Breek af, de muren van hartzeer

Zomaar een Northern-Floorfavourite. De band heette Bandwagon, naar de ergerlijke mode van de tijd moest het Johnny Johnson (DE Johnny Johnson?!?!) & the Bandwagon worden na deze op de golf van opkomnede Northern SOul gedragen hit uit 1968. Met de dans.

Like a madman I’m up in the morning
Headin’ for the walls of heartache
Working everyday, bringing home the pay of heartbreak
You are gone and the walls get higher
They are built from the tears of cryin
Oh, I got to bring you back
I’m workin’ til the day I’m dyin, oh, yeah!

Breakin’ down the walls of heartache, baby
I’m a carpenter of love and affection
Breaking down the walls of heartache, baby
Got to tear down all the loneliness and tears
And build you up a house of love. Yeah!

Breakin’ down the walls of heartache
Takin’ down the walls of heartache, baby
Takin’ down the walls of heartache
Shakin’ down the walls of heartache

Brick by brick, I’m tearin’ it down! Yeah,
Through the lonely night, the neighbors hear me
Chip-chippin’ at the walls of heartache
Callin’ out your name.
Echoing the pain of heartbreak

And your face is there before me
Writing words of no tomorrow
Your letter of goodbye,
Is written on the walls of sorrow
Oh yeah

Breakin’ down the walls of heartache, baby
I’m a carpenter of love and affection
Breakin’ down the walls of heartache, baby
Got to tear down all the loneliness and tears
and build you up a house of love.
Yeah!

Breakin’ down the walls of heartache, baby. (Yeah yeah, yeah!)
Shakin’ down the walls of heartache, baby!
Shakin’ down the walls of heartache!
Shakin’ down the walls of heartache!

Tearin’ them down,
Tearin’ them down,
watch me baby!
I’m a carpenter!
A carpenter of love!
Love and affection!
Brick by brick, tearing them down!


Breakin’ down the walls of heartache, Bandwagon

Je moet ook alweer knap op jaren zijn als je deze coverversie wel en de vorige niet kent. De band die genoemd is naar het pepmiddel dat het mogelijk moest maken tot acht uur ’s ochtends door te dansen.


Dexy’s Midnight Runners, 1982