Bluesrockklassieker du jour: On The Road Again

 

Een van de bekendste songs van het roemruchte Californische boogiegezelschap Canned Heat. De band werd in 1965 opgericht door bluesenthousiastelingen Al “Blind Owl” Wilson en Bob “The Bear” Hite. De groepsnaam werd ontleend aan de song Canned Heat Blues van Tommy Johnson, een song over een straatarme alcoholist die uit pure wanhoop verdunde Sterno, een goedkoop, maar giftig alcoholproduct drinkt (vergelijkbaar met de Nederlandse “spiritusdrinkers”).

Blues(rock) is in 1965 allesbehalve populair, de doorbraak van de band volgt pas op het Monterey-festival in 1967, waar Canned Heat de sterren van de hemel speelt. De glorieperiode duurt tot 1970. In dat jaar overlijdt de depressieve songschrijver Al Wilson aan een overdosis barbituraten, waarmee het hart uit de band gerukt wordt. Canned Heat gaat door, maar de  glorietijd is definitief voorbij. Hits komen er niet meer en het epische drugsgebruik van met name Hite heeft ook zijn weerslag op de eens zo roemruchte optredens.

Op 5 april 1981krijgt “The Bear” tijdens de pauze van een concert heroïne aangeboden door een fan. Hite denkt dat het cocaïne is, slaat de hele hoeveelheid in één keer achterover en valt omver. Het is niet de eerste keer dat Hite bewusteloos in de hoek ligt, dus maakt niemand zich zorgen. De band maakt het optreden af zonder Hite, om na afloop van het concert tot de ontdekking te komen dat “The Bear” is overleden aan een overdosis.

Canned Heat bestaat nog steeds, maar teert inmiddels volledig op de oude glorie. Wij herinneren ons de band liever van de legendarische optredens op o.a. Woodstock en Monterey.

“On the Road Again” is een bewerking van de gelijknamige song van Floyd Jones uit 1953, dat op zijn beurt dan weer gebaseerd schijnt te zijn op “Big Road Blues” van Tommy Johnson, opgenomen in 1928.