Aanmerende rubberboten: een ontroerend drama

Vannacht waren we om twee uur uit de veren om naar het strand toe te rijden. De hele rit probeerde ik mezelf rustig te houden. Het zou sowieso het hoogtepunt van de week worden. Het leek alsof ik niet besefte in de auto te zitten, alsof alles daarbuiten een droom was. Men kon een speld horen vallen. Dat was de atmosfeer vandaag; emotioneel beladen.

Eenmaal toegekomen danste de wagen over de hobbelige strandstenen van Lesbos, om vervolgens te blijven stilstaan op een uitkijkheuvel vlakbij de zee. Het waaide en de temperatuur lag laag. De wilde zee stuwde haar golven klotsend richting het met rotsen bedekte strand. Stilte. De lichten moesten uit om geen vluchtelingen naar de dodelijke berg te lokken. Observeren. Was dat een rubberboot? Nee. De havenwacht patrouilleerde ook. Een uur lang werd er geen woord gezegd. Slapen.

Uit het niets verstoorde een hard geklop op de ruit de spirituele droom waarin ik vertoefde. “We moeten gaan!” Een hevig heen en weer geloop volgde tot iedereen in positie zat om naar een ander deel van het strand te rijden.

Allen beseften we het belang van snelle handeling. Twee uur eerder waren er namelijk al twee boten gesignaleerd, nadat de inzittenden via een speciaal ontwikkelde app hun coördinaten hadden doorgegeven aan de Griekse havenpolitie. Het signaal werd echter verbroken. Niemand weet wat er met hen is gebeurd; niemand wou nog meer vermisten.

(Lees verder bij de bron van dit artikel)

Via:: dewereldmorgen.be