Eenvoudige beschrijving van het stembureau

Een stembureau heeft een voorzitter en een vice-voorzitter. Daarnaast zijn er twee andere leden (in doorsnee) achter de tafel waar u zich meldt. Vroeger keek de ene in de grote uitdraai van de bevolkingsregistratie of u er in voorkwam. Nu controleert die persoon of uw stemoproep niet ingetrokken is. Het werk blijft hetzelfde.
De derde turft degenen die daadwerkelijk hun biljet in de bus gedaan hebben. Soms is het een zware bezetting, in de daluren (bij Europese verkiezingen is er een groot daluur, bij Kamerverkiezingen nauwelijks). Dan kan er zeker iemand of twee met pauze.
Er is nog een vierde lid van het stembureau, dat is degene die u wijst waar u moet zijn bij binnenkomst.

Meestal komt het tellen alleen neer op de leden. Er zijn wel eens speciale tellers ingehuurd, die tegen sluitingstijd op moeten komen dagen en eigenlijk al heel snel beginnen te mekkeren of ze weg mogen. Als stembureaulid ben je al sinds zes uur ’s ochtends in touw met het vooruitzicht dat het wel eens middernacht zou kunnen worden, dus veel liefde kun je niet opbrengen voor die zeuren. Je bent ze liever kwijt dan rijk. Het lidmaatschap van het stembureau is betaald werk, maar als je de vergoeding per uur omrekent ben je gek als je het als loonarbeid ziet. Het is je inzet als burger in wat we dan maar democratie noemen.
Net als werk in het onderwijs of de verpleging: ik neem onmiddellijk aan dat (uiterst) rechtse types geen behoefte hebben aan hard werken voor een hongerloon. Maar ik heb nooit geïnformeerd naar het stemgedrag van collega’s, dat is niet gepast. Zelfs van degene die ik als “geestverwant” kon beschouwen zou ik geen idee hebben. Misschien stemde die wel helemaal niet zelf.
Iedereen mag het werk doen, van gemeenteambtenaren wordt zeker inzet verwacht.

Maar meehelpen met tellen mag iedereen. Als je maar voor sluitingstijd binnen bent.
Ik heb dat in ieder geval een keer gedaan als niet-lid van het stembureau. Gewoon omdat het leuk was de uitslag van het bureau meteen door te geven op de radio, waarvan de studio boven het bureau uittorende. Het waren de dagen van de opkomst van de Centrumpartij, dat maakte het ’t spannendst. Hoeveel stemmen kregen die gasten?
De Centrumpartij. Ach, het had zoveel erger kunnen zijn.
En het werd erger. De Centrumpartij heeft nooit gejankt over het toezicht dat ze moesten houden op het tellen.
Inderdaad, zoals de waard is…