De echte crisis

De afgelopen dagen konden wij ‘genieten’ van een aantal lijsttrekkersdebatten. Wij zagen voornamelijk apenrotsgedrag: mannetjes die hun spier- en andere ballen toonden door niet naar elkaar te luisteren, geen antwoorden te geven op de vragen die ze elkaar voor de voeten wierpen, door elkaar heen te praten, pronkend te paraderen met kennis van feitjes die ze voor kennis van zaken hielden, en overeind te blijven door te doen alsof ze overeind gebleven waren. De enige die het wel over inhoud probeerde te hebben, die wel probeerde te communiceren, die wel luisterde voor hij antwoord gaf in plaats van terug te meppen, was de heer Cohen, die dus door alle debat-deskundigen als verliezer werd aangewezen.

Gisteravond volgde in deze reeks een debat tussen de nummers twee van de lijst van de vier belangrijkst geachte partijen. Allen dames deze keer, maar dat maakte geen enkel verschil. We zagen hetzelfde verloop van dezelfde zetten in hetzelfde volstrekt irrelevante spel. En ook hier werd de PvdA vertegenwoordigd door iemand die als enige wel om de inhoud leek te geven. Ik heb het oordeel van de debat-goeroes niet afgewacht. Zit ik er ver naast als ik denk dat mevrouw Albayrak als verliezer uit hun bus kwam?

Ik heb weinig met de PvdA en zal er opnieuw niet op stemmen, maar ’t is sinds de dagen van Den Uyl niet meer zó verleidelijk geweest dat toch eens te doen.

Naar debatten zal ik niet meer kijken. Wij leven in een wereld waarin voor steeds meer functies geldt dat de vaardigheden waarover je moet beschikken om ze te krijgen, wezenlijk verschillen van de vaardigheden die je nodig hebt om ze naar behoren te vervullen

1 gedachte over “De echte crisis”

  1. Van een debat was nauwelijks sprake. Ik heb me mateloos geïrriteerd aan de dames van het CDA en de VVD die een debat onmogelijk maakten door een ieder die aan het woord was te overschreeuwen. En de tactiek van Agema leek vooral te zijn dat je je mond moet houden als je niks zinnigs te vertellen hebt.

Reacties zijn gesloten.