Progrockklassieker du jour: Ommadawn

Mike Oldfield’s derde album, na de krakers Tubular Bells en Hergest Ridge. Volgens Oldfield zélf is dit zijn beste album en daar kan ik een heel eind in meegaan. De folkinvloeden zijn nadrukkelijker aanwezig dan in het eerdere werk en in het eerste deel hoor je zelfs Afrikaanse invloeden.

De titel is een verengelste versie van het Ierse ‘amadán‘ (idioot). Oldfield vroeg zangeres Clodagh Simonds de eerste zinnen die bij haar opkwamen op papier te zetten. Clodagh kwam met: ‘Mijn vader ligt in bed. De kat drinkt melk. Ik ben een idioot. En ik lach.’ Een vriend van Simonds vertaalde de tekst in het Iers:

Ab yul ann idyad awt
En yab na log a toc na awd
Taw may on omma dawn ekyowl
Omma dawn ekyowl

In zijn autobiografie zegt Oldfield dat hij iets wilde dat goed klonk, maar niet noodzakelijkerwijs ook iets betékende. Wat dat betreft is de missie 100% geslaagd.