Oma vertelt

Onderstaande is een gastbijdrage van Daphne, welke eerder verscheen als reactie in dit topic.

In 1982 begon de Eerste Israëlische Libanonoorlog, jullie weten wel. Israël trok Libanon binnen. Daar was sinds 1975 ook al een burgeroorlog aan de gang. Alle partijen gingen op enig moment met elkaar samenwerken, en elkaar vervolgens weer uitmoorden. Op enig moment sloot Israël een alliantie met de Maronitische christelijke fractie in de burgeroorlog. Die christenen – uit de regio ten noorden van Beiroet – vermoordden vervolgens duizenden Palestijnen in vluchtelingenkampen aan de zuidgrens van Beiroet, Sabra en Shatilla, in het kader van die burgeroorlog. De Israëli’s, die Beiroet in handen hadden, stonden erbij en keken ernaar. ‘n Beetje zoals de Nederlanders in Srebrenica, maar dan met groter plezier en meer militaire mogelijkheden om in te grijpen. Wat ze dus niet deden, maar het daadwerkelijke moord- en doodslagwerk werd gedaan door de christenen.

Beelden hiervan gingen de hele wereld over. Veel joden in Nederland kregen hier verwijten over. “Uhh, sorry, ik was in Amsterdam,” zeiden deze joden. “Ik heb er niets mee te maken, ik ben geen Israëli, ik kan er niets aan doen.”
Een aantal joden zeiden dat ze misschien wèl een zekere verantwoordelijkheid hadden, omdat ze hun mond open hadden kunnen trekken, en dat zorgde voor de groei en bloei van de Nederlandse tak van de Israëlische vredesbeweging.
Die bestaat nog steeds, enigszins. Laag pitje, vechten tegen de bierkaai en zo.

Wie dit interessant vindt, zou ‘Israël, een blanco cheque’ op de kop moeten tikken, of lenen in de bieb. Dit boek gaat over die periode, en dit dilemma.

Wat ook nog steeds bestaat is dat, wanneer er iets in Israël gebeurt, joden in Nederland daar verwijten over krijgen. Dat is inmiddels een vast gegeven, ds dus daar ligt niemand verder wakker van. Het enige dat is veranderd, is het politiek bewustzijn van migranten in Nederland, dat is enorm gestegen. Dus de Nederlandse samenleving hoort meer berichten over wat Nederlandse moslims van het conflict vinden. In 1982 spraken de meeste migranten zich nog niet zo uit over dit onderwerp, omdat men met heel andere dingen bezig was. En omdat de media ontoegankelijk waren voor migranten in het algemeen en de moslims in het bijzonder.(Die zouden namelijk na gedane arbeid weer weggaan, was de wederzijds in stand gehouden illusie. Maar ik raak nu off topic.)

Ha! Ik nader mijn punt! De kritiek op Israël bestaat dus al jaren en jaren, alleen komt-ie nu ook van Nederlandse moslims. En dat is een relatief recent fenomeen. Bovendien wordt het debat in religieuze termen vormgegeven, om het maar eens deftig te zeggen. Als iets islamitisch. Terwijl de kritiek ten tijde van Sabra en Shatilla meer in een marxistisch kader van onderdrukking en verzet werd geplaatst.

38 gedachten over “Oma vertelt”

  1. “Beelden hiervan gingen de hele wereld over. Veel joden in Nederland kregen hier verwijten over. “Uhh, sorry, ik was in Amsterdam,” zeiden deze joden. “Ik heb er niets mee te maken, ik ben geen Israëli, ik kan er niets aan doen.”

    Hou eens op met die flauwekul. Geen wonder dat je Naftaniel een keurige meneer vindt.

  2. “Wat ook nog steeds bestaat is dat, wanneer er iets in Israël gebeurt, joden in Nederland daar verwijten over krijgen. Dat is inmiddels een vast gegeven, ds dus daar ligt niemand verder wakker van.”

    Misschien mag ik stellen dat ik dit ook weer een slachtofferverhaal vind. De meeste verwijten krijgen joden zoals Naftaniel, Loonstein, Leon de Winter etc. die de terreur ondersteunen en terecht dat zij kritiek krijgen.

  3. @jojo: dank voor je reacties.

    Je stelt dat je dit ook weer een slachtofferverhaal vindt. Sommige critici van Israël hebben zich inderdaad in deze troop vastgebeten. Alles wat joden zeggen, valt binnen een slachtofferdiscours, of dat nu zo bedoeld is of niet, en ook wanneer de spreker/schrijver expliciet stelt dat slachtofferschapsgevoelens geen rol spelen.

    Ik pleit er zelf ook voor deze zaken uit elkaar te houden, en ik onderscheid daadwerkelijke slachtoffers in twee categoriëen: shoah-overlevenden en in sommige gevallen ook hun kinderen, en daadwerkelijke slachtoffers van bewijsbare, concrete antisemitische DADEN. Dat is volgens mij legitiem slachtofferschap – maar ik weet dat de meningen hierover uiteen lopen.

    Ik constateer dat er in 1982 een omslagpunt was in het denken over Israel in Nederland, en dat dat deels werd waargenomen door joden die er opeens op werden aangesproken wat Israël uitspookte. Niet dat niemand hiervoor ooit op Israël werd aangesproken, maar de toon veranderde van (blind) enthousiast naar kritisch.
    Dat is een constatering. Geen beklag. Als je me niet gelooft, lees dan ‘Israël, een blanco cheque’.

    Dit is in al die jaren min of meer hetzelfde gebleven, al heeft het debat zich deels wel verplaatst naar nieuwe media.
    Jij zegt dat het vooral om Naftaniel, Loonstein en Leon de Winter gaat. De mannen in de openbaarheid dus, die in de openbaarheid worden toegesproken.

    Er is echter meer communicatie dan in de media. Ben jij er altijd bij als joden in Nederland iets te horen krijgen van vrienden, collega’s, buren, kennissen? Nogmaals, dit is geen beklag, dit is een constatering. Ik constateer ook dat zeer velen in de gemeenschap daar totaal niet van wakker liggen. Kwestie van gewenning, de andere kant van de medaille van je eventuele verbondenheid met Israël. Die hoeft er trouwens niet eens te zijn, dus is het bijna gewoon onderdeel van het pakket ‘jood-zijn’. Bijna alsof je als Nederlander in het buitenland wordt aangesproken op het verlies van het Nederlands elftal.

    Je zet me in zoverre op een spoor dat ik denk dat het verbazingwekkend is hoezeer het gevoel van aangevallen zijn sinds begin jaren tachtig veranderd is. In 1983 was dat zo nieuw dat er zelfs een boek over verscheen. Vele joden betrekken de kritiek die zij ontvangen over Israël helemaal niet meer op zichzelf. Ze weten dat het niet over hen gaat, net zoals jij begrijpt dat, wanneer ik jou aanspreek op het Nederlands elftal, jij niet persoonlijk verantwoordelijk bent voor wat de voetballers doen. Je kunt de kritiek dus naast je neer leggen, want het gaat niet over jou.

    Die volledige identificatie met Israël was er vroeger wel. Maar de innerlijke, psychologische afstand tot Israël is groter geworden. Dat is althans mijn theorie. Lees bijvoorbeeld ook wat Peter Beinart erover zegt, al heeft hij het over de VS.

  4. Alleen door het hokjesdenken geven mensen al snel de schuld aan een heel volk.

  5. Ik vind dat spagaatclub-CIDI er mede voor verantwoordelijk is dat Joden in NL gek worden aangekeken vanwege Israël.

  6. De situatie van de Joden in de USA is natuurlijk niet echt te vergelijken met die in Nederland , van een groot gedeelte daar verblijft de familie al vanaf de 19e eeuw in de USA en ervaring met vervolging is dan ook veel vaker indirecter , “verre ooms en tantes” inplaats van ouders , het is mij opgevallen dat Amerikaanse Joden veel minder dan Europeese Joden de Holocaust als “discussiewapen” gebruiken .. Een intressant detail is dat bijna al mijn tot de Islaam bekeerde Amerikaanse kennisen uit Joodse families komen …

  7. @ Al Bakra: Goed punt over de Amerikanen, hoewel je ‘officiële joodse Amerikanen’ hebt, die links en rechts de holocaust inzetten om hun politieke gelijk te halen. Er is toch iets vreemds mee. Enkele grote steden hebben inmiddels hun eigen holocaust museum, terwijl de holocaust toch echt niet in Houston of LA heeft plaatsgevonden.

    Ik doelde op een artikel van Peter Beinart in The New York Review van mei, dat enorm veel publiciteit heeft gegenereerd. Je kunt het overal terugvinden. Hij stelde dat jonge, liberale Amerikaanse joden zich in drommen afkeren van Israël, omdat ze hun eigen normen (mensenrechten, sociale rechtvaardigheid) niet kunnen verenigen met de barbarij die de Israëli’s in Palestina laten zien. Dus verliezen ze hun belangstelling voor Israël. En dat schijnt nogal rap te gaan. Wat voor Israël betekent dat de politieke steun in joodse kring gaat afbrokkelen, zodat ze zich nog meer zullen moeten richten op extremitisch rechts – de Eindtijd christenen.
    In Nederland ligt het allemaal een beetje anders, maar ook hier zie je dit fenomeen.

  8. Het boek Israel, een blanco cheque had een vraagteken achter de titel. Ik vrees dat een aantal van degenen die bijdragen in dit boek hebben geschreven dit vraagteken intussen voor een uitroepteken hebben verwisseld.

    Zou dit niet juist komen door “1982”? Ik schrok enorm toen een (tot dan?) weldenkende vriendelijke collega destijds enorm uitviel over “de joden” die verantwoordelijk waren voor de slachting in de kampen bij Beiroet. Collectieve schuld!?

    Maxim Ghilan voorspelde in 1969 al hoe en waarom het mis ging. Bijt even door de eerste helft heen:
    http://permanentred.blogspot.com/2010/06/zionists-fighting-peace-how-israel-lost.html

  9. Sebrenica en Sabra en Shatila – een belachelijke vergelijking. Met name omdat Nederland niet bewust en opzettelijk de moslims liet vermoorden, en Sharon en Rafael Eitan deden dat wel. Nederland heeft in Sebrenica geen (dus ook niet ’n beetje) oorlogsmisdaden gepleegd. Sharon moest als verantwoordelijke en oorlogsmisdadiger aftreden. Helaas is Israël (en Nederland) dol op oorlogsmisdadigers en ander nazi-achtig tuig, dus die blijven het land regeren.

    De gelauwerde journalist Robert Fisk was een van de eerste journalisten ter plekke: http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/the-legacy-of-ariel-sharon-690725.html

    ‘Stond erbij en keek ernaar’ is zeer verzachtend, en valt onder de bekende hasbara. Voor wie spreek jij toch steeds Daphne Meijer? Met kennis van zaken en journalistiek heeft het namelijk weinig te maken.

    In werkelijkheid: Israël viel Libanon binnen, en omsingelde de kampen. Vervolgens verleende het toegang tot de christelijke Libanese militia die zodoende in de kampen ongestoord hun slachtwerk konden uitvoeren (wraakactie). In de tussentijd lichtte Israël deze beesten ’s nachts bij met lichtkogels, om de slachting en verminking door geweren, messen en bijlen van mannen, vrouwen, bejaarden en zelfs babies een handje te helpen.

    “Wat ook nog steeds bestaat is dat, wanneer er iets in Israël gebeurt, joden in Nederland daar verwijten over krijgen. Dat is inmiddels een vast gegeven, ds dus daar ligt niemand verder wakker van. Het enige dat is veranderd, is het politiek bewustzijn van migranten in Nederland, dat is enorm gestegen.”

    Een bewering die zo simplistisch is dat die zichzelf alleen maar kan opheffen. Ja, natuurlijk wordt het ook de Nederlandse joden aangerekend, aangezien zij (op een groep joden na die geen last hebben van slachtofferisme) elke misdaad van Israël goedpraten en steunen. Daarnaast ‘joden’, omdat 1. men altijd spreekt over “de Joodse staat”, 2. omdat de Israëlische Palestijnen ook tegen het uitroeien en etnisch zuiveren van Palestijnen zijn, 3. de meeste joodse organistaties in Nederland de misdaden van Israël steunen, accepteren, goedpraten, etc. ‘De islam’ kun je het niet aanrekenen, om te beginnen al omdat eeuwen van jodenhaat en vervoging toch heus van christelijke oorsprong is.

    Het was niet de ‘ontoegankelijkheid’ van de media, maar het was (en is) de (pro-)Israëlische propaganda in onze zelfbenoemde kwaliteitskranten, die de mensen nooit correct heeft geïnformeerd. Niet uitsluitend de (moslim-) migranten hadden daar last van, maar heel Nederland!

    “wanneer er iets in Israël gebeurt”

    Het lijkt mij dat het meeste ‘gebeurt’ in Gaza, de Westoever, Libanon. etc.? Of ben jij zo iemand die dat ook “Israël” noemt? Dan is dat alweer een teken dat jij helemaal geen journalist bent.
    En het lijkt mij dat ‘wat er gebeurt’ geen onoverkomelijke natuurramp is, waar iedereen machteloos naar kijkt, maar een politiek beleid?

    “Terwijl de kritiek ten tijde van Sabra en Shatilla”

    Kritiek? Laat me niet lachen…

    De Verenigde Naties veroordeelden het bloedbad en bestempelden het als “genocide”.

    Voor wie spreekt Daphne Meijer? Hint:
    http://nl.altermedia.info/buitenland/isralische-ambassadeur-vergelijkt-sabra-en-shatila-met-srebrenica_117.html
    Nog een hint: http://www.jcpa.org/jl/vp458.htm

    Dat de moderator graag ‘meningen’ plaatst is te begrijpen, maar hij moet zich zo onderhand toch wel eens gaan afvragen of propaganda ook een ‘mening’ is. Het creatieve aan “oma” is dat ze het inpakt als dat ze ‘kritisch’ en ‘links’ zou zijn, waarbij ze ook steeds vermeldt dat ze “journalist” is.

  10. Dat laatste klopt in ieder geval niet. Ik lees dit verhaaltje als een mening (ook ik kan me Sabra en Shatilla iets minder rooskleurig herinneren dan hierboven weergegeven, maar dit stuk is dan ook niet van mij en dit moet gezegd kunnen worden en als de feiten anders zijn dan staat het iedereen vrij om er op in te gaan), daarnaast vermeldt Daphne in dit artikeltje niet dat ze kritisch, links, of journaliste is, verder staat dat los van dit artikeltje maar is “ad hominem” en dat wil ik hier niet.

  11. Zo profileert ze zich wel op deze website, dat weet jij ook. Op andere websites vlucht ze overigens weg bij ‘moeilijke vragen’, hier heeft ze de boel nog aardig in de hand, als je begrijpt wat ik bedoel.

  12. Ik vind niet dat er een vreselijk groot verschil is tussen propaganda en meningen. Ik heb nog even propaganda opgezocht bij wikipedia en die zijn het met me eens geloof ik. Mijn ervaring met Daphne is dat je prima haar beweringen in twijfel kan trekken enzovoorts en met haar van mening kan verschillen mits dit op een niet al te onaangename toon gebeurt.

  13. Je kunt iedereen en alles in twijfel trekken en met iedereen van mening verschillen. Maar propaganda is geen mening. Zoek maar eens op wat een ‘mening’ is.

  14. Een mening (Indogermaans moino: wissel, ruil) is een in de mens aanwezige subjectieve opvatting, dan wel attitude, ten opzichte van toestanden, gebeurtenissen of andere personen (juridisch: waardeoordeel). Zowel een individu als een groep kan een mening bezitten. Een mening heeft betrekking op een onderwerp. Met het uitspreken van een mening maak je kenbaar hoe je ergens over denkt.

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Mening

  15. @ Orduur: Al was ik putjesschepper. Of nog erger: interim-manager. Wat doet het ertoe?

    En wat nog meer, waar zouden mensen nog meer informatie over mij kunnen vinden? Bij de burgelijke stand misschien? Ik heb een Facebook pagina. En je kunt me ook gewoon opzoeken in het telefoonboek.

    Je kunt nu wel suggereren dat ik een – wat? – zou zijn, maar kom dan met bewijs. Je suggereert van alles, om mijn integriteit als reageerder hier in twijfel te trekken. Verder kom je niet. Maar ik ben helemaal niet belangrijk, dus ik vraag me af of de andere lezers zich hier druk over gaan maken.

    Weet je wat? Misschien ben jij wel een Israëlische agent-provocateur. Ik weet dat niet. Ik weet namelijk niet wie jij bent, want je verschuilt je achter schuilnamen. Dat is het verschil tussen jou en mij, @Huib en @jvdheuvel.

    Je hoeft het niet eens met me te zijn. Dat is namelijk de charme van het met elkaar debatteren. Ook niet over mijn historische schets van hoe Sabra en Shatilla toen door het grote publiek werden beschouwd. Ik probeerde de situatie van 1982-1983 terug te halen en een omslag in het denken te beschrijven binnen de context van toen. Lees anders Israël een blanco cheque.
    Wat er daadwerkelijk is gebeurd in die kampen kwam pas later naar buiten, en heeft er behoorlijk lang over gedaan om als volledig verhaal de publieke opinie in Nederland te bereiken. Ik heb het nu over de volledige impact. We zijn inmiddels bijna dertig jaar verder, maar wat men nu weet, wist men al die jaren geleden niet onmiddellijk, zoals bijvoorbeeld de actieve betrokkenheid van Arik Sharon.

    Ik weet dat nu wel, ik heb dit namelijk altijd gevolgd,en ik ben ook in Sabra en Shatilla geweest, maar pas jaren later.
    Maar daar ging het ook niet om, het ging om de discussie die was aangezwengeld door Thomas von den Dunk over joden en moslims die in Nederland de Israëlisch-Palestijnse broedertwist uitvechten. Ik stelde dat dat helemaal niets nieuws was, aangezien ik die ervaring kende uit 1982. Dat het dus, met andere woorden, ook onredelijk was om dit tot een ‘islamitische’ kwestie te bombarderen, en in te zetten als anti-migratie argument.

  16. Een positief ding kan ik nog wel zeggen over de Serven , ze hebben geen restaurantjes of bouwbedrijfjes die trots “Sreberniza” of “Serajevo” genoemd worden het barst daarintegen wel van de “Israelische Grillrooms / Shoarma zaken die “Sabra” heten ..
    Sabra Shoarma Grillroom
    Binnenweg 202
    2101JT
    Heemstede
    Israelische Grillroom Sabra
    Dorpsstraat 202, 2712 AR Zoetermeer
    Shoarma – Pizza Sabra
    Rietdijkstraat 66 – 3151 GJ – Hoek van Holland
    en niet alleen in Nederland :
    Sabra Grill, 419 Grant Avenue, San Francisco, CA 94108
    Sabra Israeli Cafe 180 Carlisle St St Kilda 3182VIC
    Sabra Restaurant 45 Union Street. Newton Center, MA 0215

    Pools Kielbasha restaurant Auswitch misschien een idee ?? Of Duitse Grillroom Buchenwalt ???

  17. @17

    @ Orduur: Al was ik putjesschepper. Of nog erger: interim-manager. Wat doet het ertoe?

    Nogal wat lijkt me. Maar ik ga er nu maar van uit dat je niet weet wat er bij het beroep journalist, en de kwaliteiten die daarvoor nodig zijn, komt kijken, en dat iedere putjesschepper een journalist kan zijn. Dat bedoel je toch?

    En wat nog meer, waar zouden mensen nog meer informatie over mij kunnen vinden? Bij de burgelijke stand misschien? Ik heb een Facebook pagina. En je kunt me ook gewoon opzoeken in het telefoonboek.

    Waar gaat dit over? Je stelt toch steeds zelf dat je journalist bent?

    Je suggereert van alles, om mijn integriteit als reageerder hier in twijfel te trekken.

    Ik suggereer niks: ik draag namelijk argumenten aan.

    Maar ik ben helemaal niet belangrijk, dus ik vraag me af of de andere lezers zich hier druk over gaan maken.

    En… boeit dat? Mag je vragen, maar mij boeit het niet. Lezers kunnen zich wel over alles druk maken.

    Weet je wat? Misschien ben jij wel een Israëlische agent-provocateur. Ik weet dat niet. Ik weet namelijk niet wie jij bent, want je verschuilt je achter schuilnamen. Dat is het verschil tussen jou en mij, @Huib en @jvdheuvel.

    Nee, nu wordt het pathetisch. Is dat nu alles wat je kunt verzinnen?

    Dat jij van de daken roept dat je een journalist bent moet jij weten. Ik heb na bedreigingen (van rechts én links) 5 jaar geleden besloten om anoniem te blijven.

    Die vermeende “omslag” mbt Israël, die jij “constateert” (geen argument, want het betreft een persoonlijke opvatting) bestaat helemaal niet. Er uiten zich misschien iets meer mensen kritisch in het openbaar, maar verder kan Israël gewoon blijven doorgaan met haar misdaden en mensenrechtenschendingen. Of niet soms? Sterker nog, Israël wordt zelfs (door de EU) economisch beloond, in plaats van gestraft. Maar ik lees dit de laatste tijd vaker in de pro-Israël media: Israël is (weer) zielig want iedereen wordt zo kritisch… Lulkoek, propaganda, het zielige kleine Israël. Hasbara, die ik hier ook weer van jou lees. Welk een toeval weer, nietwaar?

    Maar goed, verder reageer je weer niet op mijn argumenten, zoals gewoonlijk, dus neem ik aan dat je vind dat ik gelijk heb.

  18. @16 Juist, propaganda is dus geen mening. Propaganda voeren is een tactiek die ‘informatie’ probeert vorm te geven om zodoende draagvlak te kweken voor bepaalde beslissingen. Een mening wordt door een individu gecreëerd na het afwegen en analyseren van gegevens en feiten (meestal vermengd met persoonlijke voorkeuren). Twee totaal verschillende zaken.

  19. Nee, een mening hebben, of uiten, is niet het beïnvloeden van de publieke opinie om aanhangers te winnen voor bepaalde opvattingen of standpunten.Simpelweg omdat iedereen wel een mening over iets heeft. Maar dan zijn het nog geen propagandeurs.

  20. Nu haal jij volgens mij het hebben van een mening en het uiten van een mening door elkaar. Wat voor zin heeft het om een mening te uiten als je daar niemand mee wil beinvloeden?

  21. @AL Bakrastani
    Sabra in het modern Hebreeuws verwijst naar de vrucht van een cactus, waarmee de authentiek-geboren Israelische jood wordt aangeduid.

    Hoe toepasselijk als je bedenkt dat alle cactussen import zijn uit Amerika :mrgreen:

  22. Dus die Palestijnen woonden in een vluchtelingenkamp met de naam “authentiek-geboren Israelische Jood”? 😯

  23. Daar zeg wat, jvdheuvel. Maar een mening bestaat niet uit leugens, halve leugens, verdraaide waarheden, etc., zoals propaganda. Een mening is een persoonlijke analyse van feiten, van waaruit je een idee/filosofie kan opbouwen. Dat idee uiten, is iets heel anders dan leugens, halve leugens, verdraaide waarheden uiten. Maar goed, ik begrijp nu dat je graag zionistische propagandeurs op je weblog wilt hebben. Het is immers maar een mening, volgens jou…

  24. @ Orduur
    Zionistische propaganda is ook maar een mening van waaruit je een idee/filosofie kan opbouwen, vin jouw laatste zin dan weer jammer 🙁

  25. @26 Het feit dat Daphne ten aanzien van het bloedbad bij Sabra en Shatilla praat over “groter plezier” en “meer mogelijkheden om in te grijpen” is voor mij een aanwijzing dat dit geen zionistische propaganda is.

    Daarnaast heb jij hier voldoende gelegenheid om aan te tonen dat het wel zionistische propaganda is.

    Kortom ik vind het prima zo.

  26. Nolly van der Kluft Schreef:

    @AL Bakrastani
    Sabra in het modern Hebreeuws verwijst naar de vrucht van een cactus, waarmee de authentiek-geboren Israelische jood wordt aangeduid.
    Hoe toepasselijk als je bedenkt dat alle cactussen import zijn uit Amerika

    Ik weet wat Sabra in het Hebreeuws “In Israel geboren Jood “betekent , Buchenwald betekent ook gewoon Beukenbosje in het Duits .. Maar geen Duitser zou zijn restaurant zo noemen….

  27. Enig speurwerk levert op dat het wel degelijk dezelfde woorden zijn. Je weet maar nooit met talen met andere alfabetten. Dus maar want…

    Snackpoint Westerbork!
    Als we maar willen vinden we het 😎

  28. Sabra betekent gewoon: echt Israelisch. Is dat zo moeilijk?– Of je het leuk vindt of niet …

  29. En Daphne is er weer niet op ingegaan. Teken aan de wand. Wanneer ze het niet meer weet is mevrouw niet thuis.

  30. Nou, zwembad, volgens mij heeft Daphne aan 1 hulpverlener genoeg. Je hoeft geen medelijden te hebben, het slachtoffer wordt al geholpen. Volgens mij kan Jvdheuvel zich beter op Wilders concentreren, dat is allemaal wat duidelijker.

  31. “Ik neem alleen adviezen aan van mensen die keihard meehelpen.”

    Nee nu begin ik het te begrijpen. Meijer heeft jvdheuvel betaald voor haar propagandahoeckje op Krapuul. 😥

Reacties zijn gesloten.