PostNL: inzet dwangarbeiders bevalt uitstekend

succes is een keuze
succes is een keuze
PostNL toont zijn verantwoordelijkheid met het inzetten van arbeidsgehandicapten en bijstandsgerechtigden voor het bezorgen der post. Dit is weliswaar iets goedkoper dan het betalen van werknemers, zeg maar, zoals we gewend waren van vroeger, maar het is PostNL niet te doen om kostenbesparing. Het gaat er namelijk om om mensen blij te maken. Wat ook jammer is, is dat deze mensen op geen enkele wijze kans maken op een reguliere baan, maar “het gaat er nu vooral om dat deze mensen aan het werk zijn”. PostNL is dus eigenlijk een filantropische instelling die daar nog geld aan verdient ook. Is het niet wunderbar?

PostNL, bedankt!

4 gedachten over “PostNL: inzet dwangarbeiders bevalt uitstekend”

  1. De minachting van het postbedrijf voor hun eigen core-business begint inmiddels stuitende vormen aan te nemen. Sinds het inhuren van uitzendkrachten als vervangers van de traditionele postbode haal ik ik meer post van mijn buren uit mijn brievenbus dan aan mij geadresseerde brieven.
    Met alle respect voor de sociale werkplaatsers, maar ik vrees dat de bezorging er niet beter op gaat worden.
    En dan hebben we het nog niet eens gehad over de morele kant van de zaak.

  2. Dit doen de postbedrijven al jaren. Bij DSW Groningen, zeker tot 5/7 jaar terug. Weet zo 123 niet hoe het bij de andere SW-locaties is/ zat, in deze provincie.

    Uitkeringsgerechtigden met behoud van uitkering een X aantal uur per week post laten bezorgen. Onder deze uitkeringsgerechtigden zaten er enkele ‘arbeidsgehandicapten’ bij.

    Door weer en wind post bezorgen, zonder een extra plak kaas (o.i.d.) op brood voor de postbezorgers.

    Contract afgelopen, wettelijke termijn verstreken? Even wachten tot het weer “mocht”. Rinse & repeat.

    Geheel géén perspectief voor de personen in kwestie. In de tussenliggende fasen, waar ze die werkzaamheden dus niet mochten verrichten, werden ze ‘tijdelijk elders’ geplaatst tot het baantjescarrousel het e.e.a. weer toeliet.

    Via een (ander) project waar ik toen aan werkte, had ik tevens een mogelijkheid om dat geheel van gepaste afstand een beetje te observeren. Daarbij moet ik ook wel even opmerken, dat de personen die het e.e.a. ten uitvoer brengen/ brachten, ‘de mens’ zoveel mogelijk op de eerste plaats zetten. Echter, ook zij waren/ zijn gebonden aan (vaak absurde) wet-/ regelgeving danwel anderszins “beleid”. De interactie tussen leidingevenden en “werknemers” was veelal positief te noemen. Althans, dat was mijn indruk na diverse (lichte) gesprekken met beide.

  3. Ik heb als jongere voor ze gewerkt toen Postbode nog een echte baan was waar je in je eentje een gezin van kon onderhouden. Ik wil dat graag terug. Hernationaliseren die handel!

  4. @3
    Ik denk niet dat nationalisatie onder dit regiem iets uitmaakt, de PVVDA is juist dol op dwangarbeid.

Reacties zijn gesloten.