heijn. Maar smaakt de vis nog een beetje naar knoflook? Nee dus. Pas als je de restauranthouder dreigend toeblaft dat je EIST dat je vis HEEL ERG naar knoflook SMAAKT is er een kansje dat het ze misschien een heel klein beetje lukt.

Misschien vraagt u zich af wat doet dit achterlijke verhaal op een serieus medium als Krapuul, waarom moet ik dit lezen en waar slaat dit op. Nou dat zal ik u uitleggen: ik ben de eigenaar van Krapuul en ik schrijf hier wat ik wil dat is namelijk de hoofdreden dat ik Krapuul heb opgericht; schrijven wat ik wil. Verder is dit een “weblog” (niet te verwarren met een web-streepje-log) en daar staan wel vaker reisverhalen op. Dit is eigenlijk ook een soort reisverhaal en ik heb wat foto’s gemaakt die ik leuk vind om te laten zien en er moest alleen nog wat tekst bij. Ook heb ik een nieuw toetsenbordje dat ik even aan het uittesten ben. Verder hebben wij hier op de site een kookrubriek, en daar gaat dit verhaal in, want dit verhaal gaat over KNOFLOOK.

Diverse kip in de open lucht

Inderdaad ik dwaal af. Knoflookhaters haten vaak ook vis. En zo kan het je als liefhebber van vis én knoflook overkomen dat je met een stel toeristen een forellenkwekerij bezoekt en dat je wordt gevraagd of je bij de lunch vis wil (die bevelen ze dan aan, je weet wel je bent in een forellenkwekerij) of toch liever kíp.

En dat twee paarse koppen (die je er toch al geen seconde van had verdacht dat ze vis zouden lusten) dan in staat zijn om kip te bestellen. In een forellenkwekerij.

Nou en in die kip zit dan GEEN KNOFLOOK. Vrees niet. In de vis ook niet trouwens maar oké hoe vaak eet je vis in een forellenkwekerij, ik niet vaak, dus dat neem je dan voor lief.

Deze scharrelkip heeft meer ruimte dan Nederlandse kip

De kip in Turkije smaakt overigens uitstekend. Ik weet niet of het komt doordat ze alles eten wat ze op hun pad tegenkomen. Als er een pad is. Wat overigens meestal het geval is. Uitgebreide paden waar ze op rondscharrelen. Maar zelfs ik, iemand die eigenlijk helemaal niet van kip houdt, vind de kip in Turkije erg lekker.

Er zit GEEN KNOFLOOK in de kip want men houdt over het algemeen niet van knoflook. Ik heb ook niet geprobeerd om knoflook in mijn kip te krijgen want eerlijk gezegd zonk de moed mij een beetje in de schoenen, qua knoflook.

Ook het voedsel in de rode bakken is de moeite waard

Dieren zijn leuk, althans ik vind ze leuk, en een plaatje van een kat doet het meestal wel goed op het internet en mag dus ook in dit stuk niet ontbreken. Katten zie je in Turkije eigenlijk overal. Het zijn de grootste vrienden van de toeristen daar en ze eten echt ALLES. Behalve knoflook dan want dat zit er niet in het eten. Toeristen in Turkije zijn meestal nogal verzadigd en daar komt dan de kat om de hoek kijken. Soms wel tien tegelijk. Als er niet genoeg toeristenafval op de grond ligt dan zoeken ze het op in plastic bakken.

Kijk ze hebben het dus wel. Voor €3,60 heb je er een kilo van.

Mocht je eens het wilde idee opvatten om je all-inclusive 5 sterren resort even 5 minuten te verlaten om één van de plaatsen in Turkije te bezoeken die nog niet verziekt zijn door de toeristenindustrie, die plaatsen bestáán dus echt, Turkije is echt heel erg groot, dan zul je verbaasd staan te kijken over de enorme hoeveelheden verse knoflook die daar voor een grijpstuiver in de aanbieding liggen op de diverse drukke markten. Wat ze met die knoflook doen, beats me, want werkelijk niets in Turkije smaakt naar knoflook. Echt helemaal niets. Je kunt rustig naar Turkije op vakantie gaan en echt alles eten in alle snackbars, gaarkeukens, of superdure restaurants; de kans dat je iets tegenkomt met een smaak die LIJKT op knoflook is NIHIL. Geloof me ik heb het allemaal geprobeerd. Qua knoflook denk ik ook niet dat ik ooit nog naar Turkije ga.

Het komt door die achterlijke stink-Henken en hun domme Ingrids, al dan niet paarsgekleurd Brits uitgevoerd. Zij hebben mijn mooie knoflookland Turkije kapot gemaakt. Met hun knoflookhaat.

Dit zal binnenkort ook wel door de gehaktmolen gedraaid worden.

Ik sluit af. Ik weet niet of u het volgehouden hebt maar als dat zo is dan heeft u begrepen dat dit verhaal ging over knoflook, en met name het gebrek eraan, in Turkije. Ook was dit een reisverslag. Die koe op de foto hiernaast bijvoorbeeld kwam ik tegen op deze laatste reis.

Naschrift: Thuis probeerden mijn vriendin en ik onze knoflookliefhebberij zo goed en zo kwaad als het ging weer op te pakken. Mijn vriendin had een maaltijd bereid, lekkere smaak, goed pittig en fijn gekruid. Ze vroeg “proef jij eigenlijk knoflook? Ik heb er vier grote tenen doorheen gedaan”. Ik keek haar verbaasd aan. Ik proefde nog een keer; geen knoflooksmaakje of geurtje te bekennen. Helemaal niks. Dit was een onthutsende gewaarwording. Zijn wij immuun voor knoflook geworden? Dat denk je dan even. Gelukkig loopt dit verhaal goed af en genieten wij tegenwoordig gewoon weer van knoflook zoals wij dat gewend zijn. Waar het aan lag zullen we nooit weten.

14 gedachten over “De terreur van de knoflookhaters”

  1. OLO! Prachtstukje, jvdh! Komt mij maar al te bekend voor, helaas.

    /”Jawel! Ik proef knoflook! Het staat in het recept dat er knoflook in moet, dus smaakt het naar knoflook!”

  2. Ik reageer een beetje off topic 🙂 Of er knoflook in Turkse gerechten zit, dat boeit me niet zo. Ik moest wel lachen om het kleipot-virus dat is toegeslagen in Dalyan – inderdaad het paradijs op aarde! Ben je toevallig bij restaurant Sini geweest?

  3. wikipedia Uit: Knoflook wordt zowel vers (geperst) als in poedervorm (gedroogd en gemalen) toegepast. Knoflook is een kruid met een zeer doordringende smaak en geur, dat in Frankrijk en de mediterrane landen bijzonder veel gebruikt wordt..
    Weer typisch amateuristische Neder-Wiki gebrabbel , Knoflook moet gemalen of geperst …. Hele tenen , of zelfs hele bollen in de oven … heerlijk …

  4. Bestel de volgende keer dat je in Turkije bent het gerecht ‘Manti’ (spreek uit als: Mante) goede kans dat je na drie dagen nog de knoflook tussen tanden uit moet pulken:-)

  5. jvdheuvel Schreef:

    Hele bollen in de oven. Goed idee.

    USA recept , daar gooien ze ook de hele ongepelde teentjes tussen de gratinerende groentes , dan zuig je de zachte binnenkant er zo uit als het klaar is heerlijk , een van de koks van de gemeenschap waar ik woonde maakte dat , als je dan van het veld naar de eetzaal liep kon je van verre al ruiken : Mirabai kookt .. helpt heel goed , ik heb daar nooit een vampier gezien ….. zelfs in het plaatselijke meertje zaten geen bloedzuigers …

  6. Goed en doordacht degelijk stuk. Mij treffend, want ‘ k eet al veertig jaar minstens een teen per dag, thans al jaren bol per dag, goed voor bloedsomloop, spijsvertering en libido. Het naschrift klopt inderdaad, gewenning aan knoflook roept om meer. Maar dat hoeft niet omdat er verschil in sterkte is. Dus haal ik bij de Turk ipv. de super.
    Tja, die knoflookhaters, da’s een verhaal apart. Henken & Ingrids inderdaad, maar nooit te beroerd om een echte Duitse Bockwurst naar binnen te werken op feesten en partijen waar ook Knoblauch in zit, of patat met knoflooksaus maar dan is het ineens minder erg omdat iedereen van hun clubje dat naar binnen schoffelt.

  7. Knoflookgerechten zijn er wel degelijk in de turkse keuken, heb eergisteren nog (3 borden !) manti (soort raviolo in yoghurt-tomatensaus met belachelijk veel knoflook) gegeten en proef de knoflook nog bij elke oprisping ! Wel ontzettend lekker. De keuken aan de kust is inderdaad aangepast aan Henk en Ingrid. Zo kom ik noodgedwongen (familie) sinds 1986 in Alanya en heb het zienderogen zien veranderen van een idyllisch kustplaatsje in een betonnen gedrocht waar de naar sex hunkerende Ingrid waar hier geen hond overheen zou willen gaan ,ruim aan haar trekken komt. Toch maak je dingen mee die je een glimlach bezorgen (of is het om te huilen ?). Zo heb ik een tentje gezien die “Sylvia’s snackbar” heet (had er een foto van moeten nemen en hier plaatsen). Op het vliegveld zag ik in de tax-free een Henk met een flesje aftershave (stond met koeieletters op) aan de dame vragen : “Is this for men ? “, waarop de turkse hem verbaasd aankeek en zei “Sir, you can not read ? Its says aftershave !”. Henk snapt em nog steeds niet en vraagt weer : “Yes I know, but it is for men ?”. De turkse raakt geirriteerd en roept met een luidere stem : “Sir, read (pakt het flesje en laat aan Henk zien), A-F-T-E-R-S-H-A-V-E, for after shaving, you understand ? Your wife shave ?”. Als toen de PVV had bestaan had ik gezworen dat dit een PVV-stemmer zou zijn.

  8. Het wonderlijke van in de schil meegekookte of geroerbakte hele tenen is dat je ze niet ruikt tijdens de bereiding. Eenmaal opgewarmd verwijder je de schil heel gemakkelijk.

    Wat mijn eerste kus extra onvergetelijk maakt is dat de betrokken schone heel veel knoflook ophad en ik niet. Dat heb ik in de rest van mijn leven proberen goed te maken. 😆

  9. ja, het klopt, in Dalyan doet men alles voor de toerist! kom er zelf regelmatig en elk jaar weer meer van die domme engelse pub-achtige gelegenheden met enorme tv’s want “they have to watch the bloody football match!”
    en karaoke!

    en het eten wordt inderdaad aangepast aan de toerist die liefst patat eet met mayo zonder knoflook.

    Bij atay dostlar sofrasi in Dalyan kan je wel authentieke, eenvoudige, turkse maaltijden eten. Zit ook wel knoflook bij…:-)

    Maar in veel restaurants kan je bijvoorbeeld geen traditionele kebab-gerechten meer eten wat tot voor enkele jaren terug nog wel kon. Maar als je bijvoorbeeld wat vaker bij een restaurant komt en ze kennen je inmiddels dan zijn ze ook wel bereid om te maken waar je dan om vraagt…:-)

    Zou geert van knoflook houden….? denk dat hij als hij op reis gaat dus niet naar knoflooklanden gaat, en hij betaalt met guldens die hij nog in diverse sokken heeft gedaan (om te sparen).

Reacties zijn gesloten.